آینده این فوتبال چه می‌شود؟
مجید سلطانی
خبرنگار
دو باشگاه پرطرفدار تهرانی به مجموعه‌هایی غیر از وزارت ورزش سپرده شدند تا مالکیت هر دو تیم با یک نهاد نباشد. این اولین گام برای دریافت مجوز حرفه‌ای از کنفدراسیون فوتبال آسیا بود. در نگاه اول، زنجیری عظیم از دست و پای وزارت ورزش باز شد تا این وزارتخانه دیگر برای هر مورد مدیریتی و مالی، گناهگار تشخیص داده نشود.
هر یک از دو تیم به هلدینگی متمول واگذار شد. قرار بود دو تیم، خصوصی شوند؛ اما این گونه نشد و دو تیم از یک مجموعه دولتی به یک مجموعه دولتی دیگر سپرده شدند.
نزدیک به 4 سال است که این دو باشگاه (شما بخوانید دو تیم) با مدیریت جدید اداره می‌شوند و طبق ادعای رسانه‌ها (که با توجه به نرخ تورم و رقم قراردادها، دور از واقعیت هم به نظر نمی‌رسد) در هر فصل، بین 4 تا 6 همت برای هر تیم هزینه می‌شود.
اما این پول‌ها کجا می‌روند؟ در مسیری مشخص بین حساب بانکی بازیکنان و دلال‌ها از یک سو و هزینه‌های جاری باشگاه که حمل‌و‌نقل و هتل در دل آنها دیده شده است.
در حقیقت این پول‌ها یکطرفه هزینه می‌شود و چیزی برای آینده ساخته نمی‌شود. در صورتی که می‌شد از همان ابتدا، شرط با عقد گذاشت تا اسپانسرهای پولدار، موظف شوند یک پنجم هزینه سالانه را برای ساخت ورزشگاه اختصاصی در نظر بگیرند. با توجه به اینکه درصد قابل توجهی از هزینه ساخت ورزشگاه مربوط به خرید زمین است و می‌شد با رایزنی، زمین را به صورت رایگان دریافت کرد، ساخت ورزشگاه اختصاصی، کار دشواری نبود. اگر اسپانسرها، سالی فقط یک همت برای ساخت ورزشگاه در نظر می‌گرفتند، اکنون ورزشگاه اختصاصی هر دو تیم به پایان رسیده بود و هواداران دو تیم این گونه چشم انتظار به پایان رسیدن پروژه ورزشگاه آزادی نمی‌ماندند.
هنوز دیر نشده. می‌شود همین حالا به این پرونده بر زمین مانده رسیدگی کرد. آنچه در این فوتبال، محال می‌دانیم، در واقع غیرممکن نیست. در حقیقت نمی‌خواهیم این دو تیم، ورزشگاه اختصاصی داشته باشند چون مقرون به صرفه آن است که همچنان بودجه‌های چشمگیر این دو تیم صرف امور جاری شوند. سیاستی که پس از 100 سال هم چیزی به آینده این فوتبال اضافه نخواهد کرد.