واقعاً چرا باید یک بازیکن ۱۸ ساله پشت پنالتی در جام جهانی قرار بگیرد؟
نابالــــغ!
نه تو. نه این بچه. بگذار یکی دیگر بزند.
وقتی دوربین روی چهارمین پنالتیزن استرالیا زوم کرد و لوکاس هرینگتون ۱۸ ساله را نشان داد که از دایره وسط زمین آن راه رفتن سنگین و عصبی را به سمت نقطه پنالتی انجام میداد، یک نوجوان تنها در ورزشگاهی ۷۰ هزار نفره، واقعاً سخت بود به چیز دیگری فکر کرد.
چهار سال قبل، هرینگتون در منطقه هواداری بریزبن جام جهانی ۲۰۲۲ را همراه دوستانش تماشا میکرد و استرالیا را تشویق میکرد. حالا، همانها او را در ضربات پنالتی مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی مقابل مصر میدیدند؛ همراه با میلیونها نفر در استرالیا که فقط دعا میکردند.
وقتی توپ را از مت رایان، دروازهبان استرالیا گرفت و روی نقطه گذاشت و دو نفس عمیق کشید، انگار وزن دنیا، یا حداقل یک کشور، روی شانههایش افتاده بود.
با این حال، ۱۲۰ دقیقه قبل برای او فوقالعاده پیش رفته بود. هرینگتون با بلوغی فراتر از سنش، مقابل دو مهاجم سطح بالای جهان، محمد صلاح و عمر مرموش، نمایش درخشانی داشت.
این فقط ششمین بازی ملی او بود و دومین حضورش در بازیهای جام جهانی. یک مدافع میانی قدبلند و آرام که آینده روشنی دارد. بارسلونا حتی قبلاً برای جذبش اقدام کرده اما پاسخ منفی گرفته و چند باشگاه بزرگ دیگر هم در حال بررسی او هستند.
پدیگ اسمیت، رئیس کلرادو رپیدز، به یاهو اسپورتس گفته بود: «او یک استعداد استثنایی است. وقتی استعدادیابهای ما او را دیدند و روند جذب را شروع کردیم، میدانستیم پتانسیل بسیار بالایی دارد.»
هری سوتار، کاپیتان استرالیا، هم بعد از بازی گفته بود: «این پسر مثل یک رولزرویس بازی میکند.»
هرینگتون چند روز بعد وقتی درباره آن حرفها از او سؤال شد، فقط لبخند زد و گفت: «قبولش دارم.» ای کاش همین را درباره آن پنالتی چهارم هم میگفت.
ضربات پنالتی تا قبل از نوبت هرینگتون، به شکل عجیبی پیش رفته بود. در دقیقه ۱۱۹، استرالیا یک تعویض غیرعادی انجام داد. تونی پوپوویچ، سرمربی استرالیا، پاتریک بیچ را که دروازهبان تیم بود و در لحظات پایانی وقت قانونی یک سیو فوقالعاده داشت، بیرون کشید و مت رایان، دروازهبان دوم را وارد زمین کرد. یعنی بیچ روی نیمکت نشست.
این اولین بار نیست که چنین اتفاقی میافتد. در یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۱۴، لوئیس فنخال دروازهبان تیمش یاسپر سیلسن را فقط ۴۴ ثانیه مانده به پایان وقت اضافه بیرون کشید و تیم کرول را وارد زمین کرد. کرول به شکل عجیبی جهت هر پنج پنالتی کاستاریکا را درست حدس زد و دو تا را مهار کرد و هلند صعود کرد.
اما این بار، مت رایان حتی به هیچکدام از سه پنالتی مصر، از جمله پنالتی پاننکای محمد صلاح، نزدیک هم نشده بود؛ پنالتی که بعدش هرینگتون پشت توپ رفت. از طرف دیگر، هری سوتار، کاپیتان استرالیا، پنالتیاش را به آسمان زده بود و فشار روی تیم را چند برابر کرده بود.
اما چرا بازیکن هجومی دیگری یا یک بازیکن باتجربهتر از استرالیا، وقتی پوپوویچ تیم را جمع کرد، داوطلب زدن آن پنالتی نشد؟
هرینگتون گونههایش را باد کرد، جلو رفت و یک ضربه با داخل پا زد که به تیر بالای دروازه برخورد کرد.
بلافاصله، هواداران مصر واکنش بزرگی نشان دادند و خیلی زود این تشویقها به شادی و جشن تبدیل شد، وقتی حسام عبدالمجید پنالتی آخر را تبدیل به گل کرد و بازی را برد.
پوپوویچ بعد از بازی از روند پرسشها درباره این موضوع خیلی راضی به نظر نمیرسید، وقتی به او گفتند این لحظه برای یک بازیکن ۱۸ ساله خیلی بزرگ بوده است.
او گفت: «بله، همینطور است. فکر میکنم قضاوت کردن بعد از اتفاق همیشه آسان است. اگر آن بازیکن گل میزد، احتمالاً چیز دیگری میگفتید؛ اینکه چقدر فوقالعاده است که یک نوجوان ۱۸ ساله پنالتی زده و گل کرده.
او در دو بازی اخیر به عنوان یک بازیکن ۱۸ ساله بازی کرده. پس اگر من به او اعتماد دارم که در یک بازی حساس مقابل پاراگوئه، در شرایط حذف شدن، به زمین برود، چه فرقی با زدن پنالتی دارد؟»
در این لحظه، شبکههای اجتماعی پر شده بود از واکنشهای عصبی و انتقادی درباره اینکه چرا هرینگتون پشت آن پنالتی قرار گرفته است. اما ماجرا فقط محدود به شبکههای اجتماعی نبود.
تیری آنری، بازیکن سابق تیم ملی فرانسه و کارشناس شبکه فاکس، گفت: «برای او ناراحت شدم. چرا باید به یک بازیکن ۱۸ ساله چنین مسئولیتی داد؟ من بیشتر به کسی فکر میکنم که اجازه داد او جلو برود. باید میرفتی و میگفتی: نه، این کار تو نیست، ما خودمان انجامش میدهیم. با این حال آفرین به او، میدانم که پنالتی را از دست داده، اما دوباره او را خواهیم دید.»
زلاتان ابراهیموویچ که کنار آنری نشسته بود، با او موافقت کرد و گفت: «پنالتیها مثل قرعهکشی هستند. اگر گل بزنی قهرمان میشوی و اگر نزنی متأسفانه مقصر میشوی. اما میخواهم به هرینگتون بگویم تو ۱۸ سالهای، جوانی و تازه اول راهی. اینکه جلو آمدی شجاعت زیادی میخواهد و همه این کار را نمیکنند. دوست من، تو بهترین هستی. اگر خواستی با من تماس بگیر، من در دسترسم.»
هرینگتون بعداً درباره صحبتهای ابراهیموویچ گفت: «من احتمالاً اولین کسی هستم که خودم را سرزنش میکنم، بنابراین شنیدن این حرفها از یک اسطوره فوتبال برایم خیلی ارزشمند است.»
اینکه او بعد از بازی در منطقه مختلط توقف و صحبت کرد، نشاندهنده شخصیت او بود. خیلی از بازیکنان در چنین شرایطی، وقتی احساسات هنوز خیلی شدید است، حاضر به صحبت نمیشوند.
وقتی از او پرسیده شد که آیا متوجه میشود که چرا مردم درباره پنالتی زدن او سؤال میپرسند، پاسخ داد: «بله، قطعاً. خیلیها تعجب کردند که چرا من جلو رفتم. کادر فنی به من اعتماد داشت. در طول هفته پنالتی زده بودم، تمرین کرده بودیم و اعتماد به نفس داشتم. فقط میدانستم کجا میخواهم بزنم. روال خودم را انجام دادم، اما متأسفانه آنطور که میخواستم پیش نرفت. به کار ادامه میدهم، سختتر تلاش میکنم و امیدوارم برگردم.»