کیفیت و کمیت مربیان
مجید سلطانی
خبرنگار
یحیی گل محمدی از نیمکت تیمی در عراق به نیمکت تیم امید آمد. او یکی از معدود مربیان ایرانی بود که نیمکت تیمهای غیرایرانی را هم تجربه کرد. فوتبال ما اصولاً عادت به چنین ترنسفرهایی ندارد. اینکه مربیان ما به تیمهای باشگاهی و ملی دنیا در کشورهای دیگر بروند و عملکردی قابل دفاع از خود بهجا بگذارند تا راه برای دیگر مربیان ایرانی باز شود.
در چند وقت اخیر فرهاد مجیدی و علیرضا منصوریان دو مربی مشهور ایرانی بودهاند که در کشورهای عربی مشغول به کار شدهاند؛ اما آیا این برای فوتبال ما کافی است؟
فوتبالی که ادعا میکند همچنان در میان کشورهای درجه اول فوتبال قاره است، آیا توانایی تولد مربیان باکیفیت را ندارد؟
اجازه بدهید برای پاسخ به این پرسش، دو سه دهه به عقب برگردیم. زمانی که مربیان کروات احاطه کاملی بر فوتبال ما داشتند و با وجود عملکرد مناسب، اجازه نمیدادند مربیان ایرانی در کنار آنها شیوههای نوین مربیگری را بیاموزند.
در حقیقت فوتبال ما مربی متولد نکرد و در مقطعی 10 ساله، علاقهای هم به این کار نشان نداد. حالا فوتبال ما وارد برههای تاریخی شده که عرصه برای چنین کاری فراهم است. با توجه به دو جنگی که به ما تحمیل شد و شرایط اقتصادی حاکم بر کشور و فوتبال، بهترین فرصت برای آغاز چنین پروسهای فراهم شده؛ اما آیا در همین موقعیت هم علاقهای برای پرورش مربیان علمی نشان میدهیم؟ پاسخ کمی نگرانکننده است: خیر!
اینکه «فوتبال ما به مربی باکیفیت داخلی نیاز دارد یا خیر» و اینکه «ما چنین مربیانی در اختیار داریم یا خیر»، دو پرسش جداگانه با دو ماهیت متفاوت است و ضرورت دارد به پاسخ هر دو پرسش برسیم.
فوتبال ما برای ترقی و تعالی نیاز به ابزارهای تازه دارد. تکیه کردن به وجوه مختلف علمی که وارد عرصه مربیگری در فوتبال شده، بخشی از این نیاز است که نباید به آن بیاعتنا بود. باید به این سؤال جواب داد که بدنسازی، روانشناسی، تغذیه، آنالیز، تمرین منطبق با تاکتیکهای روز، پزشکی ورزشی و موارد مشابه تا چه اندازه مورد توجه مربیان ما قرار میگیرد و چقدر «بیفایده» تلقی میشود. رسیدن به پاسخ همه این پرسشها، کلیدی است که به ما برای باز کردن روزنهای به سوی آینده کمک میکند.
