در حافظه موقت ذخیره شد...
ادعای عجیب تغییر نسل از روز اول
جوانگرایی با دو بازی آغاز نمیشود
سرمربی تیم ملی با این اظهارات تلاش کرده تا جوانگرایی در تیم ملی را فرایندی تدریجی و وابسته به شرایط فنی و ذهنی بازیکنان معرفی کند؛ فرایندی که قرار است با انتخاب بازیکنان متناسب با تفکرات او و شناخت فضای تیم ملی به نتیجه برسد. با این حال، مسأله اصلی این است که آیا در نزدیک به چهار سال گذشته، نشانههای ملموسی از این تغییر نسل در تیم ملی دیده شده است؟ واقعیت این است که تا پیش از اردوی اخیر تیم ملی، آن هم در شرایطی که تعویق یکساله جام ملتهای آسیا ۲۰۲۷ فرصت مناسبی برای بازنگری در ترکیب و ایجاد تغییرات گستردهتر فراهم کرده عملاً از جوانگرایی در تیم ملی ایران نشانی نبود. یکی از مهمترین انتقادات به قلعهنویی در این مدت، تکیه بیش از اندازه به بازیکنان باتجربه و حفظ ترکیبی بوده که فاصله چندانی با نسل قبلی تیم ملی نداشته است. این روند در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز نمود پیدا کرد؛ جایی که ایران در دیدار مقابل مصر و بلژیک با یکی از مسنترین ترکیبهای تاریخ جام جهانی به میدان رفت و رکورد مسنترین ترکیب تاریخ این رقابتها را نه فقط در میان تیمهای ایران، بلکه در سطح تمامی کشورهای حاضر به نام خود ثبت کرد.
حالا حضور بازیکنان جدید در ترکیب ایران مقابل فلسطین و احتمال استفاده از چهرههای تازه در بازی با عراق میتواند آغاز حرکتی متفاوت باشد. با این حال، دو مسابقه نمیتواند معیار قضاوت درباره موفقیت پروژه تغییر نسل باشد. جوانگرایی نه با چند دعوت جدید به اردو و نه با حضور مقطعی بازیکنان جوان در ترکیب، بلکه با استمرار، اعتماد و ساختن یک هسته جدید برای سالهای آینده معنا پیدا میکند. دو بازی اخیر تنها ابتدای مسیری است که قلعهنویی باید در ادامه آن، پاسخگوی انتظارات باشد؛ مسیری که تا امروز بیشتر از آنکه نشانههای عملی داشته باشد، با وعده و توضیح همراه بوده است.
