شبی که پرتغال فهمید «بعد از رونالدو» یعنی چه
تحقیر تاریخی
فرخ حسابی
خبر‌نگار
استادیوم شهر براگا که در دل صخره‌ای در شمال پرتغال ساخته شده، شنبه شب میزبان مراسمی بود که قرار بود نقطه پایانی باشکوه بر یک دوران باشد. تمام هم‌تیمی‌های سابق رونالدو با پیراهن شماره ۷ وارد زمین شدند. ۲۳ کودک همراه بازیکنان هم همین پیراهن را به تن داشتند. بنری غول‌پیکر با عبارت «ممنون کاپیتان» در ورزشگاه بود، هواداران ماسک چهره او را زده بودند و در دقیقه هفتم، با نمایش تصویر جشن گل معروفش روی تابلوی بزرگ، همه ایستادند و تشویق کردند.
فدراسیون فوتبال پرتغال حتی طرح شماره ۷ را عوض کرد و خط کوچکی به میانه‌اش اضافه کرد. توضیح فدراسیون این بود: «زمان رونمایی از یک ۷ جدید است، چون یکی از آنها ابدی خواهد ماند.» اما یک چیز کم بود: خود رونالدو.
غایبی که همه‌جا بود
ستاره ۴۱ ساله النصر عربستان، با ۲۳۴ بازی و ۱۴۶ گل برای پرتغال، در مراسم افتخار خودش حضور نداشت. پاسخ مسئولان پیش از بازی کوتاه بود: «او در عربستان است.» ژرژ ژسوس، سرمربی تیم هم گفت: «نمی‌دانم، به خودش بستگی دارد.»
شاید برای کسی که او را در دوره‌ای کنار گذاشته بود، این پاسخ طبیعی بود. با این حال، تصویر یک مراسم بزرگداشت بدون میهمان اصلی‌اش، ناخودآگاه پرسشی را در ذهن‌ها زنده می‌کرد.
بدترین شب در 105 سال
اتفاقات زمین، تلخ‌تر از حاشیه‌ها بود. پیر-امیل هویبیرگ، کاپیتان دانمارک، در اواخر نیمه اول از روی نقطه پنالتی گلزنی را آغاز کرد. راسموس هویلوند با دو گل دقیق، نتیجه را ۳ بر صفر کرد و یواخیم اندرسن در دقیقه ۷۵ گل چهارم را زد. همان‌جا سوت‌های بلند و گوشخراش تماشاگران خودی به گوش رسید و بازی در نهایت 4-1 به سود دانمارک پایان یافت. این سنگین‌ترین شکست رسمی پرتغال در خانه طی ۱۰۵ سال بود. آخرین باری که این تیم در خانه چهار گل پشت‌سر هم خورد، بازی دوستانه ۱۹۸۳ مقابل برزیل بود. هواداران دانمارکی هم فرصت را از دست ندادند و فریاد زدند: «مسی، مسی!»
واکنش‌ها؛ از اینستاگرام تا نیمکت
ژائو ویکتور، بازیکن برزیلی سابق بنفیکا، در اینستاگرام نوشت: «این است نتیجه بی‌احترامی به الگوی خودتان.» تیترهای قابل‌پیش‌بینی هم آماده بود: «کسی شماره کریستیانو را دارد؟»
بازیکنان پس از بازی بهت‌زده از ورزشگاه خارج شدند. ژسوس ۷۲ ساله، محتاط بود. او اعتراف کرد که می‌فهمد چرا تماشاگران علیه تیم شوریدند. وقتی از او پرسیدند آیا غیبت رونالدو حس شد، پاسخ داد: «چه چیزی حس شد؟ او دیگر اینجا نیست. جای خالی را دارد، ولی دیگر بازی نمی‌کند و آینده‌اش را خودش تعیین کرده است.»
قضاوت زود است
با این‌همه، منصفانه نیست که همه‌چیز را به نبود یک نفر نسبت داد. رونالدو در سه بازی قبلی هم غایب بود و پرتغال هر سه را برد، از جمله پیروزی ۴ بر ۲ در خاک دانمارک در ماه گذشته. خط حمله جدید با برونو فرناندز در چپ، پدرو نتو در راست و ژائو فلیکس پشت‌سر گونسالو راموس، فقط گاهی جرقه زد، اما شاید نیاز به زمان داشته باشد.
میراثی دست‌نیافتنی
ارقام رونالدو در تیم ملی همچنان خیره‌کننده است. شاید برخی بر این باور باشند که او بیش از اندازه ماند. اما شبی مثل برآگا یادآوری کرد که پر کردن جای چنین بازیکنی، کار یک شب و یک مراسم نیست.
و رونالدو شاید همان شب در عمارتش در عربستان لبخند زده و با خودش زمزمه کرده باشد: «سیییی!»
برونو: این باخت را نباید
فراموش کنیم
برونو فرناندز، کاپیتان تیم ملی پرتغال، معتقد است شکست سنگین مقابل دانمارک باید به درسی مهم برای این تیم تبدیل شود و بازیکنان نباید به‌سادگی از کنار این نتیجه تلخ عبور کنند.
پرتغال در دیداری که با مراسم ویژه خداحافظی از کریستیانو رونالدو همراه بود، با نتیجه سنگین چهار بر یک مقابل دانمارک شکست خورد. هویبرگ، راسموس هویلوند (دو بار) و یواخیم اندرسن برای دانمارک گلزنی کردند و برناردو سیلوا تنها گل پرتغال را به ثمر رساند. فرناندز پس از مسابقه درباره مشکلات تاکتیکی تیمش گفت دانمارک با بستن فضاهای مرکزی، مهم‌ترین نقطه قوت پرتغال را از کار انداخت و این تیم را مجبور کرد بیشتر از کناره‌ها و با ارسال توپ بازی کند.
او تأکید کرد: «شبی نیست که بتوان آن را فراموش کرد. این مسابقه فرصتی برای یادگیری و بررسی اشتباهاتی بود که مرتکب شدیم.»
کاپیتان پرتغال همچنین به کیفیت بالای حریف در استفاده از موقعیت‌ها اشاره کرد و گفت دانمارکی‌ها تقریباً از فرصت‌های خود نهایت بهره را بردند. از نگاه فرناندز، شکست مقابل دانمارک اگرچه تلخ بود، اما می‌تواند فرصتی برای شناسایی ضعف‌های تاکتیکی پرتغال و اصلاح آنها در ادامه مسیر باشد.