تیم ملی بعد از میلاد محمدی و حاج‌صفی صاحب یک گزینه ایده‌آل می‌شود؟
پایان یک دهه انتظار با گودرزی
حمیدرضا عرب
خبر‌نگار
قبل از اینکه به پاس‌های گل حسین گودرزی در بازی تدارکاتی تیم ملی فوتبال ایران با تیم ملی فوتبال فلسطین اشاره کنیم باید به گذشته نقبی بزنیم و پست دفاع چپ تیم ملی را مورد کنکاش قرار دهیم.
با اینکه بازیکنانی همچون نادری، جلالی و حتی نورافکن در برهه‌هایی توانستند اعتماد سرمربی‌های تیم ملی را جلب کرده و به‌عنوان مدافع یا هافبک در سمت چپ در ترکیب تیم ملی ایفای نقش کنند اما طی لااقل 10سال اخیر غالباً در این پست شاهد حضور میلاد محمدی و گاه احسان حاج‌صفی بودیم. میلاد محمدی با گستره بازی ملی قابل توجه و حاج‌صفی که در پست هافبک دفاعی بیشتر به‌کار می‌گرفت و گاه در این پست نیز به بازی می‌پرداخت، به نوعی حاکمان مطلق این پست بودند.
در ادوار اخیر این پست در سیطره این دو بازیکن بود و همواره این سؤال وجود داشت که با گذشت زمان و خداحافظی این دو بازیکن از سطح بازی‌های ملی قرار است چه بازیکنانی جایش را در تیم ملی پر کنند.
در سال‌های اخیر سعی شد فرصت عرض‌اندام به بازیکنانی همچون نورافکن، نادری و جلالی در این پست داده شود اما این بازیکنان نتوانستند حاکمیت مطلق و بی‌چون‌وچرایی در این پست داشته باشند و حتی در برهه‌ای از دعوت به جمع ملی‌پوشان نیز بازماندند.
حالا و در شرایطی که به‌نظر می‌رسد این اسامی کهنه دیگر شانس چندانی برای بازی در ترکیب اصلی تیم ملی در پست تخصصی دفاع چپ داشته باشند، یک نام عمیقاً امیدبخش ظاهر شده است.
حسین گودرزی، چپ‌پایی که پیش از جام جهانی 2026 نیز مورد توجه قلعه‌نویی بود و در برهه‌ای به تیم ملی دعوت شد و به‌نظر می‌رسد اکنون در میان مدعیان این پست تبدیل به یک گزینه جدی‌تر و قابل اتکا‌تر شده است.
اینکه بخواهیم صرفاً گودرزی را به‌دلیل ارسال 2پاس گل بی‌نقص مقابل تیم ملی فوتبال فلسطین بیش از حد مورد مدح و ستایش قرار دهیم، استدلال و تحلیل درستی نیست و باید با نگاهی واقع‌بینانه‌تر به ماجرای حضور او در تیم ملی بنگریم. پرواضح است که با یکی، دو بازیکن درخشش یا برهه‌ای کوتاه حضور در پست کلیدی دفاع چپ نمی‌توان ادعا کرد که تیم ملی به یک مهره باثبات در این پست دست یافته و گودرزی تبدیل به مرد اول تیم ملی در پست دفاع چپ شده است.
به طور قطع باید هم زمان بگذرد و هم اینکه تیم ملی در بوته آزمون‌های متعدد قرار بگیرد تا عیار و قواره بازیکنان و به‌ویژه حسین گودرزی در مواجهه با رقبای خارجی آشکار شود اما آنچه در بازی اخیر تدارکاتی تیم ملی رقم خورد، مشاهده بارقه‌هایی از امید در این پست بود. با بازیکنی که از لحاظ سنی وضعیت مطلوبی دارد و به‌خوبی از پای چپ خود استفاده می‌کند و هم هنر ارسال کردن دارد و هم جسارت شوتزنی که پیش‌تر در لیگ برتر نمونه‌اش را دیده بودیم.
حسین گودرزی بی‌تعارف اکنون در مرحله عیارسنجی قرار دارد اما شاید او بتواند در آینده‌ای نه‌چندان دور تبدیل به مهره کلیدی در این پست شده و بعد از سیطره دو نام تکراری در فوتبال ایران (حاج‌صفی و محمدی) که سالیان طولانی این پست را در اختیار داشتند، به یک بازیکن کلیدی برای بازی در این منطقه تبدیل شود.
به‌طور قطع بازی با تیم ملی فلسطین نیز نمی‌تواند معیار قطعی برای عیارسنجی باشد و باید بازی‌های ملی بیشتری را از سوی این بازیکن شاهد باشیم تا عیار واقعی او روشن شود اما نکته‌ای که در سبک بازی حسین گودرزی به چشم خورد، نشانه‌های بارزی از امیدواری را داشت به‌خصوص اینکه او حرکت‌های پخته و با برنامه‌ای در جناح تخصصی داشت و تلاش می‌کرد با بالاترین دقت ممکن اقدام به ارسال توپ برای مهاجمان کرده و برای هم‌تیمی‌های خود موقعیت‌سازی کند.
هنر یک دفاع چپ فقط کنترل و از کار انداختن بازیکن حریف و تخریب حملات تیم مقابل نیست. یک دفاع چپ بدون شک در زمان حملات نیز سبک بازی‌اش به‌طور دقیق مورد واکاوی قرار می‌گیرد و باید از نبوغ کافی در زمان حملات نیز برخوردار بوده و هنر بازیسازی داشته باشد.
در گذشته‌های دور بازیکنانی همچون مهرداد میناوند، رضا شاهرودی و بعدها علیرضا نیکبخت‌واحدی این خصیصه را داشتند و اگر گودرزی نیز با همین ویژگی‌ها گام به ترکیب تیم ملی گذاشته و برای تیم ملی به میدان برود، بدون شک فوتبال ایران صاحب یک بازیکن کامل خواهد شد و برای سال‌ها خیال کادرفنی تیم ملی در این پست مهم آسوده خواهد شد.