کالبدشکافی فروپاشی سنگال و بازگشت تاریخی بلژیک
۴۰ دقیقه سرنوشتساز!
شاید هیچکس در ورزشگاه سیاتل تصور نمیکرد یکی از عجیبترین بازگشتهای تاریخ جام جهانی تنها در چند دقیقه رقم بخورد. سنگال تا دقیقه ۸۴ با دو گل از بلژیک پیش بود و خود را در آستانه صعود به مرحله یکهشتم نهایی میدید، اما پایان مسابقه به کابوسی فراموشنشدنی برای نماینده آفریقا و جشنی تاریخی برای شیاطین سرخ تبدیل شد.
بلژیک که در این جام برخلاف نسل طلایی گذشته خود جزو مدعیان اصلی محسوب نمیشد، تا اواسط نیمه دوم تیمی سردرگم و پراشتباه نشان میداد. تصمیمهای رودی گارسیا، سرمربی این تیم، حتی برای رسانههای بلژیکی نیز عجیب بود. او در دقیقه ۵۶ دو مهره مهم خود یعنی کوین دیبروینه و ژرمی دوکو را از زمین بیرون کشید؛ تعویضهایی که با اعتراض دوکو و تعجب خبرنگاران همراه شد.
همزمان، تنش درون زمین نیز افزایش یافته بود. یوری تیلمانس و لئاندرو تروسار در جریان وقفه نوشیدن آب با یکدیگر درگیر شدند و روملو لوکاکو مجبور شد برای آرام کردن آنها وارد عمل شود. با این حال، گارسیا پس از بازی این اتفاق را نشانهای از زنده بودن روحیه تیمش دانست و گفت بازیکنانش بهشدت تشنه بازگرداندن نتیجه بودند.
سرمربی بلژیک معتقد بود مشکل اصلی تیمش از دست دادن آسان مالکیت توپ است. ورود نیکولا راسکین، دودی لوکباکیو و دیهگو موریرا، تعادل خط میانی را تغییر داد و بلژیک رفتهرفته کنترل بازی را در اختیار گرفت؛ هرچند تا دقایق پایانی همچنان خطر چندانی روی دروازه سنگال ایجاد نکرده بود.
در سوی مقابل، سنگال با آرامش بازی را مدیریت میکرد و هوادارانش در سکوها خود را برای جشن صعود آماده کرده بودند. اما همان اتفاقی رخ داد که گارسیا پیش از مسابقه پیشبینی کرده بود: عقبنشینی بیش از حد برای حفظ نتیجه.
به گفته گارسیا، تیمهای آفریقایی در دقایق پایانی گاهی ساختار تاکتیکی خود را از دست میدهند و سنگال نیز دقیقاً همین اشتباه را مرتکب شد. شاگردان پاپ تیاو پس از برتری دو بر صفر، بیش از حد به دفاع روی آوردند و همین موضوع فرصت بازگشت را در اختیار بلژیک قرار داد.
در فاصله تنها ۱۵۹ثانیه، همه چیز تغییر کرد. ابتدا روملو لوکاکو یکی از گلها را جبران کرد و سپس اشتباه مرگبار موری دیاو، دروازهبان جانشین سنگال، هنگام خروج از دروازه روی ارسال تروسار، توپ را مقابل پای تیلمانس قرار داد تا بازی در عرض کمتر از سه دقیقه به تساوی کشیده شود.
جالب اینکه تیلمانس و تروسار که دقایقی قبل با یکدیگر مشاجره کرده بودند، پس از گل دوم در آغوش هم شادی کردند؛ تصویری که نماد بازگشت روحیه به اردوی بلژیک بود.
با وجود شوک سنگین، سنگال در وقتهای اضافه همچنان تیم خطرناکتری به نظر میرسید، اما سرنوشت ضربه آخر را نیز به این تیم وارد کرد. در دقایق پایانی وقت اضافه، لامین کامارا با تکلی روی تیلمانس در محوطه جریمه، پنالتی بحثبرانگیزی را به بلژیک هدیه داد.
در نهایت تیلمانس در دقیقه۱۲۵ پنالتی را تبدیل به گل کرد تا دیرترین گل تاریخ مسابقات جام جهانی به ثبت برسد؛ رکوردی که رکورد قبلی عبدالمومن جابو، بازیکن الجزایر در جام جهانی ۲۰۱۴ را پشت سر گذاشت.
پس از پایان مسابقه، اعضای تیم سنگال مسئولیت شکست را پذیرفتند و از داوری بهعنوان بهانه استفاده نکردند. پاپ تیاو، سرمربی این تیم، تأکید کرد تیمش نتوانست برتری دوگله را مدیریت کند و پس از بازگشت بلژیک، بازیکنانش از نظر جسمانی نیز افت کردند.
کریپن دیاتا، مدافع سنگال، نیز با صراحت بیشتری صحبت کرد و گفت تیمش شخصیت لازم برای حفظ برتری را نداشت.
این واکنشها تفاوت آشکاری با رفتار سنگالیها در فینال جام ملتهای آفریقا ۲۰۲۵ داشت؛ جایی که آنها تصمیمات داوری را عامل ناکامی خود میدانستند. این بار اما بازیکنان و کادرفنی، مسئولیت کامل شکست را پذیرفتند.
در پایان مسابقه، بازیکنان سنگال روی چمن ورزشگاه از شدت ناراحتی توان ایستادن نداشتند؛ برخی زانو زده بودند و برخی دیگر اشک میریختند. در مقابل، بازیکنان بلژیک در میان شادی هواداران خود یکی از فراموشنشدنیترین بازگشتهای تاریخ جام جهانی را جشن گرفتند.
شکستی که تنها در ۴۰دقیقه پایانی شکل گرفت، نه فقط یک حذف، بلکه فروپاشی کامل تیمی بود که تا آستانه خلق یکی دیگر از شگفتیهای جام جهانی پیش رفته بود. این دیدار برای بلژیک به نمادی از امید و تسلیم نشدن تبدیل شد و برای سنگال، زخمی که احتمالاً تا سالها در حافظه فوتبال این کشور باقی خواهد ماند.