آرسنالِ آرتتا؛ زیر تیغ انتقادها
ماشینِ پیروزی یا قاتلِ جذابیت؟
لیگ برتر انگلیس این روزها شاهد ظهور نسخهای مدرن از «آرسنالِ کسلکننده» است؛ تیمی که با عبور از دوران فانتزیِ آرسن ونگر، حالا به یک ساختارِ فیزیکی، خشن و متخصص در ضربات ایستگاهی بدل شده است. انتقادات علیه میکل آرتتا و شاگردانش زمانی بالا گرفت که آمار نشان داد تنها ۵۸.۶ درصد از گلهای این تیم در جریان بازی به ثمر میرسد؛ عددی که در مقایسه با نرخ ۸۴.۲ درصدی منچسترسیتی، تفاوت فلسفیِ عمیقی را آشکار میکند.
قلبهایی که برای «فوتبال» نمیتپد
آرنه اشلوت، سرمربی لیورپول با صراحتی بیسابقه از سبک بازی توپچیها انتقاد کرده و میگوید: «قلب فوتبالی من این سبک را نمیپسندد. وقتی به فوتبال فکر میکنم، بارسلونای درخشانِ یک دهه پیش در ذهنم میآید. تماشای بازیهای امروز دیگر لذتبخش نیست.» حتی پپ گواردیولا نیز ضمن تأیید تلویحی این دیدگاه، معتقد است فوتبال به سمتی رفته که باید با هر شرایطی برای بردن سازگار شد. در این میان، چهرههایی چون جان اوبی میکل پا را فراتر گذاشته و با «تقلب» خواندن استراتژی کرنرهای آرسنال، معتقدند داوران نباید اجازه چنین نمایشی را بدهند.
اساتید وقت کشی کشی!
اما آنچه آرسنال را به سیبل حملات بدل کرده، تنها فیزیکی بودن نیست؛ بلکه هنرِ «کشتن زمان» است. آمار خیرهکننده نشان میدهد شاگردان آرتتا در این فصل مجموعاً بیش از ۲ ساعت را تنها برای زدن ضربات کرنر صرف کردهاند!
در برخی مسابقات، آنها بیش از ۳۰ دقیقه از زمان مفید بازی را در میانِ ضربات آزاد و پرتابهای اوت تلف کردهاند تا از برتری شکننده خود محافظت کنند. با میانگین ۳۰.۲ ثانیه مکث برای هر شروع مجدد، آرسنال در ردیف تیمهایی چون ساندرلند و برنتفورد قرار گرفته است؛ در حالی که رقیب مستقیم آنها، لیورپول، با ۲۵.۸ ثانیه، سریعترین و پویاترین تیم لیگ شناخته
میشود.
پاسخ آرتتا: پیروزی به هر قیمت!
در برابر این موجِ نارضایتی که سبک آرسنال را به «راگبی» تشبیه میکند، میکل آرتتا تنها با یک جمله کنایهآمیز واکنش نشان داده است: «چه غافلگیری بزرگی!»
او با قاطعیت از روحیه جنگندگی و روش رقابت بازیکنانش دفاع میکند. حقیقت این است که آرسنالِ مدرن دیگر «نرم» و آسیبپذیر نیست. آنها شاید چشمنواز بازی نکنند و حوصله هواداران رقیب را سر ببرند، اما یک اصل را به خوبی آموختهاند: در دنیای بیرحم فوتبال حرفهای، جدول ردهبندی بر اساس «لذت تماشا» تنظیم نمیشود، بلکه این «امتیازها» هستند که سخن میگویند. آرسنال میبرد، حتی اگر این برد به قیمتِ درد کشیدنِ قلبِ عاشقانِ فوتبال تمام شود.