روایت‌سازی خانوادگی به جای پاسخگویی
تحریف تاریخ
فائزه زمانی
خبر‌نگار
در روزهایی که فدراسیون تکواندو بیشتر از هر زمان دیگری محکوم به پاسخگویی درباره اتفاقات و حواشی اخیر، از جمله حکم ابطال انتخابات توسط دیوان عدالت اداری است، ظاهراً مسئولان فدراسیون و بستگانشان ترجیح داده‌اند به جای پاسخ دادن به پرسش‌ها یا حداقل سکوت، با حضور در مصاحبه‌ای یکطرفه، صورت مسأله را تغییر دهند. آنچه در گفت‌وگوی اخیر هادی ساعی و خواهرش مهروز ساعی، بیشتر از هر چیزی جلب توجه می‌کند، تلاش برای ساختن تصویری متفاوت از عملکرد این مجموعه است؛ روایتی که برای پررنگ کردن دستاوردهای امروز، حتی به قیمت زیر سؤال بردن تاریخ و افتخارات گذشته هم تمام شده است.
بخش قابل تأمل این گفت‌وگو، اظهارات مهروز ساعی درباره عملکرد تیم ملی تکواندو بانوان است. او در پاسخ به انتقادها از نتایج تیم تحت هدایتش، از دستاوردهای دو سال اخیر صحبت می‌کند و چهارمی مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۲۵ را با تک طلای ناهید کیانی و برنز ولی‌نژاد دستاورد می‌داند. عجیب‌تر از این ادعا، جایی است که ساعی مدعی می‌شود قبل از طلای ناهید کیانی، بانوان تکواندوکار ایران در مسابقات قهرمانی آسیا طلایی کسب نکرده‌اند! ظاهراً در روایت جدید، تاریخ تکواندو بانوان تحریف شده و همه دستاوردها از جایی شروع می‌شود که مهروز ساعی هدایت تیم ملی را بر عهده گرفته است! این در حالی است که مرور ساده نتایج مسابقات قهرمانی آسیا، خلاف این ادعا را ثابت می‌کند. تیم ملی بانوان ایران در رقابت‌های ۲۰۲۲ چانچئون کره جنوبی، با هدایت مینو مداح و کسب سه مدال طلا توسط ناهید کیانی، اکرم خدابنده و زهرا پوراسماعیل، در کنار دو نقره مبینا نعمت‌زاده و نسترن ولی‌زاده و یک برنز زهرا شیدایی، برای اولین بار قهرمان آسیا شد. پیش از آن هم شاگردان مهرو کمرانی در مسابقات ۲۰۲۱ بیروت با کسب یک طلا، یک نقره و چهار برنز، عنوان نایب‌قهرمانی آسیا را به دست آورده بودند. حتی در سال ۲۰۰۸مسابقات ژنگ‌ژو چین هم فاطمه نعمتی برای ایران مدال طلا کسب کرده بود. حالا سؤال این است که پس این طلاها، طلا نبوده است؟ تنها دستاورد ساعی در این دو سال در میادین مهم، اولین طلای بازی‌های آسیایی توسط ساغر مرادی بوده است.
اما ماجرا به اظهارات مهروز ساعی ختم نمی‌شود. هادی ساعی هم در همین برنامه برای انتخاب خواهرش به عنوان سرمربی تیم ملی بانوان، توجیهی قابل تأمل ارائه می‌کند؛ فدراسیون گزینه دیگری نداشته و ظرفیت مربیان این بخش محدود بوده است! ادعایی که بیشتر از آنکه پاسخ باشد، پرسش‌های تازه‌ای ایجاد می‌کند. آیا واقعاً در تکواندو بانوان ایران مربی شایسته‌ای وجود نداشت یا تصمیماتی که پیش از این گرفته شد، میدان را برای حضور گزینه‌های دیگر محدود کرده است؟
مینو مداح، پرافتخارترین مربی زن تاریخ المپیکی تکواندو ایران، پس از ثبت بهترین نتیجه تاریخ این رشته در المپیک، از تیم ملی کنار گذاشته شد. فاطمه صفرپور را هم راهی قزاقستان کردید و قبل از آن هم، مهرو کمرانی را از چرخه هدایت تیم ملی خارج کرده بودید. پس ظرفیت محدود نبوده فقط شما همه را از میدان به در کردید تا جا برای انتصاب‌های خانوادگی باز شود. تکواندو بانوان ایران حاصل سال‌ها تلاش ورزشکاران و مربیانی است که برای ساختن این جایگاه هزینه داده‌اند. هیچ مدیر و مربی حق ندارد برای توجیه عملکرد امروز، افتخارات دیروز را از حافظه ورزش پاک کند. در شرایطی که فدراسیون با پرسش‌های جدی درباره عملکرد و تصمیمات مدیریتی خود مواجه است، مصاحبه‌های خانوادگی و روایت‌سازی‌های یکطرفه نه پاسخگوی افکار عمومی است و نه می‌تواند واقعیت‌های ثبت‌شده در تاریخ را تغییر دهد.