در حافظه موقت ذخیره شد...
اعضای تیم با مهره‌های شکسته سوار هواپیما شدند
گلاب‌گیر: با شکستگی و مصدومیت به اجبار ترخیص‌مان کردند
او درباره علت حادثه گفت: «علت هم خواب‌آلودگی راننده و هم لغزندگی جاده بود. وقتی بیدار شدیم کنترل اتوبوس کاملاً از دست راننده خارج شده بود. خانواده‌ها از این حادثه و به خطر افتادن جان فرزندانشان بشدت ناراحت وعصبی هستند. واقعاً خدا به ما رحم کرد که کسی جانش را در این اتوبوس از دست نداده است. اتوبوس خوب بود فقط راننده نرمال نبود و از اول اصرار داشت که همه پول را قبل از شروع سفر بگیرد. راننده مسن بود و من کمک راننده‌ای در کنار او ندیدم.»
کاپیتان تیم از تهدید عده‌ای به سکوت خبر پرده‌برداری می‌کند: «همه داغان شدیم. آقای شایان‌نژاد که اصلاً نمی‌دانم چه مسئولیتی در تیم دارد و فکر می‌کنم از مسئولان خوزستانی یا دوست آغنده سرمربی تیم است، چند روز پیش با من تماس گرفت و تهدید به سکوت کرد. من با لباس‌هایی خونی و شرایطی آشفته به خانه برگشتم و مادرم گفت کجا بودی که به تو رسیدگی هم نکرده‌اند؟ بعد از آن هم مادرم چند جا مصاحبه و انتقاد کرد که در ادامه شایان‌نژاد با من تماس گرفت که چرا مادرت مصاحبه کرده و ما در حال رسیدگی هستیم.»
به گفته گلاب‌گیر برخلاف صحبت‌هایی که شده، اوضاع رسیدگی به بیماران در بیمارستان‌های اهواز اصلاً خوب نبوده است: «وضعیت رسیدگی به ما واقعاً فاجعه بود. اینطور گفته‌اند که ما با رضایت خود از بیمارستان مرخص شدیم؛ در صورتی که همه نیاز به رسیدگی داشتیم و به ما اهمیت نمی‌دادند. با وجود شکستگی و زخم و آسیب‌های جدی در کمال تعجب به ما گفتند شما حالتان خوب است و ما را بستری نکردند. بعد از ترخیص ما را به خوابگاهی نزدیک بیمارستان بردند که 5-6 نفره در یک اتاق کوچک بودیم. پدر غزل ملکی خودش را از تهران به اهواز رساند و به جای مسئولان تیم، او پیگیر شرایط ما بود و حتی برای ما غذا تهیه کرد که گرسنه نمانیم. او وقتی دید همگی شرایط وخیمی داریم برایمان بلیت گرفت که به تهران برویم. بسیاری از بچه‌ها به سرشان ضربه‌های شدیدی وارد شده بود و از آنجایی که زمان در چنین اتفاقاتی خیلی مهم است، نمی‌خواستیم زمان را از دست بدهیم و سریعاً راهی تهران شدیم. اوضاع به حدی خراب بود که مریم بهمنی با مهره‌های شکسته درون هواپیما نشست...»