صفحات
  • صفحه اول
  • مدیریت ورزش
  • منهای فوتبال
  • ورزش جهان
  • فوتبال ایران
  • پرسپولیس
  • استقلال
  • صفحه آخر
شماره هشت هزار و پنجاه و یک - ۲۷ بهمن ۱۴۰۴
روزنامه ایران ورزشی - شماره هشت هزار و پنجاه و یک - ۲۷ بهمن ۱۴۰۴ - صفحه ۵

وقتی نویدکیا ضعف‌های تیمش را نمی‌بیند

بهانه‌گیری ممنوع!

اکبر منتشلو/ سپاهان در دیدار مقابل الاهلی قطر خوش‌شانس بود که توانست با تساوی از زمین خارج شود؛ تساوی‌ای که بیش از آنکه حاصل برتری فنی باشد، نتیجه لغزش‌های مکرر این تیم و ارفاق داوری بود. تیمی که برتری را در اختیار داشت، نه‌تنها نتوانست بازی را مدیریت کند، بلکه بار دیگر نشان داد در حفظ نتیجه و انسجام دفاعی دچار ضعف‌های جدی است. پس از این بازی پرحادثه، محرم نویدکیا در واکنش به نتیجه تیمش گفت: «بازی خوبی انجام دادیم، با کیفیت خوبی بازی کردیم و در اکثریت دقایق مسابقه جریان بازی را به‌طور کامل کنترل می‌کردیم. شاید اگر اخراج امید نورافکن برای ما اتفاق نمی‌افتاد، خیلی راحت‌تر می‌توانستیم بازی را به پایان برسانیم. موقعیت‌های خیلی بهتری داشتیم، اما پس از اخراج نورافکن کمی نظم ما به‌هم ریخت که نباید این اتفاق می‌افتاد و همین موضوع باعث شد گل دوم را دریافت کنیم.» این روایت، بیش از آنکه تحلیل فنی باشد، تلاشی برای توجیه نتیجه است. اخراج نورافکن در دقیقه ۹۰ رخ داد؛ زمانی که الاهلی تنها دقایق وقت‌های اضافه را برای بازگشت در اختیار داشت. بنابراین نسبت دادن گل تساوی به این اتفاق، ساده‌سازی مسأله و چشم بستن بر مشکلات ریشه‌ای سپاهان است. واقعیت این است که سپاهان پیش از اخراج هم نشانه‌های آشفتگی در ساختار دفاعی و ناتوانی در مدیریت جریان بازی را بروز داده بود و همین ضعف‌ها به حریف اجازه داد تا امیدوار بماند. اگر داور در صحنه مشکوک پایانی اندکی سختگیرتر عمل می‌کرد، شاید سپاهان نه‌تنها پیروزی را از دست می‌داد، بلکه با شکست زمین را ترک می‌کرد. اصرار بر اینکه «یک نیمه دیگر باقی مانده است» و تکرار بهانه اخراج، کمکی به حل بحران نمی‌کند. تیمی که با اخراج یک بازیکن در دقایق پایانی دچار فروپاشی می‌شود، پیش از آن هم در بنیان‌های تاکتیکی و ذهنی دچار مشکل است. اعتراف خود نویدکیا به اینکه با اخراج یک بازیکن نظم تیمش به‌هم می‌ریزد، نشانه‌ای روشن از آسیب‌پذیربودن ساختار سپاهان است؛ ضعفی که اگر چاره‌ای برای آن اندیشیده نشود، در ادامه مسابقات نیز گریبان این تیم را خواهد گرفت. چگونه می‌توان از «بازی خوب» سخن گفت وقتی تیمی دو بار از حریف پیش می‌افتد اما هر بار برتری خود را از دست می‌دهد و در نهایت تا آستانه شکست پیش می‌رود؟ سپاهان اگر واقعاً بازی را کنترل می‌کرد، باید می‌توانست حتی با حداقل اختلاف، نتیجه را حفظ کند. این تیم در لیگ برتر نشان داده که توان مدیریت بازی و حفظ برتری را دارد، اما در این دیدار، نه در تمرکز دفاعی موفق بود و نه در کنترل ضرباهنگ مسابقه.

جستجو
آرشیو تاریخی