آخرین اعزام به مسابقات را فراموش کردهام
شهبخش: در فدراسیون بوکس اعتمادی وجود ندارد
فائزه زمانی
خبرنگار
در شرایطی که حال و روز بوکس ایران اخیراً خوب نبود، شرایط خاص اخیر اوضاع را آشفتهتر هم کرده است. قرار بود مسابقات قهرمانی آسیا مغولستان ملاک مسئولان کمیته ملی المپیک برای اتخاذ تعداد سهمیههای بوکس ایران در بازیهای آسیایی ناگویا باشد اما با عدم اعزام به این مسابقات، نه تنها بوکس ایران بیش از پیش از کورس بینالمللی جا میماند، بلکه حالا وضعیت این رشته در اعزامهای پیش رو هم مشخص نیست. در چنین شرایطی دانیال شه بخش کاپیتان باسابقه تیم ملی اوضاع را خوب نمیداند و به گفته خود آخرینباری که به مسابقات بینالمللی اعزام شده را به یاد نمیآورد.
از تیم ملی بوکس چه خبر؟ اوضاع از چه قرار است؟
دوران بسیار سختی را پشتسر گذاشتم و نمیدانم از کجا شروع کنم. نه تنها اوضاع مناسبی نداریم، هیچ برنامهای هم نداریم. شرایط به گونهای است که نمیشود برنامهریزی دقیقی کرد. من هیچ درآمدی به غیر از بوکس ندارم و شغل من این رشته است. از طرفی فدراسیون هم هیچ برنامهای ندارد و حقوقی دریافت نمیکنیم. نمیدانم از این به بعد قصد دارند ما را زمینی به تورنمنتهای مختلف بفرستند یا اینکه قرار است فقط اردونشین باشیم. اگر تصمیم دارند فقط تمرین کنیم و به تورنمنتی اعزام نشویم، کاری از پیش نخواهیم برد و به هیچ جایی نمیرسیم.
در شرایطی که بسیاری از فدراسیونها اعزامهای خود را در شرایط اخیر به صورت زمینی انجام دادهاند اما تیم ملی بوکس به رقابتهای حساس قهرمانی آسیا اعزام نشد؛ این مسأله تا چه اندازه بوکس ما را عقب میاندازد؟
تا الان هم به تورنمنتهای مختلفی که روی رنکینگ تأثیرگذار بود اعزام نمیشدیم اما حالا به مسابقات رسمی هم اعزام نمیشویم؛ بنابراین گل بود به سبزه نیز آراسته شد. هر یکمسابقهای که از دست میدهیم ضربه مهلکی به رنکینگمان وارد شده و از المپیک لسآنجلس دورتر میشویم. متأسفانه بوکس ایران در المپیک پاریس نمایندهای نداشت و باید قبول کنیم که ضعف بزرگی است اگر در لسآنجلس هم نمایندهای نداشته باشیم.
با این شرایط اصلاً میشود به حضور در المپیک لسآنجلس امیدوار بود؟
حقیقتاً آخرینباری که حقوق دریافت کردم و به مسابقات بینالمللی اعزام شدم را یادم نمیآید. متأسفانه کلاً از جیب هزینه میکنم و برنامهای هم برای تیم ملی وجود ندارد. وقتی هم برنامهریزی درستی وجود نداشته باشد، هیچ کاری پیش نمیرود. در حال حاضر 26 سال دارم و شاید المپیک لسآنجلس، آخرین فرصت من برای حضور در المپیک باشد. همینطور در بوکس حرفهای هم وقت زیادی ندارم و اگر در آن بخش هم کمربندی بگیرم، افتخارش به ایران و فدراسیون بوکس میرسد. با این حال الان، آرزوی قلبی من قهرمانی و افتخارآفرینی نیست بلکه امیدوارم هرچه سریعتر شرایط بهتر شده و آسایش و آرامش به مردم برگردد. هر اتفاقی باعث میشود که در نهایت مردم صدمه ببینند و امیدوارم هرچه سریعتر شرایط نرمال شود.
با توجه به دیدگاه کیفی مسئولان نسبت به بازیهای آسیایی، قرار بود مسابقات قهرمانی آسیا ملاک تعداد سهمیههای بوکس ایران در ناگویا باشد. با این شرایط اصلاً امیدی به اعزام بوکس ایران به ناگویا هست؟
اولین گام اعتمادسازی باید در فدراسیون بوکس اتفاق بیفتد اما در فدراسیون ما هیچ کسی به دیگری اعتماد ندارد. کمیته ملی المپیک مدال میخواهد و دیدگاهش به ناگویا کیفی است. اول باید اعتمادسازی در فدراسیون ما بهوجود بیاید و اینقدری خوب باشیم که به سادگی بتوانیم اعتماد کیمته ملی المپیک را جلب کنیم. اصلاً چرا باید در بازیهای آسیایی سهمیههای محدودی داشته باشیم؟ این موضوع حق بوکس ایران است اما از طرفی اگر واقعیت را در نظر بگیریم با توجه به نتایج اخیر بوکس ایران، حق با کمیته ملی المپیک است. امیدوارم مسئولان به بوکس ایران اعتماد کنند و در ناگویا نهتنها یک نماینده بلکه سهمیههای بیشتری داشته باشیم تا ما هم تلاشمان را برای افتخارآفرینی و کسب سهمیه المپیک انجام دهیم. امیدوارم هم بتوانیم کمک حال کاروان ایران باشیم و هم در این رقابتها سهمیه المپیک لسآنجلس را کسب کنیم.