تناقضی که هواداران را نگران کرده است
تارتار تدافعی، پرسپولیس تهاجمی
محمد قراگزلو
خبرنگار
پرسپولیس یک تیم ذاتاً تهاجمی است و شاید همین مهمترین خصوصیتش در تمام این سالها بوده. البته این ویژگی در زمانهایی مثل آن دوران طلایی دهه 60 پررنگتر بوده و اتفاقاً همان زمان بود که صفت «زلزله» به شعارهای هواداران و تماشاگران روی سکوها اضافه شد. ناصر محمدخانی میگفت کاری که ما میکردیم این بود که نمیگذاشتیم هوادار روی صندلی بنشیند و آنقدر موقعیت ایجاد میکردیم که تماشاگر مدام در حال برخاستن از صندلی خود بود. پرسپولیس در آن دوران طلایی معمولاً حریفانش را در همان 20 دقیقه نخست در زمین خودش محبوس میکرد و آنقدر حمله میکرد که حریف را تسلیم کند اما خب طبیعی است که نه پرسپولیس مثل فوتبال دوقطبی آن روزها قدرتمند است نه حریفانش دست و پا بستهاند.
با این وجود هوادار پرسپولیس به شکل تاریخی تیم محبوبش را با فلسفه تهاجمی میشناسد و به این خصیصه مینازد و از هر مربی با هر ابزاری توقع دارد که فوتبالی تهاجمی ارائه دهد که بعضاً از دایره منطق نیز خارج میشود.
حالا این اتفاق را بگذارید کنار ذهنیت شکل گرفته در فوتبال ایران بین عموم هواداران که مهدی تارتار را یک مربی تدافعی با اهمیت و تقدم امور دفاعی میشناسند. این میتواند یک پارادوکس در ذهن هواداران پرسپولیس ایجاد کند که آیا قرار است تیم تارتار تیمی تدافعی باشد که قشنگ فوتبال بازی نمیکند؟ آیا سرمربی جدید تیم تنها روی اصلاح و تقویت ساختار تدافعی پرسپولیس تمرکز میکند و قرار است تیم فصل آینده تیمی نتیجهگرا باشد که بیشتر روی گل نخوردن تمرکز میکند و قرار است با بردهای اقتصادی به اهدافش دست یابد؟