چرا گیمارش مهمترین خرید آرسنال خواهد بود؟
برونو، کلید دفاع از قهرمانی
ایلیا بهزاد اول
خبرنگار
قهرمانی در لیگ برتر، پایان کار آرسنال نبود؛ بلکه آغاز مرحلهای دشوارتر برای میکل آرتتا و مدیران باشگاه است. توپچیها حالا باید ثابت کنند فتح لیگ اتفاقی مقطعی نبوده و میتوانند برای دومین فصل متوالی نیز در صدر فوتبال انگلیس بمانند. به همین دلیل، تقویت ترکیب به یکی از اولویتهای اصلی باشگاه تبدیل شده و در این میان، نام برونو گیمارش، هافبک ملیپوش برزیلی نیوکاسل بیش از هر گزینه دیگری به گوش میرسد. پس از ناکامی آرسنال در جذب مورگان راجرز که با انتقالی ۱۱۷ میلیون پوندی راهی چلسی شد، فشارها برای سرعت بخشیدن به فعالیتهای نقلوانتقالاتی افزایش یافته است. تاکنون تنها خرید تأثیرگذار توپچیها، کریستوس تزولیس بوده و با وجود اینکه باشگاه به دنبال جذب یک مدافع و حتی تلاش برای انتقال وینیسیوس جونیور نیز هست، بسیاری معتقدند خط میانی همچنان مهمترین نقطهای است که نیاز به تقویت دارد.
برونو گیمارش دقیقاً همان بازیکنی است که میتواند این خلأ را پر کند. کاپیتان نیوکاسل هم در زمان مالکیت توپ کیفیت بالایی دارد و هم بدون توپ، یکی از فعالترین هافبکهای لیگ برتر محسوب میشود. او بازیکنی نیست که برای نیمکتنشینی راهی ورزشگاه امارات شود و در صورت انتقال، قطعاً برای حضور ثابت در ترکیب به میدان خواهد رفت. شرایط ویژه تابستان امسال نیز اهمیت این انتقال را دوچندان کرده است. جام جهانی ۲۰۲۶ باعث شده بسیاری از مهرههای اصلی آرسنال با خستگی فراوان وارد فصل جدید شوند. پنج هافبک این تیم در مراحل پایانی جام جهانی حضور داشتند؛ مارتین زوبیمندی و میکل مرینو با اسپانیا، دکلان رایس و ابرچی ازه با انگلیس و مارتین اودگارد با نروژ. چهار نفر از این جمع تا آخرین هفته مسابقات پیش رفتند و طبق برنامه، فرصت استراحت آنها بخش مهمی از دوران آمادهسازی پیشفصل را از بین برده است.
در مقابل، گیمارش که همراه برزیل در مرحله یکهشتم نهایی حذف شد، زمان کافی برای استراحت و بازگشت به شرایط ایدهآل داشته و میتواند از ابتدای فصل در اختیار آرتتا باشد. همین موضوع، ارزش جذب او را بیش از پیش افزایش میدهد؛ بهخصوص برای تیمی که فصل گذشته فشار سنگینی روی دکلان رایس و زوبیمندی تحمل کرد. این دو هافبک در مجموع بیش از ۸۷۰۰ دقیقه برای آرسنال بازی کردند و خود آرتتا نیز بارها نسبت به خطر فرسودگی بازیکنان کلیدی هشدار داده است.
تا حدودی جذب گیمارش یادآور انتقال مایکل اسین به چلسی در سال ۲۰۰۵ است. چلسی پس از قهرمانی، به جای اکتفا به ترکیب موجود، هافبکی پرانرژی و کامل را به تیم اضافه کرد؛ انتقالی که باعث شد فشار دقایق بازی میان هافبکها متعادلتر شود و آبیهای لندن بتوانند سلطه خود را ادامه دهند. حالا آرسنال نیز میتواند با الگوبرداری از همان مسیر، شانس خود را برای حفظ عنوان قهرمانی افزایش دهد. البته یک نکته درباره گیمارش مطرح میشود؛ او آبانماه ۲۹ ساله خواهد شد و با سیاست معمول آرتتا در جذب بازیکنان جوان همخوانی کامل ندارد. با این حال، سرمربی اسپانیایی پیش از این نیز نشان داده اگر بازیکنی از نظر شخصیتی و فنی مناسب باشد، سن مانعی برای جذب او نیست. موفقیت لئاندرو تروسار و جورجینیو در سالهای اخیر، نمونهای از همین نگاه است.
کاپیتان نیوکاسل علاوه بر تواناییهای فنی، از نظر رهبری نیز میتواند شخصیت تازهای به رختکن آرسنال اضافه کند؛ تیمی که حالا بیش از هر زمان دیگری باید با فشار دفاع از عنوان قهرمانی کنار بیاید. مدیران باشگاه نیز به خوبی میدانند برای ماندن در قله، تنها تکرار گذشته کافی نیست. همانطور که جاش کرونکه پس از قهرمانی گفته بود، تیمی که برای پیشرفت تلاش نکند، در واقع درجا زده است. شاید به همین دلیل باشد که آرسنال این روزها بیش از هر زمان دیگری، برونو گیمارش را قطعه گمشده پروژه آرتتا میبیند.