تیم ملی با این سرمربی محافظهکار هیچ آیندهای ندارد
رزاقنیا، قربانی حاجصفی
حمیدرضا عرب
خبرنگار
درکنار آنکه یک مربی باید در جام جهانی به فکر نتیجه و اعتبار هم باشد، میتواند از اندک فرصتها برای ساختن آینده فوتبال ملی نیز بهره بگیرد. کمااینکه در گذشته مربیانی همچون کیروش و برانکو برای تیم ملی چنین کردند. بسیاری از ستارههای امروز فوتبال جهان، اولین تجربه بزرگ خود را در همین رقابتها به دست آوردهاند. تجربهای که شاید در ابتدا فقط چند دقیقه بوده، اما همان چند دقیقه مسیر یک نسل را تغییر داده است. درست به همین دلیل، یکی از مهمترین نقدها به تصمیمهای امیر قلعهنویی در جام جهانی، بازی ندادن به امیرمحمد رزاقنیا است یا حتی حذف امیرحسین محمودی.
رزاقنیا به عنوان جوانترین بازیکن تاریخ فوتبال ایران در جام جهانی در فهرست نهایی قرار گرفت، اما این رکورد فقط روی کاغذ ثبت شد. او حتی یک دقیقه هم فرصت حضور در میدان پیدا نکرد. این در حالی بود که پیش از جام جهانی، قلعهنویی در دیدارهای تدارکاتی به این بازیکن اعتماد کرده بود و بسیاری تصور میکردند او حداقل در یکی از مسابقات دقایقی برای تیم ملی بازی خواهد کرد.
اما چنین اتفاقی رخ نداد. در مقابل سرمربی تیم ملی ترجیح داد از بازیکنان باتجربهای مانند احسان حاجصفی استفاده کند. بازیکنی که بدون تردید سالها برای فوتبال ایران زحمت کشیده، اما حضورش در جام جهانی دیگر کمکی به آینده تیم ملی نمیکرد. دقایقی که به حاجصفی رسید، میتوانست به رزاقنیا برسد تا این بازیکن کسب تجربه کند و به کار آینده بیاید. آخر بازی دادن به حاجصفی پیر چه سودی برای فوتال ملی داشتً؟!
تصمیم سرمربی تیم ملی نمادی از نگاه محافظهکارانه شخص قلعهنویی است. نگاهی که در سالهای اخیر کمتر به بازیکنان جوان میدان داده و همواره ترجیح داده از چهرههای باتجربه استفاده کند.
در حالی که فوتبال ایران بیش از هر زمان دیگری به پوستاندازی نیاز دارد، ترس از ریسک کردن باعث شده فرصتهای ارزشمند یکی پس از دیگری از دست برود.
جام جهانی بهترین فرصت برای آماده کردن نسل بعدی تیم ملی بود. حتی اگر رزاقنیا فقط ۱۰ یا ۱۵دقیقه بازی میکرد، همان تجربه میتوانست در آینده به سود فوتبال ایران تمام شود.
یادمان نمیرود که بازیکنانی همچون آندو، شجاعی، نکونام و خیلی های دیگر از همین جام جهانی به فوتبال دنیا معرفی شدند اما قلعهنویی رکورددار معرفی نکردن ستاره به فوتبال جهان در میان مربیان ایرانی حاضر درجام جهانی لقب گرفته است.
اکنون صحبت از جوانگرایی برای جام ملتهای آسیا مطرح میشود، اما عملکرد قلعهنویی، تردیدهای زیادی ایجاد کرده است. وقتی در بزرگترین فرصت ممکن، جوانترین بازیکن تیم حتی یک دقیقه هم بازی نمیکند، چگونه میتوان به اجرای واقعی پروژه جوانگرایی امیدوار بود؟
ساختن آینده فوتبال فقط با دعوت از بازیکنان جوان به اردوها محقق نمیشود. بازیکن جوان زمانی رشد میکند که در میدان مسابقه قرار بگیرد، اشتباه کند، تجربه بیاموزد و اعتماد سرمربی را احساس کند. رزاقنیا این فرصت را نداشت و فوتبال ایران نیز از تجربهاندوزی یکی از استعدادهایش محروم شد.
شاید نتیجه این تصمیم امروز دیده نشود، اما چند سال بعد، وقتی تیم ملی همچنان با کمبود بازیکنان آماده در برخی پستها روبهرو باشد، ارزش همان دقایقی که میتوانست به رزاقنیا تعلق بگیرد، بیشتر از همیشه احساس خواهد شد.
جام جهانی تمام شد، اما فرصتی که از یک استعداد جوان گرفته شد، دیگر به سادگی تکرار نخواهد شد و سرمربی تیم ملی نشان داد در این زمینه یکی از ترسوترین مربیان تاریخ فوتبال ایران در همه ادوار جام جهانی است.