انگلیس از آزمون انتقام سربلند بیرون آمد
مادرید، نقطه عطف توخل
کین: انگلیس و اسپانیا بهترین تیمهای حال حاضر جهان هستند
هری کین پس از پیروزی ارزشمند ۳ بر ۲ انگلیس مقابل اسپانیا در مادرید، تیم ملی کشورش و لاروخا را دو قدرت باثبات فوتبال ملی جهان توصیف کرد. کاپیتان سهشیرها که در این مسابقه گل نخست تیمش را از روی نقطه پنالتی به ثمر رساند، گفت: «تیمهای بزرگ دیگری هم وجود دارند، اما در حال حاضر انگلیس و اسپانیا بهطور مداوم بهترین تیمهای جهان هستند. البته باید این جایگاه را در زمین مسابقه ثابت کنیم.» او در ادامه از فرانسه، پرتغال، هلند و آلمان نیز بهعنوان مدعیان جدی نام برد.
کین نمایش انگلیس را فوقالعاده توصیف کرد و گفت تیمش با انگیزه، شدت و قدرت بدنی بالایی وارد زمین شد. او معتقد است اگر اخراج الیوت اندرسون اتفاق نمیافتاد، انگلیس میتوانست با اختلاف بیشتری پیروز شود. مهاجم بایرن مونیخ همچنین تأکید کرد این برد، یکی از بهترین نمایشهای دوران فوتبالش بوده و انگلیس با چنین ذهنیتی میتواند به رقابت با بهترینهای جهان ادامه دهد.
پیروزی ۳بر۲ انگلیس مقابل اسپانیا در مادرید، فراتر از یک برد در مرحله گروهی لیگ ملتهای اروپا بود. این مسابقه برای توماس توخل و تیمش فرصتی بود تا نشان دهند شکست تلخ مقابل آرژانتین در جام جهانی، مانع پیشرفت آنها نشده است. انگلیس این بار نهتنها در فوتبال تهاجمی و سازمانیافته نمایش درخشانی داشت، بلکه در شرایطی دشوار توانست برتری خود را حفظ کند و از آزمونی بزرگ سربلند بیرون بیاید.
4ماه پس از آنکه انگلیس در نیمهنهایی جام جهانی مقابل آرژانتین در آتلانتا ناکام ماند، بار دیگر شرایطی مشابه پیش روی این تیم قرار گرفت، عقبنشینی به محوطه جریمه، دفاع فشرده و تلاش برای حفظ یک برتری شکننده. با این تفاوت که این بار داستان پایان متفاوتی داشت. شاگردان توخل در ورزشگاه متروپولیتانو، با وجود ۱۰نفره شدن، مقابل فشار سنگین اسپانیا مقاومت کردند و اجازه ندادند خاطره تلخ گذشته تکرار شود.
البته نباید ۳۰دقیقه پایانی و نمایش دفاعی انگلیس، درخشش این تیم در یک ساعت نخست مسابقه را تحتالشعاع قرار دهد. انگلیس در مادرید یکی از بهترین نمایشهای خود در دوران حضور توخل را ارائه کرد، نمایشی که نشان داد این تیم در مسیر نزدیک شدن به قدرتهای برتر فوتبال جهان، گامهای مهمی برداشته است.
شروع غیرمنتظره
شروع انگلیس تقریباً غیرمنتظره بود. در ۱۰دقیقه ابتدایی، این تیم با پرس شدید، خط دفاعی جلو و انتقال سریع توپ، اسپانیا را غافلگیر کرد. انگلیس میتوانست حتی پیش از رسیدن بازی به دقیقه دهم، 3بار دروازه اسپانیا را باز کند.
با این حال، گلها کمی دیرتر از راه رسیدند. ابتدا هری کین از روی نقطه پنالتی گل نخست را به ثمر رساند. سپس از روی ضربه کرنر دکلان رایس، ازری کونسا با ضربه سر اختلاف را افزایش داد. اما زیباترین صحنه مسابقه هنوز باقی مانده بود؛ جایی که یک حرکت هماهنگ تیمی از خط دفاع آغاز شد و پس از پیشروی کین و پاس او به بلینگام، بن وایت با نفوذی بهموقع و دریافت پاس نهایی، گل سوم را به ثمر رساند. این گل حاصل هماهنگی، زمانبندی و اعتماد متقابل بازیکنان بود.
اخراج دردسرساز
اما مسابقه پس از اخراج الیوت اندرسون وارد مرحله متفاوتی شد. اسپانیا با گل میکل اویارزابال از روی نقطه پنالتی، اختلاف را کاهش داد و فشار خود را برای رسیدن به گل تساوی افزایش داد. انگلیس ناچار شد عقب بنشیند و برای حفظ نتیجه بجنگد، موقعیتی که خاطرات تلخ جام جهانی را زنده میکرد.
این بار اما جزئیات به سود انگلیس رقم خورد. جیمز ترافورد، دروازهبان این تیم، با 3واکنش مهم در دقایق پایانی مانع از گلزنی اسپانیا شد. دکلان رایس نیز با وجود شرایط دشوار، همچنان تلاش میکرد فشار را از روی خط دفاعی بردارد و تیم را به جلو هدایت کند. از سوی دیگر، تعویضهای توخل نیز با هدف حفظ توان فیزیکی و انسجام دفاعی انجام شد. حتی اگر به قیمت خارج کردن ستارههایی مانند کین و بلینگام از زمین تمام میشد.
به همین دلیل، سوت پایان مسابقه برای انگلیسیها معنایی فراتر از کسب سه امتیاز داشت. هری کین و جود بلینگام در کنار سایر بازیکنان، به سمت هوادارانی رفتند که برای حمایت از تیمشان راهی مادرید شده بودند؛ بردی که میتوانست نقطه عطفی در مسیر بازسازی اعتمادبهنفس این تیم باشد.
این پیروزی همچنین میتواند توجیهی برای اعتماد فدراسیون فوتبال انگلیس به توخل و تمدید قرارداد او در ماه فوریه باشد. سرمربی آلمانی بارها از عبارت «کم کردن فاصله با بهترین تیمهای جهان» استفاده کرده و حالا تیمش در زمین مدافع عنوان قهرمانی جهان و اروپا، نشانههای روشنی از این پیشرفت را به نمایش گذاشته است.
البته یک پیروزی حتی مقابل اسپانیا، به معنای پایان مشکلات انگلیس نیست. حفظ این کیفیت و تداوم چنین نمایشهایی در رقابتهای بزرگ، آزمون واقعی توخل خواهد بود. با این حال، انگلیس در مادرید نشان داد که نهتنها از تجربه تلخ گذشته درس گرفته، بلکه توانایی ارائه فوتبالی در سطح مدعیان اصلی را نیز دارد. اگر این روند در سال ۲۰۲۷ ادامه پیدا کند و انگلیس بتواند در ماه ژوئن قهرمانی لیگ ملتهای اروپا را بهدست آورد، شاید فصل دوم حضور توخل در این تیم، بسیار موفقتر از فصل نخست باشد.
شکست مقابل انگلیس، تنها به معنای پایان رکورد تاریخی تیم ملی اسپانیا نبود بلکه فرصتی برای نمایش شخصیت و انسجام تیمی شد. لوئیس دلافوئنته، سرمربی لاروخا، بهجای سرزنش بازیکنان و ابراز نارضایتی از نتیجه، تلاش کرد این شکست را به نقطه شروعی تازه برای تیمش تبدیل کند، آن هم با یادآوری دستاوردهایی که نسل فعلی فوتبال اسپانیا در سالهای اخیر بهدست آورده است.
روزنامه اسپانیایی «اسپورت» با انتشار گزارشی از اتفاقات رختکن اسپانیا پس از شکست برابر انگلیس در ورزشگاه متروپولیتانو، از واکنش متفاوت سرمربی این تیم پرده برداشت. دلافوئنته که میدانست پایان رکورد ۴۳بازی بدون شکست تا چه اندازه برای بازیکنانش تلخ بوده، تصمیم گرفت پیش از هر چیز روحیه آنها را بازگرداند.
به گذشته افتخار کنید
طبق گزارش اسپورت، دلافوئنته در راهروی منتهی به رختکن، بازیکنانش را در آغوش گرفت و پس از ورود به رختکن، پیامی روشن به آنها داد: «غمگین نباشید.»
او سپس با اشاره به رکوردی که تیمش ساخته بود، به بازیکنان یادآوری کرد رسیدن به چنین جایگاهی اتفاقی نیست و دستاوردهای آنها ارزش زیادی دارد. سرمربی اسپانیا خطاب به شاگردانش گفت: «آنچه به دست آوردهاید تاریخی است؛ ببینیم آیا میتوانیم دوباره آن را تکرار کنیم.»
دلافوئنته همچنین به افتخارات بزرگ این نسل اشاره کرد و قهرمانی در لیگ ملتهای اروپا، جام جهانی و یورو را به بازیکنان یادآوری کرد؛ افتخاراتی که نشان میدهد یک شکست نمیتواند کارنامه درخشان این تیم را زیر سؤال ببرد.
یامال، امتیازی ویژه برای اسپانیا
سرمربی لاروخا در بخش دیگری از صحبتهایش با ابراز رضایت از ترکیب تیم، حضور لامین یامال و دیگر استعدادهای اسپانیا را یک امتیاز بزرگ دانست و گفت: «داشتن لامین یامال و سایر بازیکنان، یک موهبت است.» البته خستگی ناشی از تقویم فشرده مسابقات نیز یکی از عواملی بود که در عملکرد اسپانیا تأثیر گذاشت. فشار بازیهای لیگ قهرمانان اروپا و رقابتهای داخلی باعث شده بود بازیکنان از نظر بدنی در شرایط ایدهآلی نباشند؛ موضوعی که در دیدار مقابل جمهوری چک و سپس انگلیس نیز نمود داشت.
با پایان رکورد شکستناپذیری، اسپانیا حالا دیگر دغدغه حفظ این آمار را ندارد و میتواند با تمرکز بیشتر به رقابتهای آینده فکر کند. مدافع عنوان قهرمانی لیگ ملتهای اروپا امیدوار است در مرحله یکچهارم نهایی این رقابتها بار دیگر به مسیر موفقیت بازگردد و برای پس گرفتن جامی که در سال ۲۰۲۳ بهدست آورده بود، تلاش کند.
ستاره بارسا، نیمکتنشین اسپانیا
پدری، قربانی انتخابهای دلافوئنته
شکست سنگین اسپانیا مقابل انگلیس، علاوه بر آشکار کردن مشکلات تاکتیکی تیم لوئیس دلافوئنته، بار دیگر یک پرسش مهم را به مرکز توجه بازگرداند: چرا پدری، یکی از خلاقترین و تأثیرگذارترین هافبکهای فوتبال اسپانیا، به بازیکنی نیمکتنشین در تیم ملی تبدیل شده است؟
دلافوئنته از مرحله یکچهارم نهایی جام جهانی و در دیدار مقابل بلژیک، تصمیم گرفت فابیان روییس را به پدری ترجیح دهد. انتخابی که در ابتدا میتوانست یک تصمیم تاکتیکی و مقطعی تلقی شود، بهتدریج به بخشی ثابت از تفکرات سرمربی اسپانیا تبدیل شد. پدری در نیمهنهایی و فینال جام جهانی نیز نیمکتنشین بود و در رقابتهای اخیر لیگ ملتهای اروپا، از جمله دیدارهای مقابل انگلیس در ومبلی و متروپولیتانو، جایگاه ثابتی در ترکیب اصلی نداشت.
نکته جالب اینکه دلافوئنته حتی در مسابقه برگشت مقابل انگلیس نیز ترجیح داد برای تقویت میانه میدان، میکل مرینو را به ترکیب اضافه کند، نه اینکه از ابتدا به پدری اعتماد کند. با این حال، ورود هافبک بارسلونا در نیمه دوم، جریان بازی را تا حد زیادی تغییر داد و بخش مهمی از حملات اسپانیا از مسیر او شکل گرفت.
تفاوت نگاه دلافوئنته و پدری
دلافوئنته تا پیش از یورو ۲۰۲۴، بیشتر پدری را در نقش هافبک هجومی و پشت مهاجم به کار میگرفت، در حالی که این بازیکن ترجیح میدهد از عمق زمین بازیسازی کند و با دیدی روبهجلو، جریان مسابقه را در اختیار بگیرد. او بهتدریج به این منطقه نزدیکتر شد، اما در همان نقطه با فابیان روییس تداخل پیدا کرد، بازیکنی که حالا انتخاب اول سرمربی برای حضور در کنار زوبیمندی است. البته پدری در جام جهانی شرایط ایدهآلی نداشت. او و لامین یامال با آمادگی کامل وارد مسابقات نشدند و افت تدریجی عملکردش در جریان رقابتها، یکی از دلایل تصمیم دلافوئنته برای نیمکتنشین کردن او بود. با این حال، درخشش پدری در فینال مقابل آرژانتین نشان داد که توانایی تأثیرگذاری در بزرگترین مسابقات را دارد.
نیمکتنشینی بدون حاشیه؟
شروع خوب فصل پدری در بارسلونا و بازگشت او به فرم مطلوب، انتظار تغییر در تصمیمات دلافوئنته را افزایش داده بود؛ اما سرمربی اسپانیا همچنان به انتخاب فابیان در کنار زوبیمندی وفادار مانده است.
بعید است این اختلاف نظر به تنش در رختکن منجر شود. پدری بازیکنی آرام و تیمگراست که حتی بازوبند کاپیتانی بارسلونا را نیز بر بازو میبندد و ترجیح میدهد منافع تیم را بر خواستههای شخصی مقدم بداند. با این حال، ناراحتی او از نیمکتنشینی قابل درک است.
