دنیا به آخر نرسید
مجید سلطانی
خبرنگار
با پیش‌فرض‌های کشتی فرنگی وارد رقابت‌های کشتی آزاد شدیم، اما 2 شکست ناباورانه حسن یزدانی و رحمان عموزاد، ما را از رؤیای خودساخته خارج کرد. چشم‌ها که باز شد دانستیم همیشه برنده نیستیم. قرار نیست همواره مانند فرنگی 2روز مانده به پایان رقابت‌ها قهرمان شویم.
مسابقات آزاد جنس دیگری داشت. چگالی قهرمانان آزاد بالا بود. شاید هم میزان آمادگی ما به اندازه فرنگی نبود. هر چه بود، اوضاع باب میل ما پیش نرفت. نتایج به مذاق‌مان خوش نیامد. شکست نامداران‌مان توی ذوق‌مان زد. از حسن یزدانی گرفته تا رحمان عموزاد و کامران قاسمپور. برگ‌های درخت امیدمان یکی‌یکی از فصل خزان به زمین ریختند؛ اما کیست که نداند ورزش با همین بردوباخت‌ها جذاب شده. ورزش را همین شکست‌های ناگهانی، غیر قابل پیش‌بینی و جذاب کرده.
حالا چه باید کرد؟ اگر زانوی غم بغل بگیریم و برای باخت‌ها اشک بریزیم، آینده را از هم‌اکنون از دست داده‌ایم. مسابقات قهرمانی جهان در سال 2026 هنوز تمام نشده و شاید مسابقات امروز به ما روی خوش نشان دهد و ورق را به سود ما برگرداند؛ اما حتی طلایی نشدن 4کشتی‌گیر امروز ما هم چیزی را عوض نمی‌کند. هنوز مسابقات معتبر فراوانی پیش‌روی ماست. از قهرمانی جهان سال آینده تا المپیکی که قرار است 2سال آینده برگزار شود.
ورزش با همین پل‌های نامرئی که از شکست‌ها به سوی پیروزی‌ها ساخته می‌شوند، معنا پیدا می‌کند. کشتی‌گیران ما آن‌قدر بزرگ هستند که دست روی زانو بگیرند و دوباره برخیزند.
دوست داشتیم مانند مسابقات امیدهای جهان، پس از قهرمانی مقتدرانه فرنگی‌کاران، قهرمانی مقتدرانه آزادکاران را جشن بگیریم. اما حالا پس از این شکست‌ها هم قرار نیست ماتم بگیریم. آینده را از ما نگرفته‌اند و قرار هم نیست بی‌دلیل تسلیم شویم.
باهوش باشیم، به جای عزا گرفتن، تحلیل کنیم که چرا بزرگان ما شکست خوردند و چرا آن‌قدر پخته نبودیم که حساب ثانیه‌ها، بدل‌ها و زیرکی حریف را داشته و ششدانگ و حواس‌جمع باشیم.
تحلیل علمی و فنی این شکست‌ها، ساختن پل به سوی پیروزی است. بی‌تردید برمی‌خیزیم چون باور داریم با چند شکست، دنیا به آخر نمی‌رسد.