صفحات
  • صفحه اول
  • مدیریت ورزش
  • منهای فوتبال
  • ورزش جهان
  • فوتبال ایران
  • جام جهانی
  • صفحه آخر
شماره هشت هزار و صد و چهار - ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵
روزنامه ایران ورزشی - شماره هشت هزار و صد و چهار - ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ - صفحه ۶

زندگی دوباره سفید و قرمزها

در دهه ابتدایی قرن ۲۱ حضور پاراگوئه در رقابت‌های جام جهانی یک روتین برای مقدماتی جام جهانی در قاره آمریکای جنوبی محسوب می‌شد و انتظار می‌رفت پس از عملکرد درخشان در جام جهانی ۲۰۱۰، این تیم به جاه‌طلبی خود در بزرگ‌ترین سطح فوتبال ملی جهان ادامه دهد اما حذف از جام جهانی ۲۰۱۰ با شکست مقابل قهرمان آن دوره یعنی اسپانیا و پس از آن نایب‌قهرمانی در کوپا آمه‌ریکا ۲۰۱۱، پایانی بر یک نسل طلایی از فوتبال ملی پاراگوئه بود. پاراگوئه پس از آن دو شکست، نتوانست در سه دوره مختلف جام جهانی حضور پیدا کرده و حالا پس از ۱۶ سال وقفه، نهمین حضور غول قدیمی قاره آمریکای جنوبی در تاریخ جام جهانی با استفاده از افزایش سهمیه‌های این قاره رقم خورده است. شاید در این نسل از بازیکنان پاراگوئه، خبری از ستاره‌ای چون روکه سانتاکروز که همچنان در ۴۴ سالگی به فوتبال خود ادامه می‌دهد یا دروازه‌بانی افسانه‌ای چون خوزه لوییز چیلاورت نباشد اما پاراگوئه امیدوار است که این دوره از جام جهانی، دوباره آنها را در بزرگ‌ترین صحنه فوتبال جهان با یک عملکرد تاریخی زنده کند؛ عملکردی که شروع آن می‌تواند در اولین بازی میزبان اصلی جام یعنی آمریکا در ورزشگاه سوفای شهر لس‌آنجلس رقم بخورد.
 
نحوه صعود چگونه بود؟
 پاراگوئه یکی از تیم‌هایی بود که به خوبی از فرصت افزایش سهمیه در قاره آمریکای جنوبی برای صعود بی‌دردسر به جام جهانی استفاده کرد؛ هشت امتیاز جلوتر از بولیوی که راهی پلی‌آف شد و در نهایت از صعود به جام جهانی باز ماند و هم‌امتیاز با برزیل، اکوادور و کلمبیا، پاراگوئه در نهایت با حضور در رده ششم جدول ۱۰ تیمی مقدماتی جام جهانی در منطقه آمریکای جنوبی، جواز حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ را کسب کرد. با ۱۰ گل خورده در ۱۰ بازی، پاراگوئه دومین خط دفاعی برتر دور مقدماتی در جام جهانی را پایین‌تر از اکوادور با ۵ گل خورده داشت و البته با ۱۴ گل زده نیز سومین خط حمله ضعیف را پس از شیلی و پرو دارا بود و این آمار نشان می‌دهد که در جام جهانی، احتمالاً با یک تیم تدافعی مواجه خواهیم شد.
 
بازماندگان اولین دوره
 حضور در این دوره از جام جهانی، نهمین حضور پاراگوئه در تاریخ جام جهانی را رقم خواهد زد. آنها یکی از ۱۳ تیمی هستند که در اولین دوره جام جهانی در سال ۱۹۳۰ به میزبانی اروگوئه حاضر بودند و به همین دلیل، پاراگوئه را می‌توان یکی از قدیمی‌ترین تیم‌های حاضر در بالاترین سطح فوتبال ملی جهان دانست؛ تیمی با سابقه دو بار قهرمانی کوپا آمه‌ریکا در سال‌های ۱۹۵۳ و ۱۹۷۹. بهترین عملکرد آنها در آخرین دوره حضور در جام جهانی رقم خورد، جایی که با هدایت تاتا مارتینو آرژانتینی سرمربی‌ای که بعدها روی نیمکت بارسلونا و تیم ملی آرژانتین نیز نشست، پاراگوئه در مرحله گروهی موفق به حذف ایتالیا مدافع عنوان قهرمانی شد و با شکست دادن ژاپن در مرحله‌ یک هشتم نهایی، به جمع ۸ تیم برتر حاضر در جام جهانی رسید. جایی که شکست نزدیک یک بر صفر مقابل اسپانیای قهرمان در روز هدر رفتن یک پنالتی، مانع از ادامه مسیرشان شد. حضور آنها در جام جهانی ۲۰۳۰ به عنوان یکی از شش میزبان مسابقات در سالگرد ۱۰۰ سالگی جام جهانی نیز تضمین شده خواهد بود.
 
 
مدل بازی پاراگوئه چگونه خواهد بود؟
 از لحاظ دفاعی پاراگوئه در یک دهه اخیر یکی از ضعیف‌ترین تیم‌های آمریکای جنوبی محسوب می‌شد اما از آگوست ۲۰۲۴ که هدایت تیم به آلفارو سپرده شده، آنها در ۱۲ بازی رسمی تنها هفت گل دریافت کرده‌اند و با هفت کلین‌شیت، آمار تدافعی بسیار خوبی دارند. در کنار این در خانه، برزیل و قهرمان جهان یعنی آرژانتین را با ۲۳ و ۲۹ درصد مالکیت شکست دادند. پاراگوئه با این رویکرد تدافعی، به زوج خود در قلب خط دفاعی وابسته است: گوستاوو گومز کاپیتان باتجربه پالمیراس و عمر آلدرته که این فصل در لیگ برتر انگلیس با ساندرلند فصل خوبی را تجربه کرده است. در خط هافبک، پاراگوئه هافبک‌هایی دونده و جنگنده دارد و در خط حمله، وینگرهای خلاق چون رامون سوسا و انسیسو برگ برنده آلفارو خواهند بود.
جستجو
آرشیو تاریخی