فرانسه پس از پیروزی در جنگ فیلادلفیا، به مراکش رسید
کثیف بازی!
جشن فرانسویها نشاندهنده داستان بازی بود. به رهبری کاپیتانشان کیلیان امباپه، بازیکنان به سمت هواداران فرانسوی رفتند و با آهنگ «Free from Desire» جشن گرفتند. تا حدود ۷۰ دقیقه، پاراگوئه با بازی فشرده و سازمانیافته، فرانسه را تحت فشار گذاشته بود و با تمرکز و کمی بازی فیزیکی و زیرکانه، کار را برای آنها سخت کرده بود. آنها با ایجاد درگیری، فشار روانی و تحریک بازیکنان فرانسوی، ریتم بازی را به هم زده بودند. اما در نهایت، یکی از بازیکنان فرانسه خط دفاع را شکست. دزیره دوئه، بازیکن تعویضی، با حرکت تکنیکی وارد محوطه جریمه شد و با خطای دیگو گومز سرنگون شد. پس از بررسی VAR، امباپه پنالتی را تبدیل به گل کرد.
رفتار آزاردهنده
حتی بعد از آن هم پاراگوئه همچنان با احتیاط بازی میکرد، اما بیشتر تلاشش این بود که با روشهای خارج از جریان عادی بازی، تمرکز حریف را به هم بزند. در یک مقطع، تحسین برای سرسختی و بازی فیزیکی پاراگوئه جای خود را به خشم داد. سبک بازی آنها از یک تاکتیک هوشمندانه و رقابتی، به رفتاری آزاردهنده و خشن تبدیل شد. ماتیاس گالارزا، هافبک ریورپلاته، نقش اصلی را در این جنجالها داشت. در نیمه اول، بدون توپ با امباپه درگیر شد و به نظر رسید با دست به او ضربه زده است. در نیمه دوم هم او باعث شد داور به اشتباه به مایکل اولیسه کارت زرد نشان دهد. در صحنهای دیگر، اولیسه پیراهن او را کشید اما گالارزا طوری وانمود کرد که انگار خطای شدیدی رخ داده است. قبل از پنالتی امباپه، گوستاوو ولاسکوئز هم روی نقطه پنالتی دخالت کرد تا تمرکز بازیکنان فرانسه را به هم بزند. در این بین، عثمان دمبله توپ را در دست داشت تا توجهها از امباپه دور شود و حتی با آرامش و تمسخر با ولاسکوئز برخورد کرد. ژول کونده هم در دقایق پایانی ظاهراً ضربهای دریافت کرد و دیدیه دشان بارها با نارضایتی به سمت نیمکت پاراگوئه نگاه کرد؛ جایی که بازیکنان تعویضی مدام برای اعتراض به داوری وارد زمین میشدند.
مشتهای گره کرده
بعد از صعود به یکچهارم نهایی، دشان گفت پاراگوئه از «تمام ترفندهای ممکن» استفاده کرده و رفتارهای نیمکت آنها «غیرضروری و قابل اجتناب» بوده است. در سوت پایان، امباپه مشتهایش را گره کرد و وقتی اورلاندو گیل، دروازهبان پاراگوئه، برای دست دادن جلو آمد، به نظر رسید او را نادیده گرفت. گیل هم در واکنش توپ را به سمت پشت امباپه پرتاب کرد. دشان گفت برای جلوگیری از درگیری، دو بازیکن فیزیکی و باتجربهاش را از روی نیمکت فرستاده تا از امباپه محافظت کنند و نگذارند وارد تنشهای پایانی شود. امباپه بعد از بازی گفت فرانسه فقط یک تیم تکنیکی نیست و اگر لازم باشد، بازی فیزیکی و گاهی کثیف هم انجام میدهد. او تأکید کرد که آنها از حریف بهتر بودهاند. او همچنین گفت: «آنها فکر میکردند ما فقط فوتبال نمایشی بازی میکنیم، اما فوتبال این نیست. ما امروز نشان دادیم میتوانیم در چنین شرایطی هم برنده شویم.»
داوری ضعیف
با این حال، بخشی از ناراحتی فرانسه به داوری هم مربوط بود؛ آنها معتقد بودند داور نتوانسته بازی خشن و تحریکآمیز پاراگوئه را کنترل کند. نکته جالب این بود که در بازیای با این حجم از تنش، هیچ بازیکن پاراگوئه تا قبل از پایان مسابقه کارت زرد نگرفت و تنها یک کارت زرد پس از سوت پایان به یکی از اعضای کادر فنی آنها داده شد. رایان شرکی، هافبک فرانسوی که بهعنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد، گفت: «چند خطا کردند؟ سی تا؟ چهل تا؟ و هیچ کارت زردی؟» برای کسانی که بازی را دیدهاند، این حرف ممکن است اغراقآمیز به نظر برسد، اما در واقع آمار رسمی نشان میدهد پاراگوئه ۱۱ خطا انجام داد و فرانسه ۱۳ خطا. با این حال، این فقط خطاهایی بود که داور آنها را اعلام کرد. فرانسه سه کارت زرد گرفت و پاراگوئه هیچ کارت زردی دریافت نکرد. این جام جهانی بهخاطر سیاست داوری فیفا و هدایت پیرلوئیجی کولینا، داور سابق، با رویکردی نرمتر و اجازه بیشتر برای جریان بازی شناخته میشود. قبل از مسابقات هم قوانین جدیدی برای کاهش اتلاف وقت، مثل تمارض یا تعویضهای وقتکشی، وضع شده بود. اما این بازی نشان داد که این رویکرد ممکن است بیش از حد به سمت آسان گرفتن رفته باشد؛ به شکلی که بعضی خطاها نادیده گرفته شد و کیفیت بازی تحت تأثیر قرار گرفت. روزنامه فرانسوی «اکیپ» هم در ارزیابی خود، عملکرد داور را نمره ۱ از ۱۰ داد.
یک رسوایی کامل
در استودیوهای تلویزیونی، رفتار پاراگوئه بهشدت مورد انتقاد قرار گرفت. در بیبیسی، جو هارت، دروازهبان سابق انگلیس و منچسترسیتی، عملکرد بازیکنان پاراگوئه را «یک رسوایی کامل» توصیف کرد. او گفت اگر بازیکنانش چنین رفتاری داشتند، آنها را از زمین بیرون میکشید و تأکید کرد هرگز دوست ندارد اینطور برنده شود یا چنین فوتبالی بازی کند. زلاتان ابراهیموویچ هم معتقد بود پاراگوئه مستحق کارت قرمز بوده و گفت او فقط «فوتبال واقعی» را دوست دارد. تیری آنری نیز گفت: «فوتبال برنده شد» و تمایلی به صحبت درباره پاراگوئه نداشت. با این حال، برخی دیدگاه متفاوتی داشتند و معتقد بودند پاراگوئه حق دارد از هر ضعف احتمالی حریف، حتی داور، برای گرفتن برتری استفاده کند؛ حتی اگر این روشها بحثبرانگیز باشد. در فوتبال بینالمللی نمونههای مشابه زیادی وجود داشته و مربیانی مثل ژوزه مورینیو و دیگو سیمئونه هم در گذشته از روشهای فشرده و مرزی در بازیهای حذفی استفاده کردهاند. در این دیدگاه، مشکل اصلی پاراگوئه لزوماً تلاش آنها نبود، بلکه ناتوانی داور در کنترل این رفتارها بود. در پایان، حتی وقتی فرانسه بهخاطر خطاهای نسبتاً جزئی کارت زرد میگرفت، برخی این احساس را داشتند که داور در عمل به نفع پاراگوئه اجازه داده بازی بیش از حد خشن و نامنظم شود. با وجود این فضای جنجالی، فرانسه توانست از یک شب سخت عبور کند. البته مقاومت پاراگوئه فقط به «ترفندها» محدود نبود و آنها با یک برنامه تاکتیکی مشخص مقابل تیمی پرستاره وارد میدان شده بودند. از نظر ارزش ترکیب (بر اساس ترنسفرمارکت)، تیم فرانسه بیش از هشت برابر پاراگوئه ارزش داشت و بخش بزرگی از ارزش پاراگوئه هم مربوط به چند بازیکن لژیونر در لیگهای اروپایی بود.
نگاه تاکتیکی
باید دقت کنیم که در مورد این نوع برنامه تاکتیکی دچار نگاه تحقیرآمیز نشویم. پاراگوئه حق دارد دفاع کند، فشرده بازی کند، جریان مسابقه را کُند کند و فضاها را پشت خط دفاعی پنج نفرهاش ببندد، مخصوصاً در بازیای که در دمای حدود ۱۰۰ درجه فارنهایت برگزار میشود. این کار توهین به فوتبال نیست؛ فقط یک روش برای بقا مقابل تیم قدرتمند و محبوب فرانسه است. وقتی پاراگوئه تلاش کرد هجومیتر بازی کند، مقابل آمریکا بههم ریخت، بنابراین طبیعی است که برابر فرانسه هم محتاطتر بازی کند. این سبک شاید از نظر زیبایی جذاب نباشد، اما در بستن فضاها و محدود کردن بازی بازیکنان خلاق فرانسه، نوعی کارایی و حتی «زیبایی تاکتیکی» دارد. دیدیه دشان هم گفت: «این فوتبالی نیست که مردم را به ورزشگاه بکشاند، اما آنها خیلی خوب دفاع کردند.» با این حال، بسیاری این سبک را دوست نداشتند و آن را نیازمند داوری سختگیرانهتر میدانستند. در سوی دیگر، بازیکنان فرانسه هم از این شرایط ناراضی بودند و احساس جنگندگی در تیمشان را برجسته کردند. رایان شرکی هم گفت فرانسه در این بازی نشان داد تیمی «جنگجو» است و تأکید کرد: «هر کسی بخواهد با ما وارد جنگ شود، ما هم آمادهایم.»