در حافظه موقت ذخیره شد...
با یادداشت در فضای مجازی ناکامی جام جهانی پنهان نمیشود
فرار از پاسخگویی با چاشنی احساسات
بدون باخت، بدون برد؛ تمدید یک طلسم ۴۸ ساله
آمارها بهروشنی از عملکرد تیم ملی حکایت میکنند. ایران جام جهانی را بدون شکست، اما مهمتر از آن، بدون حتی یک پیروزی به پایان رساند. سه تساوی برابر نیوزیلند، بلژیک و مصر، حاصل تیمی بود که با هدف صعود از گروه و خلق یک اتفاق تاریخی راهی این مسابقات شده بود. نتیجه اما چیزی جز حذف در مرحله گروهی و ادامه طلسم ۴۸ ساله نرسیدن فوتبال ایران به مرحله حذفی جام جهانی نبود.
البته کسی مشکلات مسیر آمادهسازی تیم ملی را انکار نمیکند. شرایط کشور، توقف لیگ، مشکلات مربوط به صدور ویزا و تغییر محل اردوها، همگی روی روند آمادهسازی تیم تأثیر گذاشتند. اما این تنها بخشی از واقعیت است.
بخش دیگر ماجرا به وعدههایی برمیگردد که پیش از جام جهانی از سوی کادر فنی مطرح شد؛ از صعود از مرحله گروهی گرفته تا آن جمله معروف که قرار بود عملکرد تیم ملی به اندازهای درخشان باشد که «ایران یک هفته تعطیل شود». حالا که نتیجه دقیقاً برخلاف آن وعدهها رقم خورده، افکار عمومی انتظار پاسخگویی مستقیم دارد، نه چند استوری در شبکههای اجتماعی.
پرسشهایی که هنوز پاسخی نگرفتهاند
قلعهنویی در استوری خود نوشت مسئولیت نتایج را میپذیرد و هیچ مربیای بدون اشتباه نیست. این جمله اگرچه نشانه پذیرش مسئولیت است، اما پاسخ پرسشهای فنی را نمیدهد.
سؤال اصلی این نیست که اشتباهی رخ داده یا نه؛ سؤال این است که این اشتباهات چه بودند و چرا بارها تکرار شدند؟
چرا برخی بازیکنان حاضر در فهرست نهایی حتی یک دقیقه فرصت بازی پیدا نکردند؟
چرا کادر فنی تا این اندازه از استفاده از بازیکنان جوان و آماده پرهیز کرد؟
چرا پس از ۱۰ نفره شدن بلژیک، تیم ملی با وجود برتری عددی، همچنان محتاط بازی کرد و برای پیروزی ریسک نکرد؟
چرا مقابل مصر نیز تا دقایق پایانی، اولویت تیم تنها نباختن بود؟
و مهمتر از همه، چرا دنیس درگاهی که برای حضورش در تیم ملی زمان، هزینه و انرژی زیادی صرف شد، در نهایت هیچ نقشی در مسابقات نداشت؟
این پرسشها با یک استوری پاسخ داده نمیشوند. پاسخ آنها را باید در یک نشست خبری زنده و شفاف، در برابر رسانهها شنید.
وقتی قرار است همه چیز دوباره تکرار شود
بخش نگرانکننده پیام سرمربی، جمله پایانی او بود؛ اینکه اگر زمان به عقب برگردد، باز هم همین مسیر را انتخاب خواهد کرد. این جمله این پرسش را ایجاد میکند که آیا قرار نیست هیچ بازنگری در شیوه مدیریت و تصمیمات فنی تیم ملی انجام شود؟ اگر حاصل این مسیر، حذف در جام ملتهای آسیا و سپس ناکامی در جام جهانی بوده، طبیعی است که انتظار برود بخشی از این تفکر مورد بازبینی قرار گیرد.
وقت پاسخگویی است، نه استوری
تا جام ملتهای آسیا فاصله زیادی نیست و فدراسیون فوتبال باید هرچه زودتر درباره نیمکت تیم ملی تصمیم بگیرد. اگر قرار است قلعهنویی به کارش ادامه دهد، انتظار میرود در یک نشست خبری، برنامه خود برای رفع ضعفهای تیم، جوانگرایی، تقویت کادر فنی و آمادهسازی برای جام ملتها را بهصورت شفاف تشریح کند.