متدین هم با وعده ساخت استادیوم اختصاصی وارد شد
قصه تکراری رؤیافروشی در استقلال
محسن ذاکری
خبر‌نگار
با پایان دوره ۱۴ماهه سرپرستی علی تاجرنیا، صبح دیروز مصطفی متدین به‌صورت رسمی به‌عنوان بیست‌وهفتمین مدیرعامل باشگاه استقلال معرفی شد تا مسئولیت هدایت یکی از بزرگ‌ترین و پرهوادارترین باشگاه‌های فوتبال ایران را برعهده بگیرد. مدیری که در نخستین اظهارات خود از برنامه‌های بلندمدت، ساختن استقلالی بزرگ‌تر و رساندن این باشگاه به جایگاهی متفاوت سخن گفت. حرف‌هایی آشنا که پیش از او نیز بارها از زبان مدیران مختلف استقلال شنیده شده، اما حاصل بسیاری از آنها چیزی جز وعده‌های تحقق‌نیافته و انباشت مشکلات برای مدیر بعدی نبوده است.
مشکل استقلال کمبود مدیرانی نیست که با ایده‌های بزرگ و ادبیات تحول‌گرایانه وارد ساختمان باشگاه می‌شوند؛ مشکل، فقدان مدیرانی است که بتوانند این ایده‌ها را به برنامه اجرایی و دستاورد ملموس تبدیل کنند. استقلال در سال‌های گذشته بارها هزینه تصمیم‌های غیرکارشناسی، تغییرات مدیریتی و وعده‌های بی‌سرانجام را پرداخته است. بنابراین متدین باید بداند صرف حضور در جایگاه مدیرعاملی استقلال و طرح چشم‌اندازهای بلندپروازانه، نه امتیاز محسوب می‌شود و نه تضمینی برای موفقیت. به‌ویژه آنکه او به گفته خودش حتی یک روز سابقه مدیریت ورزشی ندارد. این موضوع به‌خودی‌خود به معنای ناتوانی او نیست، اما قطعاً مسئولیتش را در انتخاب مشاوران متخصص، تصمیم‌گیری کارشناسی و پرهیز از آزمون‌وخطا سنگین‌تر می‌کند.
استقلال در مقطع کنونی شاید از منظر مالکیتی و منابع مالی شرایط متفاوتی نسبت به برخی دوره‌های گذشته داشته باشد، اما همچنان با مسائل مهمی روبه‌رو است که تعلل در رسیدگی به آنها می‌تواند تبعات سنگینی برای باشگاه به همراه داشته باشد. نخستین و فوری‌ترین موضوع، دریافت مجوز حرفه‌ای است؛ پرونده‌ای که با توجه به فرصت محدود باقی‌مانده برای ارسال مدارک، باید در صدر اولویت‌های مدیریت جدید قرار بگیرد. مدیرعامل استقلال نمی‌تواند در شرایطی که زمان برای تکمیل الزامات حرفه‌ای محدود است، توجه افکار عمومی را به پروژه‌هایی جلب کند که حتی مقدمات اجرایی آنها مشخص نیست.
بدهی‌های معوقه و پرونده‌های حقوقی نیز از دیگر موضوعاتی هستند که نمی‌توان آنها را به آینده موکول کرد. شکایت طلبکاران و بازیکنان سابق این ظرفیت را دارد که پنجره‌های نقل‌وانتقالاتی استقلال را در دوره‌های بعدی با خطر بسته‌شدن مواجه کند. آیا متدین برای تسویه بدهی‌ها و جلوگیری از تشکیل پرونده‌های جدید برنامه مشخصی دارد؟ آیا قرار است استقلال همچنان با انباشت تعهدات مالی و انتقال مشکلات از یک فصل به فصل دیگر اداره شود؟ وضعیت باشگاه در فرابورس نیز از دیگر پرونده‌های مهمی است که تعیین تکلیف آن به شفافیت، پیگیری و تصمیم‌های جدی مدیریتی نیاز دارد.
در چنین شرایطی، اظهارات متدین درباره ساخت ورزشگاه اختصاصی استقلال در نخستین روز حضورش، بیش از آنکه نشانه یک برنامه عملیاتی باشد، یادآور وعده‌های تکراری مدیران پیشین است. از مصطفی آجورلو و علی خطیر گرفته تا علی تاجرنیا، مدیران مختلف استقلال از ساخت ورزشگاه اختصاصی سخن گفته‌اند، اما حاصل این وعده‌ها برای هواداران چه بوده است؟ آیا امروز می‌توان پروژه‌ای مشخص با منابع مالی تأمین‌شده، زمان‌بندی اجرایی و پیشرفت قابل‌اندازه‌گیری را به آنها نشان داد؟ هیچ‌کس منکر اهمیت ورزشگاه اختصاصی برای استقلال نیست، اما طرح چنین موضوعی بدون ارائه مقدمات و پشتوانه اجرایی، بیش از آنکه برنامه توسعه باشد، تکرار یک وعده قدیمی است.
آقای متدین! استقلال به مدیرعاملی نیاز ندارد که در نخستین روزهای حضورش فهرستی از آرزوهای بزرگ ارائه کند؛ این باشگاه به مدیری نیاز دارد که بتواند پرونده‌های باز و مشکلات انباشته‌شده را تعیین تکلیف کند. هواداران حق دارند از شما برنامه‌ای شفاف، زمان‌بندی‌شده و قابل ارزیابی درباره مجوز حرفه‌ای، بدهی‌ها، پرونده‌های حقوقی و وضعیت فرابورس مطالبه کنند. لازم است مشخص کنید برای هر یک از این موضوعات چه اقدامی انجام خواهید داد، چه منابعی در اختیار دارید و چه زمانی باید منتظر نتیجه بود.
شما بیست‌وهفتمین مدیرعامل استقلال هستید؛ اما قرار نیست هواداران بار دیگر هزینه تجربه‌اندوزی یک مدیر جدید را بپردازند.
مسئولیت شما نه تکرار وعده‌های مدیران گذشته، بلکه پایان‌دادن به چرخه وعده، تعلل و انتقال مشکلات است. از این پس معیار قضاوت درباره مدیریت شما، نه تعداد پروژه‌های اعلام‌شده و مصاحبه‌های امیدوارکننده، بلکه میزان بدهی‌های تسویه‌شده، پرونده‌های مختومه، تعهدات انجام‌شده و مشکلات حل‌شده خواهد بود.
اگر ساخت ورزشگاه هدف بلندمدت شماست، ابتدا نشان دهید توانایی اداره درست استقلال امروز را دارید. هواداران دیگر به وعده‌های بزرگ اعتماد نمی‌کنند؛ آنها برنامه می‌خواهند، زمان‌بندی می‌خواهند و مهم‌تر از همه، پاسخگویی و نتیجه می‌خواهند.
استقلال بیش از یک مدیر وعده‌دهنده، به مدیری نیاز دارد که مسئولیت بپذیرد و عمل کند.