چهار حریف بعدی را اینطوری نمیتوان شکست داد
نیمه دوم، پاشنه آشیل پرسپولیس
محمد قراگزلو
خبرنگار
پرسپولیس تارتار در تمام سیزده هفته اخیر با یک مشکل بزرگ دست به گریبان بوده؛ اینکه تقریباً در تمام بازیهایش در نیمه دوم در فاز تهاجمی بشدت افت میکند تا جایی که اگر قبل از دقیقه 60 از حریفش پیش نیفتاده باشد با مشکلات جدی مواجه میشود و ممکن است حتی نتیجه را واگذار کند.
این معضلی بود که حتی در برد قاطع تیم تارتار مقابل پیکان هم نمود یافت. پرسپولیس در این مسابقه طی نیمه نخست برتری نسبی داشت و با یک گل به رختکن رفت. تیم تارتار در شروع نیمه دوم یعنی همان زمان طلایی که باید به گل میرسید، گل دوم را هم زد و خیلی زود بخش عمدهای از پیروزیاش را قطعی کرد اما دقیقاً بعد از گل دوم و تغییراتی که انجام شد بشدت افت کرد و مشغول تماشای فوتبال حریفش شد.
در واقع پرسپولیس زمانی به گل سوم رسید که دقایقی طولانی تحت تأثیر نمایش حریفش بود و در یک لحظه و جرقهای که امیرحسین محمودی زد با یک کار تیمی هماهنگ به گل سوم و اطینان بخش دست یافت وگرنه حد فاصل دقیقه 53 تا 72 این پیکان بود که نزدیک بیست دقیقه فوتبال بهتری بازی کرد و بازیکنان پرسپولیس جز یکی دو صحنه در نیمه زمین حریف دیده نشدند. این معضل بعد از گل سوم هم ادامه یافت و چنانچه فرار علیپور از نیمه زمین خودی و پنالتی گرفتنش که یک حرکت انفرادی بود را فاکتور بگیریم فقط یکی دو حمله و کار ترکیبی هماهنگ در فاز حمله از سوی سرخها شاهد بودیم.
شاید برخی به این نکته اشاره کنند که پرسپولیس بعد از پیش افتادن با دو گل دنبال مدیریت بازی رفته و به همین خاطر بازیکنان سرخپوش در نیمه زمین خودی تجمع کردهاند و دنبال ضدحمله و پاتک به تیم حریف بودهاند اما سؤال بزرگ اینجاست که اگر کیفیت تیم حریف به گونهای باشد که پرسپولیس را قبل از رسیدن به گل غافلگیر کند(مثل بازی با فجر) یا آنقدر خوب دفاع کند که روزنهای خالی نشود(مثل بازی با فولاد) این مدل بازی و افتی که تقریباً در تمام بازیهای این فصل پرسپولیس کم و بیش مشهود بوده، منجر به اتفاقات تلخ برای تیم تارتار نخواهد شد؟
تصور کنید داور مسابقه با وجود رد گل عمری - و اعتقاد پرسپولیسیها مبنی بر اینکه تصمیمش اشتباه بوده – صحنه مشکوک به پنالتی پیکان در آخرین لحظات نیمه اول را پنالتی اعلام میکرد و دو تیم با نتیجه مساوی به رختکن میرفتند. در این صورت کیفیت فنی پرسپولیس در نیمه دوم چگونه بود و اگر حملات احساسی دقایق ابتداییاش به ثمر نمینشست، با خسته شدن بیفومای 34 ساله و از کار افتادن عمری و محبی چطور میتوانست از یک مساوی خانگی فرار کند؟
این نکتهای بود که ساکت الهامی سرمربی پیکان هم به آن اشاره کرد. او ضمن تأکید بر اینکه آمار بازی به هیچ وجه نشان دهنده باخت سه - هیچ نیست، گفت اگر آن پنالتی برای تیمش گرفته میشد پرسپولیس در نیمه دوم به همان مدل دلخواه پیکان فوتبال بازی میکرد نه اینکه با روش مورد علاقهاش عقب بنشیند و با ضدحمله به گل سوم دست یابد.
به هر حال افت پرسپولیس در نیمه دوم در شرایطی اتفاق افتاد که تمام تصمیمات تارتار و تعویضهایش حداقل روی کاغذ درست بود. او دقیقه 61 لطیفیفری را تعویض کرد که یک اخطار داشت و با میدان دادن به خدابندهلو او را بعد از مصدومیتی که داشت تا حد زیادی به شرایط مسابقه برگرداند تا در بازیهای دشوارتر بعدی از او در ترکیب اصلی استفاده کند. همچنین بیفوما که کاملاً از نظر بدنی تحلیل رفته بود را بیرون کشید و محمودی باانگیزه را به زمین فرستاد.
در ادامه او علیپور فوقالعاده باانگیزه را در دقیقه 66 جانشین محبی کرد که دیگر توانی نداشت و مشخص بود باید تعویض میشد. با این تغییر حد فصل دقیقه 66 تا 86 به مدت بیست دقیقه پرسپولیس با دو مهاجم نوک بازی کرد تا اینکه شهرآبادی و عمری هم از زمین بیرون رفتند و با حضور یاسین سلمانی و صادقی سیستم بازی سرخها به 1-3-2-4 تغییر یافت اما واقعیت اینکه هیچ کدام از این تغییرات شکل بازی پرسپولیس را بهتر نکرد.
پرسپولیس از مصاف با پیکان دست پر بیرون آمد، سه گل زد، گلی نخورد و ضمن بازگرداندن آرامش به محیط پیرامونش، از کورس عقب نیفتاد اما همان طور که قبلاً اشاره کرده بودیم دیدار با پیکان – که البته سختیهای خاص خودش را داشت – راحتترین مسابقه از بین 5 بازی پایانی نیم فصل بود. حالا پرسپولیس باید مقابل آلومینیوم (اراک)، سپاهان، گلگهر(سیرجان) و چادرملو مصاف دهد که هر کدام میتواند جزو دشوارترین بازیهای نیم فصلش باشد و اگر قرار باشد کیفیتی همسنگ نیمه دوم بازی مقابل پیکان یا بیشتر نیمههای دوم قبلیاش ارائه دهد پیروز نخواهد شد مگر اینکه در نیمه اول حریفش را کاملاً آچمز یا تسلیم کند، خدابندهلو به کیفیت قبل از مصدومیت برگردد یا کادر فنی در نیمههای دوم طرح و نقشهای برای فرار از این افت تکراری و نوسان فوتبالی داشته باشد.
