یکی از نکات قابل تأمل در پیروزی تیم ملی ایران مقابل فلسطین، دشواری شاگردان امیر قلعه‌نویی برای باز کردن دروازه حریف تا پیش از ۱۰ نفره شدن این تیم بود. ملی‌پوشان ایران با وجود برخورداری از برتری فنی و مهره‌های باتجربه‌تر، تا دقیقه۶۵ نتوانستند راهی برای عبور از خط دفاعی فلسطین پیدا کنند و در نهایت پس از اخراج عمید صوافطه بود که فشار حملات افزایش یافت و ایران به دو گل رسید. این مسابقه بار دیگر نشان داد که تیم ملی برای رسیدن به دروازه حریفان، هنوز از تنوع تاکتیکی کافی برخوردار نیست. در جریان بازی، ارسال از جناحین به یکی از اصلی‌ترین راهکارهای هجومی ایران تبدیل شده بود و در خلق موقعیت‌های جدی، کمتر شاهد استفاده از روش‌های متفاوت بودیم. در واقع، شکستن مقاومت فلسطین بیش از آنکه حاصل یک برنامه هجومی متنوع باشد، به افزایش فشار پس از اخراج بازیکن حریف و کیفیت ارسال‌های کناری وابسته شد.
حسین گودرزی، مدافع آماده استقلال در نیمه دوم با ارسال 2پاس گل برای سردار آزمون و صالح حردانی نقش تعیین‌کننده‌ای در ثبت پیروزی ایران داشت. عملکرد او نشان داد که استفاده از توانایی مدافعان کناری در ارسال توپ می‌تواند یکی از راه‌های مؤثر تیم ملی برای گلزنی باشد؛ هرچند اتکای بیش از اندازه به این شیوه، در برابر تیم‌هایی با ساختار دفاعی منسجم‌تر می‌تواند به یک محدودیت جدی تبدیل شود. بنابراین یکی از مشکلات تیم ملی ایران در بازی‌های پیش‌رو و به‌ویژه جدال مقابل عراق سرسخت در خانه این تیم، مسأله خلق موقعیت و گلزنی تیم ملی خواهد بود که در 3بازی پس از جام جهانی به یکی از نقاط بحرانی تیم ملی تبدیل شده است.
