برای فرکی و همه فوتبال ایران
علی جوادی
سردبیر
حسین فرکی نیازی به معرفی و تعریف و تمجید ندارد. مرد آرام فوتبال ما که حتی گلایه‌ها، اعتراض‌ها، ناراحتی‌ها و فریادهایش را هم با سکوت منتقل می‌کند. زمانی که در فولاد سرش را با سنگ شکستند هیچ نگفت و آخر فصل، تیم را قهرمان کرد تا با همان قهرمانی پاسخ اعتراض‌های نادرست و سازماندهی شده را بدهد. وقتی قرار به حضور بود مردانه در میدان حاضر شد و افتخارهای باشگاهی فراوانی به دست آورد. مردی که هم به عنوان بازیکن و هم به عنوان مربی، جام جهانی را تجربه کرد؛ اما هیچ یک از اینها موجب نشد ذره‌ای غرور در وجود او ببینیم.
اما آنچه موجب شد برای حسین فرکی بنویسیم، موفقیت‌های ملی و باشگاهی او نیست. مردی که کلکسیونی از افتخارات شخصی و تیمی دارد، نه برای این عناوین که به دلیل وجه دیگری از شخصیتش، شایسته احترام است.
حسین فرکی یک پاسی تمام عیار است که از بزرگانش احترام، انضباط، آرامش و تواضع را به درستی آموخته و در تمام زندگی، نمونه‌ای کامل از همه این خصوصیات بوده و هست. او برای ادای احترام به معلمش، حسن حبیبی سنگ تمام گذاشت تا 2 مراسم تشییع و یادبود مرد بزرگ این فوتبال با شکوه هرچه تمامتر برگزار شود. پیش از این، برای دورهمی‌های خاطره‌انگیز پاسی‌ها هم هر چه در توان داشت، گذاشت.
فرکی برای این کارها، پاداش نمی‌خواهد چون بزرگ‌ترین خواسته او احترام و اتحاد اهالی فوتبال است. این خواسته مشترک همه پاسی‌ها و همه مردان اخلاق فوتبال ماست.
کاش قدر بزرگانی مانند حسین فرکی را بدانیم. بزرگان زیادی در این فوتبال داریم که عصاره اخلاق هستند و قابل احترام. افرادی که از حواشی این روزهای فوتبال ما دوری می‌کنند و کنج خانه را به حضور در فوتبال پر پول؛ اما پرحاشیه ترجیح می‌دهند. اما فوتبال ما با آنها سنگدلانه رفتار می‌کند. کاش ما بی‌رحم نباشیم و وجود نازنین‌شان را قدر بدانیم.