میلان دوباره فرو ریخت
روسونری اسیر دوگانگی
سه شکست در چهار بازی اروپایی، ضعف نیمکت و ناتوانی در مدیریت دو رقابت، زنگ خطر را برای تیم آموریم به صدا درآورده است.
میلان هنوز از خوشحالی یک پیروزی شیرین در دربی خارج نشده بود که بار دیگر با واقعیتی نگران‌کننده روبه‌رو شد. تیمی که در سری آ چهره‌ای رقابتی از خود نشان می‌دهد، در لیگ اروپا به مجموعه‌ای شکننده و غیرقابل اعتماد تبدیل شده است. شکست خانگی 0-2 مقابل فرانس واروش بار دیگر ضعف‌های ساختاری روسونری را آشکار کرد، ضعف‌هایی که با تغییر ترکیب و سیستم، همچنان پابرجا می‌مانند.
دو چهره متفاوت
آمار سه شکست در چهار مسابقه اروپایی، تصویری روشن از وضعیت میلان در این رقابت‌ها ارائه می‌دهد. اگر لغزش‌‌های این تیم در سری آ تاکنون تا حد زیادی قابل کنترل بوده، در اروپا شرایط کاملاً متفاوت است. شکست مقابل واروش، به‌ویژه با توجه به کیفیت پایین نمایش در نیمه نخست، نشان داد که مشکل میلان صرفاً به یک نتیجه یا اشتباه فردی محدود نمی‌شود.
حتی برتری عددی در ادامه مسابقه نیز نتوانست جریان بازی را تغییر دهد. بازیکنانی که در نیمه دوم وارد زمین شدند، از جمله پولیشیچ و موریرا، نتوانستند کیفیت و انرژی مورد انتظار را به تیم تزریق کنند. این مسأله نشان می‌دهد فاصله میان ترکیب اصلی و نفرات ذخیره همچنان یکی از چالش‌های جدی میلان است.
آموریم پس از این شکست، از ناتوانی تیم در انتقال انگیزه و تمرکز از دربی به یک مسابقه اروپایی گفت و اعتراف کرد بازیکنانش برای حضور در زمین آمادگی لازم را نداشتند. او حتی مسئولیت بخشی از این اتفاق را متوجه خود دانست و تأکید کرد که وقتی بازیکنی پیراهن میلان را بر تن می‌کند، مسئولیت بزرگی بر دوش دارد.
دی‌وینتر نیز مشکل اصلی را ذهنی توصیف کرد و از ضعف تیم در شروع مسابقات گفت. با این حال، تقلیل بحران میلان به مسائل روانی، نمی‌تواند تمام واقعیت را توضیح دهد.
نیمکتی که جواب نمی‌دهد
مشکل اساسی‌تر، محدودیت‌های فهرست بازیکنان است. آموریم در این مسابقه، مانند دیدار مقابل بورنموث، تغییرات گسترده‌ای در ترکیب و سیستم ایجاد کرد، اما نتیجه بار دیگر ناامیدکننده بود. مصدومیت‌ها بخشی از این تغییرات را اجتناب‌ناپذیر کرده‌اند، ولی عملکرد بازیکنانی مانند ترراچانو و یاشاری نیز نشان داد که همه گزینه‌های جایگزین در سطح مورد نیاز نیستند.
خود آموریم هم به این واقعیت اذعان کرد که تیمش در شرایط فعلی آمادگی رقابت همزمان در دو جبهه را ندارد. این اعتراف، شاید مهم‌ترین پیامد شکست اروپایی میلان باشد، تیمی که برای موفقیت در فصل طولانی به عمق ترکیب، ثبات عملکرد و ذهنیت رقابتی نیاز دارد، اما هنوز در هر سه زمینه با پرسش‌های جدی روبه‌روست.
پیروزی در دربی می‌تواند هواداران را امیدوار کند، اما برای بازگشت میلان به جایگاه مورد انتظار، درخشش مقطعی کافی نیست. روسونری باید ثابت کند تیمی برای تمام فصل و تمام رقابت‌هاست، نه مجموعه‌ای که تنها در مسابقات بزرگ انگیزه و کیفیت لازم را پیدا می‌کند.