پایان تلخ عصر نیمار در لباس سلسائو
نابغهای که اسطوره نشد
ایلیا بهزاد اول
خبرنگار
شاید جذابترین بخش جام جهانی ۲۰۲۶ برای هواداران فوتبال برزیل که با تیم ملی کشورشان زندگی میکنند، نه اتفاقات فوتبالی داخل زمین، بلکه شادی بیحد و حصر و کمسابقه بابت حضور غیرمنتظره نیمار در فهرست نهایی کارلو آنچلوتی برای حضور در جام جهانی بود. نشست خبری سرمربی ایتالیایی برای جام جهانی، به اندازه یک مسابقه حساس در جام جهانی در سراسر کشور بیننده داشت و هواداران به اندازه گل قهرمانی جام جهانی، به دعوت نیمار واکنش مثبت نشان دادند و ویدیوهای شادی اعجابانگیز برزیلیها از حضور نیمار در فهرست آنچلوتی، مثل بمب در فضای مجازی ترکید. این شادی اما خیلی زود با ورود به شرایط مسابقات رنگ باخت. نیمار مانند اکثر بازیهای حساس چند سال اخیر، دو بازی ابتدایی تیمش در جام جهانی را به دلیل مصدومیت از دست داد، دقایقی کوتاه مقابل اسکاتلند به میدان رفت، در جدال مقابل ژاپن فرصت بازی را پیدا نکرد و در شب حذف تلخ مقابل نروژ، نتوانست ناجی تیمش باشد و گلزنی او در چهارمین جام جهانی متوالی هم دردی از برزیل دوا نکرد.
تصویر آمادگی بدنی پایین او و جر و بحث بیمعنا با سنگربان نروژ در حالی که برزیل در آستانه حذف از جام جهانی قرار داشت، تبدیل به آخرین سکانس نیمار در لباس تیم ملی برزیل شد. ستاره بااستعدادی که با قهرمانی در جام کنفدراسیونهای ۲۰۱۳ و المپیک ۲۰۱۶ در خاک برزیل، لحظههای ماندگاری را در تیم ملی کشورش تجربه کرد و تبدیل به بهترین گلزن تاریخ فوتبال ملی برزیل هم شد اما هیچگاه نتوانست شمایل یک اسطوره را به خود بگیرد. شاید برای بچههایی که نوجوانی خود را با درخشش نیمار سپری کردند، او نمادی از یک اسطوره واقعی باشد اما در عمل، نیمار نتوانست جا پای چهرههای بزرگی چون پله، رونالدو، رونالدینیو و حتی ریوالدو بگذارد و سرنوشت او، بیشتر به ستارگان نسل دهه ۸۰ فوتبال برزیل شباهت داشت؛ ستارگانی چون سوکراتس، ادر و زیکو که با فوتبال زیبای خود، در تمام دنیا محبوب شدند اما هرگز، حس و حال قهرمانی در جام جهانی را تجربه نکردند.
مورد نیمار اما با ستارگان بدشانس دهه ۸۰ برزیل متفاوت بود، او شاید استعداد و نبوغ بیشتری در زمین بازی نسبت به آنها داشت اما خودش هم در تبدیل نشدن به یک چهره اسطورهای مقصر بود. از سبک زندگی پرحاشیه خارج از زمین گرفته تا تصمیمات بحثبرانگیز مانند پیوستن به پاریسنژرمن و الهلال، او را در ۳۴ سالگی تبدیل به بازیکنی کردند که باید برای حداقل دقایق حضور در زمین بدون درد بجنگد. بله، او در جامهای جهانی ۲۰۱۴ و ۲۰۲۲ بابت مصدومیت تلخ مقابل کلمبیا و شکست عجیب برابر کرواسی بدشانس بود اما شاید تصمیمات درستتر و سبک زندگی متفاوت، میتوانست او را همچنان در این سن و سال، در سطح برترین لیگهای دنیا نگه دارد؛ طوری که دعوت از او برای حضور در تیم ملی، دیگر یک مسأله پرحاشیه در فوتبال برزیل نباشد و او بدون حرف و حدیث چهارمین جام جهانی خود را تجربه کند اما مسیری که نیمار در پیش گرفت، متفاوت از اسطوره شدن بود.
با وجود تمام این حواشی، محبوبیت نیمار در زندگی ورزشی پر فراز و نشیبش هیچگاه کم نشد و این مسأله را میشد به وضوح در واکنش برزیلیها به حضور او در ترکیب تیم ملی این کشور برای جام جهانی ۲۰۲۶ دید. نیماری که حالا به طور رسمی خداحافظی خود از تیم ملی برزیل پس از ۱۳۰ بازی و ۸۰ گل ملی را تأیید کرده و بیتردید با وجود تمام صحبتها، یکی از نمادهای تیم ملی برزیل خواهد بود. نمادی از جنس خود برزیل که هیچگاه به حد نهایی تواناییهای خود نرسید اما تا ابد، بابت لحظههای درخشانی که خلق کرد ستایش خواهد شد.