نیمکت عوض شد، اما ناکامی‌ها ادامه دارد
نساجی از چاله به چاه افتاد
حامد حسینی
خبرنگار
تغییر سرمربی نساجی مازندران و انتخاب سعید دقیقی به‌جای مجتبی حسینی، با هدف بهبود عملکرد فنی و ارتقای جایگاه تیم انجام شد؛ تصمیمی که با توجه به روند رو به رشد نساجی در هفته‌های پایانی حضور حسینی، از همان ابتدا پرسش‌هایی را درباره ضرورت آن مطرح می‌کرد. اکنون، با گذشت چند هفته از این جابه‌جایی، نه‌تنها تحول محسوسی در روند امتیازگیری دیده نمی‌شود، بلکه تداوم برخی ضعف‌های فنی، اثربخشی این تصمیم مدیریتی را نیز زیر سؤال برده است.
برای ارزیابی این تغییر باید به وضعیت نساجی در پایان دوره مجتبی حسینی بازگشت. او فصل را با شروعی ضعیف آغاز کرد و از چهار مسابقه ابتدایی تنها یک امتیاز گرفت، اما در ادامه توانست مسیر تیم را اصلاح کند. دو پیروزی متوالی در هفته‌های پنجم و ششم و یک تساوی در هفته هفتم، حاصل کار حسینی را به هشت امتیاز رساند و نساجی را در رتبه نهم جدول قرار داد. بنابراین، جدایی او در مقطعی رقم خورد که تیم پس از شروعی ناموفق، نشانه‌هایی از بازگشت به مسیر مطلوب را نشان می‌داد. این اتفاق، تصمیم باشگاه را با یک پرسش اساسی مواجه می‌کند: چه ضرورت فنی یا مدیریتی، تغییر سرمربی را در آن مقطع به انتخابی منطقی تبدیل کرد؟
انتخاب سعید دقیقی با توجه به کارنامه او در شمس‌آذر قزوین، با انتظارات قابل توجهی همراه بود. دقیقی توانسته بود شمس‌آذر را به لیگ برتر برساند و در اولین تجربه این تیم در بالاترین سطح فوتبال ایران، رتبه پنجم جدول را به دست آورد. بر همین اساس، انتظار می‌رفت او بتواند با انتقال ایده‌های تاکتیکی خود، به نساجی نظم بیشتری ببخشد و کیفیت بازی این تیم را ارتقا دهد. البته موفقیت یک مربی در مجموعه‌ای دیگر، تضمینی برای تکرار همان دستاورد نیست و شناخت ترکیب، ویژگی‌های بازیکنان و ظرفیت واقعی تیم، از پیش‌نیازهای اجرای هر برنامه فنی به شمار می‌رود.
نخستین نشانه‌های ناکامی در تحقق این انتظارات، در کارنامه دقیقی نمایان شد. نساجی در پنج مسابقه ابتدایی تحت هدایت او، چهار تساوی و یک شکست ثبت کرد؛ آماری که برای تیمی با هدف فاصله گرفتن از انتهای جدول، چندان قابل قبول نیست. تساوی مقابل پیکان نیز نمونه روشنی از ضعف‌های موجود بود. نساجی در شرایطی که تا دقایق پایانی از حریف پیش بود، در وقت‌های اضافه گل تساوی را دریافت کرد و دو امتیاز ارزشمند را از دست داد. از دست دادن برتری در چنین مسابقه‌ای را نمی‌توان صرفاً به بدشانسی نسبت داد؛ مدیریت جریان بازی، حفظ تمرکز و اتخاذ تصمیم‌های مناسب در لحظات حساس، از وظایف اصلی کادر فنی است.
از نظر تاکتیکی نیز عملکرد نساجی همچنان با ابهاماتی همراه است. پرس از جلو و تلاش برای ارائه فوتبال تهاجمی، زمانی اثربخش خواهد بود که خطوط تیم هماهنگی لازم را داشته باشند و بازیکنان بتوانند وقتی توپ را از دست می‌دهند، فضاهای خالی را پوشش دهند. در غیر این صورت، همین رویکرد می‌تواند فرصت مناسبی برای ضدحملات حریف ایجاد کند. در فاز هجومی نیز بهره‌وری پایین از موقعیت‌های گلزنی، مانع تبدیل نمایش‌های قابل قبول به پیروزی شده است. نساجی برای عبور از این وضعیت به تعادل بیشتری میان فازهای دفاعی و هجومی، تصمیم‌گیری دقیق‌تر در یک‌سوم پایانی و تمرکز بالاتر در دقایق سرنوشت‌ساز نیاز دارد. صرف ارائه فوتبال تهاجمی، بدون دستاورد ملموس در جدول، نمی‌تواند معیار موفقیت یک تیم باشد.
البته مسئولیت این ناکامی را نمی‌توان تنها متوجه سرمربی دانست. مدیریت باشگاه نیز باید درباره تصمیمی که به جدایی حسینی منجر شد، پاسخ روشنی داشته باشد. تغییر مربی در مقطعی که روند امتیازگیری رو به بهبود بود، مستلزم برنامه‌ای مشخص برای آینده تیم بود؛ برنامه‌ای که باید در انتخاب جانشین، تعیین اهداف فنی و فراهم‌کردن بستر اجرای ایده‌های او نمود پیدا می‌کرد. تداوم ضعف‌ها پس از این جابه‌جایی نشان می‌دهد که تغییر روی نیمکت، به‌تنهایی برای اصلاح یک مجموعه کافی نیست و تصمیم‌های مدیریتی نیز باید بر پایه ارزیابی کارشناسی و دور از شتاب‌زدگی اتخاذ شوند.
نساجی در پایان هفته دوازدهم با ۱۲ امتیاز در رتبه دوازدهم جدول قرار گرفت؛ جایگاهی که با انتظارات هواداران و ظرفیت این تیم فاصله دارد. هرچند برای قضاوت نهایی درباره عملکرد دقیقی باید فرصت بیشتری در نظر گرفت، اما کارنامه فعلی او نیز نمی‌تواند رضایت‌بخش تلقی شود. سرمربی نساجی باید نشان دهد که توانایی تبدیل ایده‌های فنی خود به امتیاز را دارد و می‌تواند ضعف‌های موجود را برطرف کند. از سوی دیگر، مدیریت باشگاه نیز باید نسبت به تصمیم‌های خود پاسخگو باشد. اما پرسش اصلی همچنان پابرجاست؛ آیا جدایی مجتبی حسینی و انتخاب سعید دقیقی واقعاً راهکاری برای بهبود وضعیت نساجی بود یا اینکه باشگاه با تغییر سرمربی، تنها صورت مسأله را تغییر داد و مشکلات اصلی همچنان پابرجا ماندند؟