ورزش ایران و بحرانی خودساخته
معضلی به نام دستاوردسازی
یکی از مواردی که می‌تواند به ورزش ایران کمک کند که نقاط ضعف را بشناسد و برای رفع آن برنامه‌ریزی کند؛ پذیرفتن واقعیت‌های شکست است. شکست و پیروزی دو روی یک سکه هستند و گاهی ممکن است شکست حاصل تلاش ورزشکاران باشد و یا گاهی امکان دارد که پیروزی باعث بالا رفتن پرچم یک کشور باشد. اینجا کسی موفق است که بتواند نقاط ضعف خودش را بشناسد و برای رفع آن تلاش کند اما چندی است که اینجا کسی حاضر نیست بپذیرد که ضعیف کار کرده است. به‌طور مثال در فدراسیون ورزش‌های آبی که در بازی‌های المپیک جوانان که به میزبانی داکار برگزار می‌شود، یک مدال نقره به دست آورده است، بعد از کسب این مدال آن‌را در بوق‌وکرنا کرده که چه افتخارآفرینی بزرگی رخ داده اما همین فدراسیون در بازی‌های آسیایی به یک مدال برنز هم نزدیک نشد اما آن موقع کسی نبود که توضیح بدهد چه زمانی قرار است طلسم مدال‌آوری شنا در بازی‌های آسیایی بشکند.
قبل از بازی‌های آسیایی هم این رشته در بازی‌های جوانان بحرین مدال‌هایی را کسب کرد که باز هم یک موج‌سواری روی آن انجام شد اما حاصل آن همه موج‌سواری چه بود؟
حالا در کشتی هم همین اتفاق رخ می‌دهد. با وجود همه زحمات شبانه‌روزی و قهرمانی تیم ملی کشتی فرنگی، تیم ملی کشتی آزاد نتوانست نتیجه خوبی کسب کند. تیمی که سال گذشته به‌عنوان قهرمانی رسیده بود، حالا در رده سوم تیمی قرار گرفته است. بنابراین نتیجه خوبی حاصل نشده است. 40درصد تیم بدون مدال مانده‌اند و برخی از ستاره‌های تیم هم نتوانستند به مدال برسند اما به‌جای حرف زدن درباره دلایل این اتفاقات به‌دنبال دستاوردسازی هستند. به‌طور مثال سرمربی تیم ملی تعداد بردهای ایران مقابل آمریکا و یا روسیه را می‌شمارد و یا اینکه فدراسیون کشتی بیانیه می‌دهد که 15مدال در کشتی قهرمانی جهان کسب شده است.
می‌توان با تمام این آمارها بازی کرد اما واقعیت این است که حالا کمتر از 2سال به المپیک 2028 زمان باقی است و شنا باید حداقل یک سهمیه به‌دست بیاورد و یا اینکه کشتی باید بتواند تیمش را تا لس‌آنجلس بازسازی کند. با آمارسازی واقعیت‌های یک رشته پنهان می‌ماند و حتماً خروجی خوبی نمی‌تواند داشته باشد. شاید اگر سال گذشته در کشتی آزاد بعد از قهرمانی جهان نتایج درست بررسی شده بود؛ باز هم اصرار نمی‌کردند که کامران باید در وزن 86کیلوگرم روی تشک برود.