در حافظه موقت ذخیره شد...
اعتصاب تاریخی پرتغال در جام جهانی
اردوی تیم در شهر سالتییو مکزیک برپا بود اما شرایط ایدهآل نبود. کیفیت زمین تمرین پایین، امکانات نامناسب و اختلافات حلنشده مالی، فضا را به شدت متشنج کرده بود. پس از پیروزی غیرمنتظره ۱ بر صفر برابر انگلیس در اولین بازی گروه F، بحران به اوج خود رسید. بازیکنان بین بازی اول و دوم از تمرین خودداری کردند و در برخی موارد با پیراهنهای وارونه یا بالاتنه برهنه در زمین حاضر میشدند تا اعتراض خود را نشان دهند.
فشارها نتیجه معکوس داد. پرتغال در دومین بازی خود با نتیجه ۱ بر صفر مقابل لهستان شکست خورد. حالا همه چیز به آخرین بازی گروه مقابل مراکش گره خورده بود؛ تیمی که برای صعود تاریخی خود میجنگید. فضای تیمی پرتغال از هم پاشیده بود و بازیکنان تمرکز لازم را نداشتند.
مراکش در نیمه اول دو بار توسط عبدالرزاق خیری در دقایق ۱۹ و ۲۷ دروازه پرتغال را گشود. در دقیقه ۶۲ عبدالکریم کریمو گل سوم را زد و پرتغال تنها توانست در دقیقه ۷۹ توسط دیامانتینو میراندا یک گل تسلیبخش به ثمر برساند. شکست ۳ بر یک برابر مراکش، پرتغال را در همان مرحله گروهی حذف کرد.
بازگشت به لیسبون فاجعهبارتر بود. ژوزه تورس، سرمربی تیم، استعفا داد. فدراسیون هشت بازیکن را به طور مادامالعمر محروم کرد و ۱۴ نفر دیگر نیز در اعتراض از تیم ملی کنارهگیری کردند. فوتبال پرتغال وارد یک دهه تاریکی شد و تا سال ۱۹۹۶ به هیچ تورنمنت بزرگی راه نیافت. «پرونده سالتییو» هنوز هم به عنوان یکی از تلخترین صفحات تاریخ فوتبال پرتغال در خاطرهها مانده است.