روایتی از بازگشت رونالدینیو به فوتبال در ۴۶ سالگی
جادوی همیشگی، پاهای خسته
فرخ حسابی
خبرنگار
بازگشت رونالدینیو به مستطیل سبز، آن هم در ۴۶ سالگی و پس از بیش از یکدهه دوری از فوتبال حرفهای، اتفاقی بود که هواداران فوتبال را به تماشای صحنههایی از گذشته دعوت کرد؛ بازگشتی با همان لبخند همیشگی، حرکات تکنیکی و ضربات ایستگاهی تماشایی، اما با واقعیتی انکارناپذیر: حتی جادوی یکی از بزرگترین استعدادهای تاریخ فوتبال هم نمیتواند گذر زمان را متوقف کند.
یکشنبه در شهر راونا در شمال ایتالیا، ستاره سابق بارسلونا، میلان و تیم ملی برزیل بار دیگر کفشهای فوتبالش را به پا کرد و در ترکیب تیم راونا مقابل فورلی، رقیب محلی این تیم، به میدان رفت؛ مسابقهای که بیش از آنکه یک دیدار معمولی در سری C ایتالیا باشد، به مراسمی برای تجدید خاطره با یکی از محبوبترین چهرههای تاریخ فوتبال شباهت داشت.
رونالدینیو که آخرین بار در سال ۲۰۱۵ برای فلومیننزه بهصورت حرفهای بازی کرده بود، در اوج دوران فوتبالش، قهرمانی جام جهانی، افتخارات متعدد باشگاهی و دو عنوان پیاپی بهترین بازیکن سال فیفا را به دست آورد. با این حال، آنچه نام او را در ذهن هواداران ماندگار کرد، سبک بازی متفاوت، خلاقیت بیحدومرز و لذتی بود که از فوتبال به نمایش میگذاشت.
پر شدن ورزشگاه
حضور رونالدینیو در راونا از ماهها قبل برنامهریزی شده بود. در ماه اوت اعلام شد او با قراردادی که شامل سهامداری و حضور در زمین مسابقه میشود، به این باشگاه پیوسته است. این همکاری در چهارچوب توافقی تجاری با ایگناسیو چیپریانی شکل گرفت.
باشگاه راونا برای استقبال از ستاره برزیلی حتی ظرفیت ورزشگاه خود را با ایجاد جایگاهی موقت با نام «R10» به میزان هزار و ۸۰۰ نفر افزایش داد تا ۶ هزار و ۸۰۰ تماشاگر بتوانند این بازگشت ویژه را از نزدیک تماشا کنند. لباس اختصاصی سفید و طلایی تیم نیز با الهام از کفشهای معروف رونالدینیو طراحی شده بود.
انتخاب مسابقه هم اتفاقی نبود؛ راونا در برابر رقیب محلی خود، فورلی، قرار میگرفت و برای تثبیت جایگاه دوم جدول و ادامه مسیر صعود به سری B تلاش میکرد؛ رقابتی که این باشگاه از سال ۲۰۰۸ در آن حضور نداشته است. پخش اینترنتی مسابقه نیز در بریتانیا بیش از ۲.۱ میلیون بازدیدکننده جذب کرد.
زیر سایه گذر زمان
رونالدینیو با همان هدبند مشکی همیشگی وارد زمین شد هرچند این بار موهای خاکستریاش نشانهای آشکار از گذشت سالها بود. لبخند معروف، کفشهای طلایی و حرکات خاص او همچنان یادآور روزهایی بود که مدافعان بزرگ فوتبال جهان را با دریبلهایش به دردسر میانداخت.
سرمربی راونا، آندرهآ ماندورلینی، او را در ترکیب اصلی قرار داد، اما از ابتدا مشخص بود که ستاره برزیلی برای بازگشت به شرایط مسابقه تمرین چندانی نداشته است. رونالدینیو در بیشتر دقایق حضورش تحرک زیادی نداشت و بازیکنان فورلی بارها بدون مواجهه با مقاومت جدی از کنار او عبور کردند. حتی تلاش او برای ارسال پاس بیرون پا در میانه میدان نیز با واکنش مدافعان حریف متوقف شد.
با این حال، هنوز نشانههایی از نبوغ فوتبالی او دیده میشد. رونالدینیو در موقعیتهای تحت فشار، با آرامشی کمنظیر توپ را حفظ میکرد و با دیدی متفاوت، همتیمیهایش را در موقعیت مناسب قرار میداد. گاهی به نظر میرسید بازیکنان حریف در برخورد با او احتیاط میکنند. شاید نمیخواستند نامشان با دریبل خوردن از بازیکنی ثبت شود که به ۵۰ سالگی نزدیک شده است!
ضربات ایستگاهی او نیز همچنان تماشایی بود. در دقیقه ۱۸، ارسال کرنر رونالدینیو از جناح راست با ضربه سر جولیو دوناتی همراه شد و تا آستانه تبدیل شدن به گل پیش رفت. در دقیقه ۳۶ نیز همکاری این دو بازیکن به ثمر نشست. رونالدینیو پس از حفظ توپ در برابر مدافع حریف، آن را به لورنزو لوناردی سپرد و پاس بعدی به دوناتی رسید تا این مدافع باتجربه با شوتی از پشت محوطه جریمه دروازه فورلی را باز کند.
پایان یک روز خاطرهانگیز
اما برخلاف آنچه از مهارت و نبوغ رونالدینیو به یاد داریم، سرعت بازی دیگر با توان جسمانی او سازگار نبود. او در کارهای دفاعی مشارکت چندانی نداشت و نمیتوانست با ریتم مسابقه همراه شود. به همین دلیل، در پایان نیمه نخست تعویض شد و در میان تشویق و استقبال گرم تماشاگران زمین را ترک کرد. دیدار نیز در نهایت با پیروزی ۲ بر صفر راونا به پایان رسید.
دیدار مجدد با دیدا، دروازهبان سابق تیم ملی برزیل و میلان و همتیمی قدیمیاش، از دیگر لحظات ویژه این روز بود.
رونالدینیو پس از مسابقه در پیامی نوشت که چند سال از فوتبال فاصله گرفته، اما حالا زمان بازگشت است؛ البته خودش هم با لحنی شوخطبعانه تأکید کرد که این تجربه بیشتر فرصتی برای لذت بردن از یک روز خاص بوده است.
رونالدینیو هنوز میتواند با یک لمس توپ یا ضربه ایستگاهی، خاطراتی فراموشنشدنی را زنده کند، اما نمایش یکشنبه در راونا یادآوری کرد که حتی بزرگترین استعدادهای فوتبال نیز از گذر زمان در امان نیستند. جادوی رونالدینیو همچنان در ذهن فوتبالدوستان زنده است؛ هرچند پاهای او دیگر توان اجرای تمام آنچه ذهنش میخواهد را ندارند.
