برنده شو؛ به خاطر دیگو، برای فالکلند
آخرین قطعه از پازل جاودانگی مسی
در آستانه ششمین حضور لیونل مسی در جام جهانی، باور عمومی بر این بود که او دیگر همه قلههای فوتبال را فتح کرده است. پس از تکمیل ویترین افتخاراتش در قطر، این بیم وجود داشت که او در ۳۹ سالگی نه تنها نتواند چیزی به میراث خود اضافه کند، بلکه شاید خدشهای هم به آن وارد سازد. اما مسی کل دوران حرفهای خود را با به سخره گرفتن محاسبات روی کاغذ گذرانده است؛ او در مسیر رسیدن آرژانتین به نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶، با تبدیل شدن به بهترین گلزن و بهترین پاسور تاریخ این تورنمنت، جایگاه خود را به عنوان «برترین بازیکن تمام دوران» (GOAT) تثبیت کرد.
با این حال، یک ماجرای عجیب در انتظار اوست. مسی علیرغم ۲۰۵ بازی ملی، تا به حال هرگز روبهروی تیم ملی انگلیس قرار نگرفته است. چهارشنبه شب در آتلانتا، این طلسم سرانجام شکسته خواهد شد. مسی پس از پیروزی در یکچهارم نهایی مقابل سوئیس گفت: «بازی با انگلیس همیشه خاص است چون آنها یک ابرقدرت فوتبالی هستند. این اولین بار است که مقابل آنها بازی میکنم. من جلوی همه تیمها بازی کرده بودم جز انگلیس؛ به همین دلیل این یک مسابقه جذاب خواهد بود.»
سایه سنگین دیگو
مسی از بسیاری جهات راه دیگو مارادونا را رفته و حتی در برخی زمینهها از او پیشی گرفته است. او پیش از آنکه با تکرار نقش حماسی مارادونا جام جهانی ۲۰۲۲ قطر را بالای سر ببرد، آرژانتین را در ورزشگاه ماراکانا، خانه معنوی رقیب دیرینه یعنی برزیل به قهرمانی کوپا آمریکا رسانده بود. با این حال، پیروزی بر انگلیس در جام جهانی، جنس دیگری از افتخار است.
اگرچه لیونل اسکالونی، سرمربی آلبیسلسته، تلاش کرد با جملاتی نظیر «این فقط یک بازی فوتبال است»، حساسیتها را کاهش دهد، اما همه میدانند که این تقابل هرگز یک بازی معمولی نیست. همانطور که خوزه مانوئل لوپز، هافبک تیم، اشاره کرد: «خارج از زمین فوتبال، این مسابقهای با تاریخچهای سنگین و سرشار از جراحت و دردهای قدیمی است.»
رقابت فوتبالی این دو کشور به جام جهانی ۱۹۶۲ بازمیگردد، اما جرقه اصلی کینه در سال ۱۹۶۶ روشن شد؛ جایی که الف رمزی، سرمربی سهشیرها، پس از یک بازی خشن در ومبلی، بازیکنان آرژانتین را «حیوان» خطاب کرد. نسلهای جدیدتر شاید اخراج دیوید بکام در جام ۹۸ فرانسه را به یاد آورند، اما بدون توجه به سن و سال، نام انگلیس و آرژانتین ناخودآگاه همه را به یک نقطه پرتاب میکند: یکچهارم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک؛ دراماتیکترین و جنجالیترین ۹۰ دقیقه تاریخ فوتبال.
خیر و شر
در ۲۲ ژوئن ۱۹۸۶، مارادونا دو گل به ثمر رساند که به بهترین شکل نشان داد چرا او دوقطبیترین بازیکن تاریخ است. ابتدا گل معروف به «دست خدا» با عبور دادن توپ با دست از بالای سر پیتر شیلتون و سپس تنها ۱۱ دقیقه بعد، آغاز یک ماجراجویی شخصی، دریبل زدن پنج بازیکن انگلیس با ۱۱ لمس توپ و ثبت زیباترین گل قرن.
خورخه والدانو، مهاجم وقت آرژانتین، بعدها نوشت: «فوتبال دیگو بر پایه زیبایی، خلاقیت، غرور و شجاعت بنا شده بود. او یک گل ماورایی زد و در گلی دیگر تقلب کرد. او بالاتر از خیر و شر ایستاده بود.»
البته انگلیسیها هرگز اینطور به ماجرا نگاه نکردند. این بازی تنها چهار سال پس از جنگ فالکلند (مالویناس) برگزار میشد؛ نبردی خونین میان بریتانیا و آرژانتین بر سر حاکمیت جزایر اقیانوس اطلس جنوبی. مارادونا بعدها در مستند خود اعتراف کرد که شکست دادن انگلیس «یک انتقام نمادین و طعمی لذتبخش» برای خونهای ریخته شده در مالویناس بود. او به همتیمیهایش گفته بود: «هر کس از یک دزد سرقت کند، مشمول صد سال بخشش میشود و انگلیسیها دزدهایی هستند که کارهای زیادی با ما کرده بودند.»
مأموریت یکنفره
هرچند مسابقه پیشرو در آتلانتا آن بار سیاسی سنگین سال ۸۶ را ندارد، اما بازیکنان آرژانتین پس از پیروزی اخیر خود در رختکن پایکوبی کردند و همقسم شدند که انگلیس را «به خاطر مالویناس، به خاطر دیگو و برای آخرین جام جهانی لئو» شکست دهند.
روی کاغذ، شانس با انگلیسِ است، بهویژه اینکه آلبیسلسته تا اینجای جام نمایشهای چندان مقتدرانهای نداشته است. اما اگر آرژانتین ناامیدکننده بوده، مسی هرگز افت نکرده است. ثبت ۸ گل و ۲ پاس گل در ۶ مسابقه، برای هر بازیکنی یک کارنامه درخشان است، اما برای یک پیرمرد ۳۹ ساله که دیگر توان استارتهای انفجاری مداوم را ندارد، چیزی شبیه به معجزه است.
کتاب تاریخ او هنوز بسته نشده است. مسی شاید هرگز نتواند با هاله اسطورهای و فرازمینی مارادونا در خارج از زمین مسابقه برابری کند، اما پیروزی بر انگلیس در یک نیمهنهایی جام جهانی، آخرین جعبه خالی کارنامه او را پر خواهد کرد. همانطور که بازی سال ۱۹۸۶ تماماً درباره مارادونا بود، نیمهنهایی ۲۰۲۶ نیز میتواند به مأموریت یکنفره و حماسه شخصی لیونل مسی برای فتح دومین جام جهانی متوالی تبدیل شود.