از نکات امیدوارکننده تا زنگ خطر در خط دفاعی
سیاه و سفید تیم ملی در بصره
ترکیب تازه و متفاوت تیم ملی در وقفه بازیهای ملی آبان کار خود در تورنمنت چهارجانبه بصره را با پیروزی 2برصفر مقابل فلسطین، فرار از شکست مقابل عراق در دقایق پایانی و کسب عنوان قهرمانی با ۴ امتیاز به پایان رسید تا امیر قلعهنویی و شاگردانش، 2بازی دوستانه نسبتاً قابلقبول را در بصره پشت سر گذاشته باشند؛ آن هم در شرایطی که ترکیب تیم ملی به نسبت جام جهانی ۲۰۲۶ و اردوی ماه مهر، تغییرات چشمگیری را به خود دیده بود و تیم ملی ایران، با یک سیستم و سبک بازی متفاوت پا به این 2مسابقه گذاشت که در آن شاهد نکات مثبت و منفی قابلتوجهی بودیم.
خلق موقعیت مناسب
فرصتسوزی عجیب
تغییر نسل نسبی و کاهش چهارساله میانگین سنی تیم ملی به نسبت گذشته، بیتردید مهمترین دستاورد ایران در این تورنمنت بود اما یکی دیگر از نکات مثبت این 2بازی برابر 2رقیب آسیایی، وضعیت نسبتاً خوب تیم ملی ایران در بعد خلق موقعیت به ویژه در روزهای غیبت مهدی طارمی و سامان قدوس بود. ایران باوجود اینکه تا دقیقه۸۳ مقابل عراق بازی را واگذار کرده بود، فرصتهای خوبی خلق کرد و چندین بار تا آستانه باز کردن دروازه تیم گراهام آرنولد پیش رفت اما به شکلی عجیب و در غیاب مهاجمان گلزن تیم ملی، این فرصتها توسط دنیس درگاهی، آریا یوسفی و امیرحسین حسینزاده از دست رفتند و بیدقتی در ضربات آخر چه در این بازی و چه در بازی مقابل فلسطین تا پیش از ۱۰نفره شدن حریف، مسأله بزرگی بود که شاید در جام ملتهای پیشرو، به پاشنهآشیل ایران تبدیل شود.
سازماندهی دفاعی، همچنان آسیبپذیر
همچنان بزرگترین نقطه ضعف ایران با هدایت امیر قلعهنویی، ضعف تیم ملی در سازماندهی دفاعی است که در جام جهانی ۲۰۲۶ مقابل نیوزیلند و در مسابقهای که ایران بهدنبال حمله و تصاحب مالکیت توپ بود شاهد آن بودیم. تیم قلعهنویی باوجود استفاده از سیستم ۵دفاعه در اکثر دقایق تورنمنت عراق در ایجاد یک سازماندهی دفاعی مناسب ناتوان بود و بازیکنان عراق بارها با کمترین میزان پاس و بااستفاده از ضعف عمقی خط دفاع تیم ملی، خلق موقعیت کردند که یکی از این توپها، تبدیل به سریعترین گل دریافتی تاریخ تیم ملی شد. این حجم از ضعف در کانالهای کناری باوجود برتری عددی در خط دفاع، طبیعتاً نشان از عدم ساماندهی مناسب در خط دفاعی دارد که حتی کادرفنی تیم ملی نیز نمیتوانند منکر این موضوع باشند.
اعتماد به جوانها ضرر ندارد
درس بزرگ این اردو برای فوتبال ایران این بود که اعتماد به بازیکنان جوان و میدان دادن به آنها، حتی اگر منجربه حضور مستمر این بازیکنان در ترکیب تیم ملی نشود، برای فوتبال ملی ایران ضرری ندارد و از این اردو میتوان بازیکنهای خوبی را برای حضور در تیم ملی در اردوهای بعدی جستوجو کرد؛ آن هم در شرایطی که چهرههایی چون فارسی، طاهری، زارع و حسیننژاد بهدلیل مصدومیت، یا فرصت بازی را از دست دادند و یا دقایق بسیار محدودی به میدان رفتند و انتظار میرود در ماه فروردین هم شاهد اعتماد دوباره به بازیکنهای کمتجربهتر تیم ملی باشیم.
