اوضاع نمایندگان ایران در رقابت‌های آسیایی چندان امیدوارکننده نیست. به‌جز استقلال که با دو پیروزی ابتدایی برای رقبا خط و نشان کشید، تراکتور و گل‌گهر پس از سه مسابقه هنوز موفق به کسب برد نشده‌اند. حتی استقلال هم در هفته سوم نخستین شکست خود را تجربه کرد تا هفته اخیر، برخلاف انتظار، به کام فوتبال ایران پیش نرود. مشکلات پروازی و محرومیت از میزبانی، بی‌تردید بر عملکرد تیم‌ها تأثیر گذاشته، اما نمی‌توان ضعف‌های فنی و نمایش دور از انتظار آن‌ها را نیز نادیده گرفت. استقلال همچنان از موقعیت مناسبی برای صعود برخوردار است و نمی‌توان شرایطش را بحرانی توصیف کرد. تراکتور نیز اگرچه در آسیا انتظارات را برآورده نکرده، اما در لیگ برتر ایران همچنان جزو تیم‌های بالانشین است و حتی با پیروزی در دیدار معوقه می‌تواند به صدر جدول برسد. وضعیت گل‌گهر اما به‌مراتب نگران‌کننده‌تر است؛ تیمی که نه در لیگ قهرمانان آسیا سطح دو عملکرد قابل قبولی داشته و نه در لیگ برتر داخلی شرایط مطلوبی را تجربه می‌کند. سیرجانی‌ها از ۱۰ مسابقه لیگ برتری خود پنج شکست داشته‌اند و با چهار پیروزی و یک تساوی در میانه جدول قرار گرفته‌اند. دو باخت متوالی در لیگ برتر، پس از شکست مقابل المحرق بحرین، فشار روانی مضاعفی به تیم وارد کرد. انتظار می‌رفت گل‌گهر با پیروزی برابر آرکاداغ ترکمنستان، هم موقعیت آسیایی خود را بهبود ببخشد و هم به روند ناکامی‌هایش پایان دهد، اما تساوی در این مسابقه نیز نشان داد مشکلات این تیم فراتر از یک لغزش مقطعی است. مهدی رحمتی حالا بیش از هر زمان دیگری زیر فشار قرار دارد. گل‌گهر در چهار بازی اخیر خود پیروز نشده و سه شکست را تجربه کرده است. اگر ناکامی‌های لیگ برتر تا حدودی قابل توجیه باشد، نتایج آسیایی دیگر فرصت چندانی برای دفاع از عملکرد سرمربی باقی نمی‌گذارد. دیدار چهارشنبه برابر آرکاداغ می‌تواند نقطه عطفی در آینده کاری رحمتی باشد؛ مسابقه‌ای که تکرار ناکامی در آن، موقعیت او را به‌شدت متزلزل خواهد کرد. گل‌گهر با دو تساوی و یک شکست از سه مسابقه، در قعر جدول گروه دوم قرار دارد و شکست دوباره می‌تواند شانس صعود این تیم را عملاً از بین ببرد. برای تیمی که با اهدافی فراتر از این نتایج وارد مسابقات شده، چنین وضعیتی نه قابل دفاع است و نه دستاوردی برای پنهان کردن ضعف‌های فنی و مدیریتی تیم باقی می‌گذارد.
