وقتی مصدومیت بزرگترین فرصت فوتبال را میرباید
رؤیای ناتمام جام جهانی
جام جهانی برای بسیاری از فوتبالیستها نقطه اوج یک عمر تلاش و آرزو است؛ تورنمنتی که حضور در آن میتواند جایگاه یک بازیکن را در تاریخ فوتبال تثبیت کند. با این حال، هر دوره از این رقابتها قربانیان بزرگی نیز دارد؛ ستارههایی که تنها چند روز یا چند هفته مانده به آغاز مسابقات، به دلیل مصدومیت از رسیدن به بزرگترین صحنه فوتبال جهان بازمیمانند.
جام جهانی ۲۰۲۶ نیز از این قاعده مستثنی نبوده است. نامهایی چون هوگو اکیتیکه از فرانسه، کائورو میتوما از ژاپن، رودریگو و استوائو از برزیل، سرژ گنابری و لنارت کارل از آلمان، ژاوی سیمونز از هلند و پاتریک آگیمانگ از آمریکا به فهرست بازیکنانی اضافه شدهاند که رویای حضور در این رقابتها را به دلیل آسیبدیدگی از دست دادهاند.
یکی از مشهورترین نمونههای این سرنوشت تلخ، مارکو رویس ستاره آلمانی است. او در سال ۲۰۱۴ پس از درخشش در بوروسیا دورتموند آماده حضور در جام جهانی برزیل بود، اما در آخرین دیدار تدارکاتی تیم ملی آلمان دچار آسیبدیدگی شدید مچ پا شد و مسابقات را از دست داد. رویس بعدها اعتراف کرد که تماشای موفقیت همتیمیهایش و قهرمانی آلمان احساسی دوگانه برای او به همراه داشت؛ از یک سو خوشحال بود و از سوی دیگر حسرت حضور در آن افتخار بزرگ را میخورد.
داستان رویس تنها یکی از دهها روایت مشابه در تاریخ جام جهانی است. کریستین ویری مهاجم سرشناس ایتالیا، به دلیل مصدومیت زانو جام جهانی ۲۰۰۶ را از دست داد و ناچار شد قهرمانی همنسلانش را از خانه تماشا کند. او سالها بعد گفت که بزرگترین رؤیای فوتبالیاش را از دست داده است، هرچند از موفقیت همتیمیهایش خوشحال بود.
نمونه تلخ دیگر مربوط به امرسون، کاپیتان تیم ملی برزیل در جام جهانی ۲۰۰۲ است. او در اتفاقی عجیب و هنگام تمرین در نقش دروازهبان، از ناحیه شانه آسیب دید و کل مسابقات را از دست داد. برزیل در نهایت قهرمان جهان شد، اما امرسون فرصت بالابردن جام به عنوان کاپیتان را از دست داد.
برای برخی بازیکنان، این ناکامی حتی دردناکتر است؛ زیرا هیچ تضمینی وجود ندارد که در دوره بعدی جام جهانی نیز فرصت حضور پیدا کنند. کوری گیبز، مدافع آمریکا در سال ۲۰۰۶ تنها چند هفته پیش از مسابقات دچار مصدومیت زانو شد و رؤیای حضور در جام جهانی را از دست داد. او این اتفاق را یکی از تلخترین لحظات دوران حرفهای خود توصیف کرده است.
تاریخ جام جهانی مملو از چنین داستانهایی است. آلفردو دیاستفانو در سال ۱۹۶۲، پپ گواردیولا در ۱۹۹۸، رافائل فندرفارت در ۲۰۱۴ و کریم بنزما در ۲۰۲۲ نیز از جمله ستارههایی بودند که به دلیل آسیبدیدگی فرصت حضور در این تورنمنت را از دست دادند. حتی برخی تصمیمات بحثبرانگیز، مانند کنار گذاشتن روماریو از فهرست برزیل در جام جهانی ۱۹۹۸ به دلیل نگرانی از وضعیت جسمانی او، جنجالهای فراوانی به همراه داشت.
مصدومیت پیش از جام جهانی فقط یک مشکل جسمانی نیست؛ بلکه ضربهای روحی و عاطفی نیز محسوب میشود. بسیاری از بازیکنان در روزهای برگزاری مسابقات نمیتوانند حتی بازیها را تماشا کنند. برخی مانند ویری ترجیح میدهند از فوتبال فاصله بگیرند، در حالی که عدهای دیگر همچون گیبز به هوادار تیم ملی کشورشان تبدیل میشوند و از دور به حمایت ادامه میدهند.
با این حال، وجه مشترک همه این بازیکنان تلاش برای بازگشت است. مارکو رویس معتقد است مهمترین موضوع پس از چنین ضربهای، حفظ آمادگی ذهنی و تمرکز بر آینده است. توصیه او به ستارههایی که جام جهانی ۲۰۲۶ را از دست دادهاند ساده اما عمیق است: «قویتر برگردید و اجازه ندهید این ناکامی پایان راه باشد.»
جام جهانی برای بسیاری از فوتبالیستها رؤیایی است که شاید فقط یک بار در زندگی فرصت تحقق پیدا کند. به همین دلیل، مصدومیت در آستانه این رقابتها یکی از بیرحمانهترین اتفاقاتی است که میتواند در فوتبال حرفهای رخ دهد؛ لحظهای که یک عمر انتظار، تنها در چند ثانیه فرو میریزد.