در حافظه موقت ذخیره شد...
حضور مقتدرانه ایران در مرحله دوم انتخابی جام جهانی
اولین گام نسل نوپا مانولوپولوس در مسیر قطر
نکته مهم این دیدار، برتری ایران در بخشهایی بود که معمولاً سرنوشت مسابقات بینالمللی را تعیین میکنند؛ نه صرفاً در امتیازآوری. ایران با فشار مداوم روی توپ، بستن مسیرهای نفوذ و برتری محسوس در نبردهای زیر سبد، اجازه نداد سوریه ریتم تهاجمی خود را پیدا کند. هر بار که حریف تلاش میکرد اختلاف را کاهش دهد، ایران با یک دفاع موفق یا یک ریباند هجومی دوباره ابتکار عمل را به دست میگرفت.
حضور ارسلان کاظمی دقیقاً در همین بخش ارزش خود را نشان داد. آمار چهار امتیاز شاید در نگاه اول چندان چشمگیر نباشد، اما نقش او فراتر از امتیازگیری بود. کاظمی با تسلط بر ریباندها، ایجاد مالکیتهای اضافه و فعالیت دفاعی، ستون اصلی ساختار تیمی ایران بود. بسیاری از حملات موفق ایران از همان ریباندهای دفاعی و انتقال سریع توپ شروع شد؛ موضوعی که باعث شد سوریه فرصت چندانی برای ایجاد فشار متوالی پیدا نکند.
در کنار او، ترکیب بازیکنان جوانتر هم عملکرد امیدوارکنندهای داشت. متین آقاجانپور و محمدمهدی حیدری علاوه بر امتیازآوری، با جابهجایی مناسب بدون توپ و انتخابهای درست در حمله، تنوع بیشتری به بازی ایران بخشیدند. یکی از تفاوتهای ایران نسبت به سالهای گذشته، توزیع مسئولیت هجومی میان چند بازیکن بود. در حالی که نگرانیها بسیاری بابت غیبت چند ستاره ایران وجود داشت، تیم وابسته به درخشش یک ستاره نبود و همین مسأله پیشبینی دفاعی را برای سوریه سخت کرد.
از سوی دیگر، نیمکت ایران هم تأثیر قابل توجهی بر روند مسابقه گذاشت. سالار منجی در دقایقی که وارد زمین شد، انرژی تازهای به خط دفاع داد و بدون اینکه مالکیتهای اضافی از دست بدهد، هم در ریباند و هم در دفاع روی بازیکنان پیرامونی مؤثر ظاهر شد. این عمق ترکیب میتواند در ادامه رقابتهای انتخابی به یکی از مهمترین نقاط قوت ایران تبدیل شود؛چراکه فشردگی مسابقات نیازمند استفاده مؤثر از تمام نفرات است.
شاید تنها مقطعی که سوریه نشانههایی از بازگشت نشان داد، ابتدای کوارتر دوم بود؛ جایی که با یک روند خوب اختلاف را کاهش داد. اما واکنش ایران به این فشار، یکی از مهمترین نکات فنی مسابقه بود. برخلاف برخی دیدارهای گذشته که تیم ملی در چنین شرایطی دچار افت تمرکز میشد، این بار بازیکنان با حفظ آرامش، دوباره دفاع را منسجم کردند و اجازه ندادند بازی وارد فاز احساسی شود.
کوارتر سوم هم نقطه اوج نمایش ایران بود. اجرای دفاعی نزدیک به بینقص، گردش سریع توپ و تصمیمگیری مناسب در حملات باعث شد اختلاف به بیش از ۲۰ امتیاز برسد. البته باید در ارزیابی این پیروزی واقعبین بود. سوریه از قدرتهای درجه اول آسیا محسوب نمیشود و آزمونهای دشوارتر ایران مقابل رقبایی با کیفیت بالاتر، تصویر دقیقتری از سطح واقعی تیم ارائه خواهد داد. با این حال، آنچه بیشتر از نتیجه اهمیت دارد، نحوه برد ایران در این بازی است. ایران با نظم دفاعی، برتری در ریباند، مشارکت گسترده بازیکنان در حمله و استفاده مؤثر از نیمکت، نشانههای مثبتی از یک تیم متعادل و منسجم نشان داد؛ تیمی که اگر همین کیفیت را مقابل رقبای قدرتمندتر نیز حفظ کند، میتواند با اطمینان بیشتری به مراحل بعدی انتخابی جام جهانی ۲۰۲۷ و حتی حضور موفق در این رقابتها امیدوار باشد. حالا ایران با صعود از این گروه تا حد زیادی خیال خود را راحت کرد و باید خود را مقابل نبرد مقابل رقبای سختىتر در مرحله دوم کند.