تغییر دوباره در اتاق فرمان سرخپوشان تبریزی
کریمی رفت، مظفری‌زاده برگشت
حامد حسینی
خبر‌نگار
جدایی ناگهانی حجت کریمی از مدیرعاملی تراکتور تبریز و بازگشت دوباره سعید مظفری‌زاده به رأس مدیریت این باشگاه، بار دیگر نام تراکتور را به صدر اخبار مدیریتی فوتبال ایران کشاند؛ اتفاقی که اگرچه با توضیحاتی درباره مشکلات شخصی و فراهم نبودن امکان حضور مستمر کریمی در تبریز همراه شد، اما پرسش‌های مهمی را درباره نحوه انتخاب مدیرعامل، ثبات مدیریتی و برنامه‌ریزی در یکی از پرهوادارترین باشگاه‌های فوتبال ایران ایجاد می‌کند.
حجت کریمی که در ابتدای تابستان امسال به عنوان مدیرعامل جدید تراکتور معرفی شده بود، پس از حدود پنج ماه حضور در این باشگاه، با انتشار نامه‌ای از سمت خود کناره‌گیری کرد تا بار دیگر سعید مظفری‌زاده به صندلی مدیریتی سرخپوشان تبریزی بازگردد. کریمی در نامه استعفای خود، مشکلات شخصی و ناتوانی در حضور مستمر در تبریز را دلیل تصمیمش عنوان کرده است؛ توضیحی که هرچند می‌تواند دلیل شخصی و قابل احترام یک مدیر برای کناره‌گیری باشد، اما درباره نحوه انتخاب و بررسی شرایط مدیرعامل پیش از سپردن مسئولیت به او، ابهاماتی جدی به وجود می‌آورد.
پذیرش مسئولیت مدیرعاملی باشگاهی با ابعاد تراکتور، تصمیمی نیست که بتوان بدون ارزیابی دقیق شرایط اجرایی، جغرافیایی و مدیریتی اتخاذ کرد. حضور مستمر مدیرعامل در محل فعالیت باشگاه، بویژه در مقطعی که تیم با مسابقات داخلی و آسیایی، نقل‌وانتقالات و مطالبات فنی کادر مربیگری روبه‌روست، یک ضرورت مدیریتی است. بنابراین اگر فراهم نبودن امکان حضور در تبریز از ابتدا وجود داشته، این پرسش مطرح می‌شود که چرا چنین موضوعی پیش از انتصاب کریمی مورد توجه قرار نگرفته است؟ اگر هم این شرایط در ادامه فعالیت او ایجاد شده، چرا باشگاه نتوانست راهکاری برای حفظ ثبات مدیریتی وی پیدا کند؟
کریمی که سابقه مدیرعاملی استقلال و عضویت در هیأت‌رئیسه فدراسیون فوتبال را در کارنامه دارد، در مدت کوتاه حضورش در تبریز با مجموعه‌ای از مسائل دشوار روبه‌رو شد. عبور از شرایط ایجادشده پس از جدایی محمد ربیعی، انتخاب جواد نکونام در آستانه لیگ بیست‌وششم، مدیریت سفرهای دشوار آسیایی و پیگیری پرونده حساس دیدار ملوان و تراکتور، بخشی از مسئولیت‌هایی بود که مدیریت جدید باید برای آنها برنامه مشخصی ارائه می‌کرد. با این حال، فرصت کوتاه حضور کریمی اجازه نداد ارزیابی دقیقی از عملکرد مدیریتی او شکل بگیرد و حالا تراکتور باید بار دیگر مسیر تغییر مدیرعامل را تجربه کند.
نکته قابل تأمل، تکرار رفت‌وبرگشت‌های مدیریتی در باشگاهی است که با مالکیت محمدرضا زنوزی، امکانات و ظرفیت قابل توجهی برای رقابت در سطح اول فوتبال ایران دارد. تراکتور در سال‌های اخیر بارها شاهد تغییر در ساختار مدیریتی بوده و این رفت‌وآمدها، بویژه در مقاطع حساس فصل، می‌تواند انسجام تصمیم‌گیری را تحت تأثیر قرار دهد. باشگاهی که برای قهرمانی و حضور موفق در رقابت‌های آسیایی برنامه‌ریزی می‌کند، نمی‌تواند هر چند ماه یک‌بار در رأس مدیریت خود شاهد تغییرات اساسی باشد و انتظار داشته باشد تمام برنامه‌های فنی و اجرایی بدون اختلال پیش بروند.
بازگشت سعید مظفری‌زاده نیز در چنین شرایطی اهمیت ویژه‌ای دارد. او چهره‌ای ناآشنا برای مجموعه تراکتور نیست و تجربه حضور در ساختار اجرایی و مدیریتی این باشگاه را دارد. مظفری‌زاده در دوره قبلی فعالیتش، بخشی از مجموعه‌ای بود که تراکتور را در مسیر دستیابی به قهرمانی لیگ برتر همراهی کرد. آشنایی او با فضای باشگاه، شناخت مناسبات مدیریتی و ورزشی و تجربه همکاری با مجموعه تحت مدیریت زنوزی می‌تواند روند بازگشت به ثبات را تسهیل کند.
البته نباید فراموش کرد که بازگشت به یک جایگاه مدیریتی، به معنای تکرار خودکار موفقیت‌های گذشته نیست. مظفری‌زاده این بار در شرایطی متفاوت و با انتظارات بیشتری به تبریز بازمی‌گردد. جواد نکونام برای تقویت تیم در پنجره نقل‌وانتقالات زمستانی درخواست‌هایی دارد و مدیریت باشگاه باید بتواند میان خواسته‌های کادر فنی، محدودیت‌های مالی، الزامات نقل‌وانتقالاتی و انتظارات هواداران توازن برقرار کند. هرگونه تأخیر در تصمیم‌گیری یا ناهماهنگی میان مدیریت و کادر فنی می‌تواند موقعیت تراکتور را در ادامه فصل تحت تأثیر قرار دهد.
در چنین شرایطی، مظفری‌زاده پیش از هر چیز باید تکلیف برنامه‌های نیم‌فصل، سیاست نقل‌وانتقالاتی و ساختار اجرایی باشگاه را روشن کند. او همچنین باید نشان دهد که بازگشتش صرفاً یک راه‌حل موقت برای عبور از جدایی کریمی نیست و قرار است با اختیارات مشخص و برنامه‌ای بلندمدت، مسئولیت اداره باشگاه را برعهده بگیرد.
جدایی پنج‌ماهه حجت کریمی، بیش از آنکه صرفاً یک جابه‌جایی مدیریتی باشد، نشانه‌ای از ضرورت بازنگری در شیوه انتخاب مدیران تراکتور است. اعتبار و ظرفیت این باشگاه ایجاب می‌کند که انتصاب مدیرعامل بر مبنای برنامه، شناخت دقیق از شرایط و تعهد به حضور و فعالیت مستمر انجام شود، نه تصمیم‌هایی که چند ماه بعد با نامه کناره‌گیری به پایان می‌رسند.