کام مان شیرین شد
مجید سلطانی
خبرنگار
دلمان می‌خواست حسن یزدانی طلا بگیرد. دوست داشتیم طلا روی سینه کامران قاسمپور بنشیند. دلمان می‌خواست مانند کشتی فرنگی، در 10 وزن، 9 مدال صید کنیم؛ اما مگر می‌شود همه قصه‌ها، پایان شیرین داشته باشند؟
حسن یزدانی نماد کشتی و مایه فخر و غرور ماست؛ اما یک روی ورزش شکست است. خوشحالیم که برنز گرفت تا دست ما را در امتیازهای تیمی بگیرد. مردم ایران یک بار دیگر این فضا را تجربه کرده بودند که مرد محبوب آنها در کسب طلا ناکام ماند. 28 سال قبل، رسول خادم مجبور شد در وزنی بالاتر کشتی بگیرد. مقابل حریفانی 130 کیلویی که 35 کیلو از او سنگین‌تر بودند. رسول با هوش بالای خود تا فینال پیش رفت؛ اما در فینال، زورش به هیولای کوبایی نرسید و نقره‌ای شد. رسول برخلاف آرزوی همه ورزش‌دوستان، نتوانست طلا بگیرد؛ اما همان 9 امتیازی که او از مدال نقره گرفت، تیم ما را در سال 98 قهرمان جهان کرد.
مردم ایران، پیش از رسول هم بارها تختی را بالای سرشان گذاشتند در حالی که طلا نیاورده بود. حالا برنز پهلوان حسن یزدانی با فرمول تازه اتحادیه جهانی، 15 امتیاز تیمی به ما داد و گرچه شاید نتواند مانند نقره رسول خادم، ما را به قهرمانی تیمی برساند اما دست ما را برای ایستادن روی سکوی جهانی می‌گیرد. دیروز 2 اتفاق بسیار شیرین برای ما افتاد. طلاهای ناب احمد جوان و امیرحسین زارع که در پایان 2 رقابت دلاورانه قهرمان شدند. این 2 طلای 24 عیار، کام همه ما را شیرین کرد. همه علاقه‌مندان به ورزش از ابتدای رقابت‌های کشتی آزاد، منتظر همین طلاها بودند. تلخی‌های شکست را با همه سختی‌هایش، به جان خریدیم تا شهد این طلاها، کام‌مان را شیرین کند. شهدی دلنشین‌تر و گواراتر از عسل.
طلاهایی که در پایان 2 رقابت مقتدرانه به دست آمد و دل ما را گرم کرد و برای امروز امیدوار شدیم. ورزش ما آموخته در هر موقعیت و برای هر موفقیتی مبارزه کند و این درس را حتی با پایان رقابت‌های امسال کشتی آزاد جهان، فراموش نمی‌کند.