از تیم شگفتیساز تا مدعی واقعی قهرمانی
مراکش در مسیر تحقق رؤیای آفریقایی
چهار سال پیش، حضور مراکش در جمع چهار تیم برتر جام جهانی، بسیاری را شگفتزده کرد. آن تیم به عنوان پدیده مسابقات شناخته میشد، تیمی که با انسجام دفاعی، شخصیت تاکتیکی و اعتماد به نفس توانست قدرتهای سنتی فوتبال جهان را کنار بزند. اما جام جهانی ۲۰۲۶ نشان میدهد که دیگر نمیتوان از مراکش با عنوان «شگفتی» یاد کرد. پیروزی ۳ بر صفر برابر کانادا در مرحله یکهشتم نهایی، بیش از آنکه تنها یک برد پرگل باشد، اثباتی دوباره بر این واقعیت بود که شیرهای اطلس اکنون عضوی از جمع مدعیان اصلی فوتبال جهان هستند.
روایت متفاوت
نتیجه نهایی شاید اختلاف فاحشی را نشان دهد، اما جریان مسابقه روایت متفاوتی داشت. کانادا بهویژه در نیمه نخست یکی از بهترین نمایشهای خود در این جام را ارائه کرد و حتی در مقاطعی کاملاً بر بازی مسلط بود. با این حال، همان چیزی که تیمهای بزرگ را از تیمهای خوب متمایز میکند، در نهایت سرنوشت مسابقه را رقم زد؛ کیفیت در لحظات کلیدی.
کانادا شاید با نتیجهای تلخ از جام جهانی خداحافظی کرد، اما عملکرد این تیم به هیچ وجه مستحق یک شکست ۳ بر صفر نبود. شاگردان جسی مارش با پرس شدید، انتقال سریع توپ و خلق موقعیتهای متعدد، مراکش را در نیمه نخست تحت فشار قرار دادند.
آمار مسابقه نیز این برتری را تأیید میکرد. مراکش با وجود در اختیار داشتن مالکیت بیشتر، تنها یک شوت در نیمه اول ثبت کرد و امید گل این تیم تنها ۰.۰۲ بود؛ آماری که برای یکی از مدعیان جام جهانی بسیار ضعیف به نظر میرسد. در مقابل، کانادا ۳۸ پاس در یکسوم هجومی زمین ثبت کرد، در حالی که مراکش تنها ۱۱ پاس در همان منطقه داشت.
جاناتان دیوید و تانی اولواسی چندین بار تا آستانه گلزنی پیش رفتند، اما درخشش یاسین بونو، دروازهبان مراکش که خود متولد مونترال است، مانع فروپاشی تیمش شد.
جسی مارش پس از مسابقه با وجود شکست سنگین، همچنان از عملکرد تیمش دفاع کرد و گفت:«ما تیم بهتر بودیم. مراکش فقط چند حرکت بهتر از ما انجام داد. از نظر برنامه بازی و شیوه فوتبالی که میخواستیم ارائه کنیم، مقابل تیمی قرار گرفتیم که مدتهاست شکست نخورده و تا آخرین لحظه آنها را تحت فشار گذاشتیم. نیمه اول و حتی ابتدای نیمه دوم، بازی کاملاً در اختیار ما بود. فقط یک صحنه باعث شد نتیجه ۱-۰ شود؛ وگرنه مسابقه متعلق به ما بود.»
اظهارات مارش شاید در نگاه اول اغراقآمیز به نظر برسد، اما بسیاری از دقایق مسابقه از این ادعا حمایت میکنند. مشکل کانادا نه در خلق موقعیت، بلکه در تبدیل آنها به گل بود.
اوناحی؛ ستارهای که بازی را
از بنبست خارج کرد
اگر قرار باشد تنها یک بازیکن را عامل اصلی این پیروزی دانست، بدون تردید عزالدین اوناحی خواهد بود.
هافبک تکنیکی مراکش بار دیگر ثابت کرد که یکی از کمسروصداترین اما باکیفیتترین بازیکنان فوتبال آفریقاست. او در دقیقه ۵۰ با ضربهای دقیق و هوشمندانه، قفل دفاع کانادا را شکست؛ گلی که عملاً جریان مسابقه را تغییر داد.
جالب اینکه این گل از روی یک ضربه آزاد طراحیشده به ثمر رسید. اشرف حکیمی با هوشیاری اوناحی را پشت محوطه جریمه پیدا کرد و هافبک مراکش نیز بدون کوچکترین تردید توپ را به گوشه دروازه فرستاد.
پس از آن، اعتماد به نفس کانادا بهتدریج از بین رفت و مراکش کنترل کامل بازی را در اختیار گرفت.
اوناحی در دقیقه ۸۲ گل دوم را نیز به ثمر رساند؛ این بار پس از حرکت زیبای براهیم دیاس که با عبور از میان دو مدافع، توپ را در اختیار همتیمی خود قرار داد.
سفیان رحیمی نیز در وقتهای تلفشده و روی ضدحمله، گل سوم را وارد دروازه کانادا کرد تا اختلاف دو تیم بسیار بیشتر از آن چیزی شود که در جریان مسابقه دیده میشد.
اوناحی پس از پایان بازی درباره دشواری این مسابقه گفت:«این مسابقه اصلاً آسان نبود. کانادا در نیمه اول مشکلات زیادی برای ما ایجاد کرد. در این رقابتها هیچ بازی آسانی وجود ندارد.»
استفاده از کوچکترین فرصتها
شاید مهمترین درس این مسابقه برای کانادا این باشد که در مراحل حذفی جام جهانی، تیمی که بهتر بازی میکند، الزاماً برنده نمیشود.
مراکش در نیمه اول تحت فشار بود، اما هرگز آرامش خود را از دست نداد. بازیکنان این تیم میدانستند که فرصتهایشان دیر یا زود فرا خواهد رسید و زمانی که آن فرصتها ایجاد شد، با نهایت کیفیت از آن استفاده کردند.
این همان ویژگی مشترک تیمهای مدعی است.
مراکش در دو جام جهانی متوالی نشان داده که از بلوغ تاکتیکی بالایی برخوردار است. این تیم دیگر تنها بر دفاع منظم تکیه ندارد؛ بلکه ستارههایی در اختیار دارد که میتوانند با یک حرکت انفرادی یا یک تصمیم درست، نتیجه مسابقه را تغییر دهند.
اشرف حکیمی، براهیم دیاس، سفیان رحیمی، یاسین بونو و البته عزالدین اوناحی مجموعهای از بازیکنان باکیفیت را تشکیل دادهاند که در لحظات حساس مسئولیت را بر عهده میگیرند.
پاسخ مربی مراکش به ادعای مارش
محمد وهبی، سرمربی مراکش، البته با نظر همتای کانادایی خود موافق نبود.او در پاسخ به صحبتهای مارش گفت:«کانادا از نظر شدت بازی عالی بود و ۹۸ دقیقه با انرژی بازی کرد. اما اینکه بگوییم تیم بهتر بود، وقتی ۳ بر صفر شکست خورده، حرف عجیبی است. ما در نیمه دوم تیم برتر زمین بودیم.»
واقعیت نیز همین بود؛ نیمه دوم کاملاً متفاوت از نیمه نخست پیش رفت. مراکش با افزایش سرعت گردش توپ و استفاده بهتر از فضاهای پشت مدافعان، کانادا را از نظر ذهنی و تاکتیکی فرسوده کرد.
مراکش دیگر شگفتی نیست
مدعی است
در جام جهانی ۲۰۲۲، بسیاری موفقیت مراکش را یک اتفاق تاریخی میدانستند. اما اکنون حضور دوباره این تیم در مرحله یکچهارم نهایی، ثابت میکند آن موفقیت تصادفی نبوده است.
شیرهای اطلس اکنون برای دومین جام جهانی متوالی در جمع هشت تیم برتر قرار گرفتهاند، موفقیتی که نشاندهنده رشد ساختاری فوتبال این کشور است.
اکنون آنها باید به مصاف فرانسه بروند. این مسابقه بدون تردید یکی از حساسترین مسابقات مرحله یکچهارم نهایی خواهد بود. با کیفیتی که مراکش مقابل برزیل در مرحله گروهی، هلند در یکشانزدهم و حالا کانادا نشان داده، هیچ تیمی نمیتواند این نماینده آفریقا را دستکم بگیرد.
در سوی مقابل، کانادا با وجود حذف، میتواند آینده را با امید نگاه کند. تیم مارش ثابت کرد توان رقابت با قدرتهای فوتبال جهان را دارد، اما برای تبدیل شدن به تیمی برنده در مراحل حذفی، هنوز به تجربه، آرامش و کیفیت بیشتری در ضربات آخر نیاز دارد.