در انتظار ستاره دوم
پیش از یورو ۱۹۹۶ که در انگلیس برگزار میشد و 30 سال پس از تنها موفقیت بزرگ و قهرمانی تیم ملی انگلیس در یک تورنمنت معتبر ملی، یکی از گروههای کمدی و موسیقی انگلیسی ترانه مشهور «فوتبال به خانه برمیگردد» را اجرا کردند که پیش از جام ملتهای اروپا در آن سال، تبدیل به یک ترانه محبوب در انگلیس شد. سه شیرها در آن جام در ضربات پنالتی مغلوب آلمان شدند، به قهرمانی نرسیدند و حالا ۳۰ سال است که پیش از هر تورنمنت، این شعار و ترانه تبدیل به هویت هواداران تیم ملی فوتبال انگلیس شده است و همچنان، هواداران فوتبال در انگلیس منتظر هستند که فوتبال به خانه برگردد. در روزهایی که با انباشت سرمایه در لیگ انگلیس، این لیگ تبدیل به بهترین لیگ فوتبال جهان شده و باشگاههای انگلیسی در رقابتهای باشگاهی اروپا عملکردی فوقالعاده دارند، تیم ملی انگلیس با یک فهرست بحثبرانگیز و پر از ستاره حاضر و ستاره غایب، پا به جام جهانی میگذارند تا بالاخره پس از ۶۰ سال، طلسم ستاره دوم شکسته شود؛ این بار با سرمربیای از رقیب دیرینه یعنی آلمان!
نحوه صعود چگونه بود؟
انگلیس توماس توخل در مقدماتی جام جهانی منطقه اروپا عملکردی طوفانی و فوقالعاده داشت. سه شیرها در گروهی نهچندان قدرتمند قرار داشتند اما هشت پیروزی بدون حتی یک گل خورده، قاطعانهترین صعود به جام جهانی در مقدماتی منطقه اروپا را برای انگلیسیها رقم زد تا آنها اولین تیمی باشند که از قاره اروپا صعود خود را به جام جهانی ۲۰۲۶ مسجل میکنند. گاهی اوقات مانند پیروزی یک بر صفر مقابل آندورا، کار برای انگلیس سخت میشد اما هرچه که مسابقات مقدماتی جلوتر رفت، عملکرد تیم توخل نیز بهبود پیدا کرد و در نهایت پیروزی پنج بر صفر مقابل تیم نسبتاً قدرتمند صربستان، خلاصه عملکرد درخشان انگلیس در مرحله مقدماتی جام جهانی محسوب میشد.
دو جنگ جهانی و یک جام جهانی
قبل از هر تورنمنت معتبر و به ویژه در روزهای منتهی به جام جهانی، هیچ چیز در انگلیس مهمتر از تیم ملی فوتبال این کشور نیست؛ تیمی که تمام هواداران باشگاههای مختلف انگلیسی را برای موفقیت تیم ملی متحد میکند. تیمی که تنها در سال ۱۹۶۶ و در روز تصمیم جنجالی توفیق بهراموف کمکداور اهل شوروی، توانست آلمان غربی را در ورزشگاه ومبلی از پیش رو بردارد و به قهرمانی جام جهانی برسد. هواداران انگلیس پس از این برد، شعار ما دو جنگ جهانی و یک جام جهانی را بردیم را علیه آلمانیها میخواندند اما از آن زمان تاکنون، دستاورد تیم سر الف رمزی تکرار نشده است. انگلیس در جام جهانی ۹۰ به نیمهنهایی رسید اما پس از ناکامی بزرگ نسل طلایی در دو جام جهانی ۲۰۰۲ و ۲۰۰۶، در دوران گرت ساوتگیت موفقترین سرمربی دوران مدرن انگلیس، این تیم بار دیگر در جام جهانی به یک مدعی تبدیل شد. ابتدا صعود به نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۱۸ و پس از آن، شکست تلخ در مرحله یکچهارم نهایی جام جهانی قبلی مقابل فرانسه با چاشنی پنالتی از دست رفته کاپیتان هری کین. حالا اما انگلیس، برای یک موفقیت بزرگ پا به آمریکا خواهد گذاشت.
مدل بازی انگلیس چگونه خواهد بود؟
توماس توخل بارها تأکید کرده که میخواهد تیم ملی انگلیس فوتبالی پویا و فیزیکی، شبیه به ریتم بالای لیگ برتر انگلیس ارائه دهد. در بازیهای اخیر هم نشانههایی از این رویکرد دیده شده؛ جایی که انگلیس سریعتر توپ را پس میگیرد و با سرعت بیشتری در زمین حریف گردش میدهد. برای توخل، مهمترین نکته طراحی سبکی است که هم در ارائه ساده باشد و هم بازیکنان بتوانند در زمان کوتاه آن را بهخوبی اجرا کنند. با این حال، چالش اصلی جایی دیگر است؛ پیدا کردن مدلی از بازی که بتواند در شرایط سخت آبوهوایی آمریکای شمالی دوام بیاورد. آنتونی بری، دستیار توخل، هم به این موضوع اشاره کرده و از نیاز به یک «مدل بازی مقاوم در برابر گرما» گفته است؛ سبکی که بتواند در گرما و رطوبت بالای تابستان آینده، کارایی خودش را حفظ کند.