چوب حراج به اعتبار یک برند
سینا حسینی
خبرنگار
بروز تنش میان بازیکن و باشگاه اتفاق تازه‌ای نیست؛ آنچه اهمیت دارد، نحوه مدیریت این اختلافات است. باشگاه‌های بزرگ ممکن است بر سر مسائل مالی، قراردادی یا فنی با بازیکنان خود به تفاهم نرسند، اما اعتبار یک مجموعه در شیوه مواجهه با چنین موقعیت‌هایی نمایان می‌شود. رفتار مدیران پرسپولیس در قبال امیرحسین محمودی، بیش از آنکه تصمیمی حساب‌شده باشد، اقدامی شتاب‌زده و دور از اصول فوتبال حرفه‌ای به نظر می‌رسد.
انتشار آگهی فروش یک بازیکن در روزنامه‌های کثیرالانتشار، آن هم در اوج تنش میان او و باشگاه، اقدامی نامتعارف و روشی غیرسازنده برای حل یک مسأله درون‌باشگاهی است. پرسپولیس با اعتبار و پیشینه‌ای که در فوتبال ایران دارد، باید چنین موضوعاتی را از مسیر مذاکره، گفت‌وگو و پیگیری‌های حقوقی و انضباطی دنبال کند؛ نه از طریق آگهی عمومی که رنگ‌وبوی تقابل و تسویه‌حساب دارد.
نکته قابل تأمل‌تر، انتشار اطلاعیه فروش در سایت باشگاه و حذف آن پس از افزایش انتقادات است. این رفت‌وبرگشت، پرسش‌هایی درباره منطق تصمیم‌گیری و هماهنگی در ساختار مدیریتی سرخ‌پوشان ایجاد می‌کند. آیا پیش از انتشار اطلاعیه، تبعات حقوقی و رسانه‌ای آن بررسی شده بود؟ اگر واگذاری محمودی تصمیمی قطعی بود، چرا باید با چنین شیوه‌ای اعلام می‌شد و اگر اقدامی شتاب‌زده صورت گرفته، مسئولیت آن بر عهده چه کسی است؟
البته رفتار و اظهارات بازیکن نیز باید در چهارچوب تعهداتش ارزیابی شود. محمودی باید نسبت به قرارداد، جایگاه باشگاه و ضوابط رسانه‌ای مسئولیت‌پذیر باشد. اما تخلف احتمالی بازیکن مجوزی برای کنار گذاشتن اصول مدیریتی نیست. برخورد با رفتارهای خارج از ضوابط، مسیر مشخص خود را دارد و نباید به اقداماتی منجر شود که حاشیه ایجاد می‌کنند. پرسپولیس باشگاهی با میلیون‌ها هوادار است و عملکرد مدیرانش باید متناسب با این جایگاه باشد. مدیریت شایسته یعنی حتی در اوج تنش، خویشتنداری، تدبیر و احترام به طرف مقابل حفظ شود. فروش یک بازیکن می‌تواند تصمیمی فنی و منطقی باشد، اما تبدیل آن به نمایش عمومی، نه اعتباری برای مجموعه به همراه دارد و نه راهکاری مناسب برای عبور از این چالش است. بزرگی پرسپولیس فقط در افتخارات و جام‌هایش خلاصه نمی‌شود؛ این جایگاه در رفتار مدیران و نحوه تصمیم‌گیری آنها در روزهای دشوار نیز معنا پیدا می‌کند.