در حافظه موقت ذخیره شد...
یک اخراج، چند صحنه جنجالی و یک رفتار غیرقابل دفاع
مازیار زارع؛ یک قدم تا فاجعه
ماجرا از جایی آغاز شد که تصمیمات تیم داوری، خشم زارع را برانگیخت. او که از دریافت کارت قرمز بهشدت عصبانی بود، برخلاف مقررات انضباطی حاضر به ترک زمین نشد. تلاش بازیکنان و اعضای کادر فنی برای آرام کردن سرمربی ملوان نیز نتیجهای نداشت و اعتراضهای او لحظهبهلحظه شدت گرفت. اصرار زارع برای نزدیک شدن به داور، فضای مسابقه را متشنج کرد و نقطه اوج این اتفاقات زمانی رقم خورد که او بطری آب را به سمت داور پرتاب کرد؛ اقدامی که دیگر نمیتوان آن را در چهارچوب یک اعتراض معمول فوتبالی تعریف کرد.
پرسش نگرانکننده اینجاست؛ اگر بطری به چشم یا سر داور برخورد میکرد، چه اتفاقی ممکن بود رخ دهد؟ آیا فوتبال ایران باید منتظر حادثهای تلخ و جبرانناپذیر بماند تا اهمیت کنترل رفتارهای پرخطر در کنار زمین جدی گرفته شود؟ تجربه اتفاقات تلخ گذشته، از جمله حادثه بازیکن مس رفسنجان، نشان میدهد که گاهی یک رفتار هیجانی و کنترلنشده میتواند پیامدهایی فراتر از تصور داشته باشد. هیچ فشار روانی، تصمیم بحثبرانگیز داوری یا نتیجه نامطلوبی نمیتواند توجیهکننده رفتاری باشد که امنیت داوران و سایر عوامل مسابقه را به خطر میاندازد.
ملوان این مسابقه را با نتیجه ۲ بر یک به گلگهر واگذار کرد و طبیعی است که فشار نتایج و انتظارات هواداران بر دوش کادر فنی سنگینی کند. اما مسأله اصلی این است که مرز میان اعتراض حرفهای به تصمیم داور و رفتاری که میتواند به تهدید امنیت عوامل مسابقه منجر شود، کجاست؟ مربیان بهعنوان یکی از مهمترین چهرههای اثرگذار بر فضای فوتبال، مسئولیتی فراتر از هدایت فنی تیم دارند و رفتار آنها نیز بخشی از فرهنگ حرفهای این رشته را شکل میدهد.
مازیار زارع پیش از این، با تصمیماتی همچون استعفا و پذیرش واقعیتهای دشوار فوتبال، تصویری از یک مربی مسئولیتپذیر از خود ارائه کرده بود. به همین دلیل، رفتار اخیر او بیش از هر چیز با همان تصویر حرفهای در تضاد قرار میگیرد. چنین صحنههایی نهتنها به اعتبار شخصی یک مربی آسیب میزند، بلکه میتواند وجهه باشگاه باسابقه و ریشهداری مانند ملوان را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
