نیمار با چشمانی اشکآلود از تیم ملی خداحافظی کرد
آخر خط
نیمار، مهاجم افسانهای تیم ملی برزیل، پس از حذف تلخ تیمش مقابل نروژ در مرحله یکشانزدهم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶، با چشمانی اشکآلود از تیم ملی خداحافظی کرد. او که در چهار دوره جام جهانی حضور داشت، هرگز نتوانست به آرزوی بزرگ خود یعنی قهرمانی در این مسابقات دست یابد و حالا با بغضی سنگین، وداعی تلخ با پیراهن زرد رنگ برزیل داشت. شبی که رویاها به پایان رسید نیمار که به شکلی غیرمنتظره به فهرست آنچلوتی اضافه شده بود، در طول تورنمنت حضوری کماثر و محدود داشت. دو بازی اول مرحله گروهی را به دلیل مصدومیت از دست داد و در بازیهای بعدی نیز نتوانست تأثیرگذاری لازم را داشته باشد. در دیدار حساس مقابل نروژ، او در دقیقه ۷۰ وارد زمین شد؛ زمانی که نروژیها بازی را در کنترل داشتند. آنچلوتی تمام امیدش را روی نیمار گذاشت، اما او در نقش مهاجم کاذب بین وینیسیوس و اندریک، فرصت چندانی برای اثرگذاری نداشت. نیمار در وقتهای اضافه یک پنالتی را به گل تبدیل کرد، اما این گل نتوانست مانع از حذف برزیل شود. بلافاصله پس از سوت پایان، اشکهایش جاری شد؛ آخرین امیدش برای قهرمانی در جام جهانی از بین رفته بود.
نیمار در کنار اسطورههای بیجام
نیمار با این ناکامی، به دومین بازیکن تاریخ برزیل تبدیل شد که در چهار جام جهانی (۲۰۱۴، ۲۰۱۸، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۶) حضور داشته اما هرگز موفق به قهرمانی نشده است.
او در حالی از تیم ملی خداحافظی میکند که زخم خوردن ۷-۱ از آلمان در نیمهنهایی ۲۰۱۴، حذف در یکچهارم نهایی ۲۰۱۸، شکست در یکچهارم نهایی ۲۰۲۲ و حالا حذف در یکشانزدهم نهایی ۲۰۲۶، همچون کابوسی بر روح سنگینی میکند. تلاش کردم، تلاش کردم. حالا تمام شد!
نیمار در منطقه میکسدزون با چشمانی خیس از اشک، خداحافظی خود را اعلام کرد: «تلاش کردم، تلاش کردم. حالا تمام شد. من از اینجا شروع کردم و اینجا هم تمامش میکنم.» اشاره او به ورزشگاهی در نیوجرسی بود که اولین بازی ملیاش را در آن انجام داده بود. این وداع تلخ، پایانی بر یکی از درخشانترین و در عین حال حسرتبارترین دورانهای تاریخ فوتبال برزیل بود.
میراثی از ناکامی
نیمار در دوران ملی خود، ۱۲۸ بازی برای برزیل انجام داد و ۷۹ گل به ثمر رساند. او با این آمار، بهترین گلزن تاریخ تیم ملی برزیل است، اما این رکوردها هرگز نتوانستند جای خالی یک جام جهانی را پر کنند. او در تیمهایی بازی کرد که همیشه از آنها انتظار قهرمانی میرفت، اما هر بار به دلایل مختلف از رسیدن به هدف نهایی بازماند. حالا با خداحافظی او، برزیل باید به دنبال نسل جدیدی از ستارهها باشد تا رویای ششمین قهرمانی را زنده نگه دارد. جای خالی او در تیم ملی برزیل، برای همیشه یک حسرت بزرگ باقی خواهد ماند؛ حسرت قهرمانی در جام جهانی که هرگز به آن نرسید.