در حافظه موقت ذخیره شد...
از هشتمی هانگژو تا رؤیای بازگشت به سکو
سقوط تاریخی جبران میشود؟
در بازیهای آسیایی هانگژو ایران تنها با کسب یک مدال طلا توسط سجاد گنجزاده و دو مدال برنز توسط فاطمه سعادتی و سارا بهمنیار در رده هشتم جدول مدالی قرار گرفت؛ نتیجهای که بدترین جایگاه تاریخ حضور ایران در بازیهای آسیایی محسوب میشود. این در حالی است که کاراته ایران پیش از آن، هیچگاه از جمع سه قدرت برتر آسیا خارج نشده بود؛ 5بار رتبه دوم و 2بار رتبه سوم را تجربه کرده بود و حتی در دوحه ۲۰۰۶ با کسب سه مدال طلا و دو نقره، بهترین عملکرد تاریخ خود را به ثبت رسانده بود.
مشکل اما تنها جایگاه هشتم نبود؛ کاهش تعداد طلاها نیز نشانهای روشن از فاصله گرفتن کاراته ایران از سطح اول قاره بود. ایران در هانگژو تنها یک طلا بهدست آورد، در حالی که در چهار دوره دیگر بازیهای آسیایی موفق به کسب دو عنوان قهرمانی شده بود.
بررسی نتایج سالهای اخیر نیز نشان میدهد این افت ناگهانی نبوده و ریشههای آن را باید در چند سال گذشته جستوجو کرد. کاهش حضور در رقابتهای بینالمللی پس از المپیک توکیو، غیبت در برخی رقابتهای مهم جهانی و لیگهای کاراته، همگی زنگ خطر را برای کاراته ایران به صدا درآورده بودند. بنابراین، نتیجه هانگژو تا حد زیادی قابل پیشبینی بود.
حالا اما چهار سال گذشته است و ناگویا میتواند نقطه شروع یک دوره تازه باشد. کاراته ایران طی چهار سال گذشته تغییرات متعددی را تجربه کرده است؛ از مدیریت فدراسیون گرفته تا کادرهای فنی و ترکیب ملیپوشان.
حضور مسعود رهنما در رأس فدراسیون، انتظارها از مدیریت جدید را که خود از بدنه این رشته بوده بالا برده است. ناگویا نخستین و مهمترین آزمون بزرگ رهنما و ارکان فدراسیون او خواهد بود؛ آزمونی که میتواند مشخص کند برنامهریزیها و تغییرات انجامشده تا چه اندازه فنی و اصولی بودهاند.
ناگویا شاید پایان راه نباشد، اما بدون تردید میتواند نخستین گام جدی برای بازگرداندن کاراته ایران به همان جایگاهی باشد که سالها در آسیا برای خود ساخته بود.