هزینه‌های سنگین برای مربیان خارجی، بدون سرمایه‌گذاری در داخل
جلالی: نباید برای تأمین مربیان تراز اول به کشورها دیگر وابسته باشیم
مجید جلالی با انتقاد از سیاست‌های مدیریتی فوتبال ایران در زمینه جذب مربیان خارجی، معتقد است هزینه‌های سنگین برای استخدام مربیان خارجی، بدون سرمایه‌گذاری متناسب در زمینه پرورش مربیان داخلی، مانع شکل‌گیری یک جریان پایدار برای تربیت مربیان تراز اول در کشور شده است. او تأکید دارد که استفاده از دانش خارجی به‌خودی‌خود ایرادی ندارد، اما فوتبال ایران باید بخشی از منابع مالی خود را برای تربیت نیروی متخصص داخلی اختصاص دهد.
جلالی در این خصوص گفت: «ما در ۲۰ سال گذشته حدود ۳۰۰ میلیون دلار برای آوردن مربیان خارجی به فوتبال ایران هزینه کرده‌ایم، اما حتی یک دلار هم برای تربیت مربی در داخل کشور خرج نکرده‌ایم. وقتی این معادله را در یک سمینار برای مدیران فنی و مربیان کشورهای مختلف مطرح کردم، واکنش آنها این بود که چنین رویکردی نشان‌دهنده ضعف جدی در مدیریت فوتبال است. سؤال آنها این بود که چطور ممکن است فوتبالی این میزان هزینه برای مربیان خارجی انجام دهد، اما برای پرورش مربیان خودش سرمایه‌گذاری نکند؟»
او با اشاره به بازتاب این موضوع در میان حاضران در آن سمینار ادامه داد: «آنها معتقد بودند اگر فوتبال ایران طی ۲۰ سال ۳۰۰ میلیون دلار برای جذب مربیان خارجی هزینه کرده، می‌توانست منابع مشابهی را نیز به تربیت مربیان داخلی اختصاص دهد. با چنین رویکردی، کشور به‌تدریج صاحب مربیان توانمند می‌شد و برای رسیدن به سطح بالای مربیگری، تا این اندازه به نیروهای خارجی وابسته نمی‌ماند.»
این کارشناس فوتبال با تأکید بر اینکه جذب مربی خارجی نباید جایگزین برنامه‌ریزی برای توسعه دانش فنی در داخل کشور شود، افزود: «وقتی برای تربیت مربی سرمایه‌گذاری نمی‌کنیم، طبیعی است که پس از سال‌ها همچنان به همان منابع خارجی نیاز داشته باشیم. اگر قرار باشد این مسیر ادامه پیدا کند، حتی ۳۰ سال دیگر هم ممکن است برای تأمین مربیان تراز اول به دیگر کشورها وابسته باشیم؛ چون هیچ برنامه‌ای برای ساختن این ظرفیت در داخل نداشته‌ایم.»
جلالی در ادامه با رد این برداشت که انتقاد از سیاست جذب مربیان خارجی به معنای مخالفت با مربیان خارجی است، گفت: «من به یاد دارم که یک بار فردی برای تخریب من می‌گفت که با مربیان خارجی مخالف هستم. در حالی که استادان برجسته من خارجی بوده‌اند و هنوز هم با آنها ارتباط دارم. مسأله من مخالفت با مربی خارجی نیست؛ بحث این است که چرا در کنار استفاده از دانش و تجربه مربیان خارجی، برای تربیت مربیان خودمان برنامه‌ریزی نمی‌کنیم؟»
او تأکید کرد که فوتبال ایران برای پیشرفت، باید میان استفاده از تجربه بین‌المللی و سرمایه‌گذاری بر نیروی انسانی داخلی توازن ایجاد کند. به اعتقاد جلالی، هزینه کردن برای مربیان خارجی زمانی می‌تواند به توسعه فوتبال کشور کمک کند که انتقال دانش، تربیت مربی و ایجاد یک نظام آموزشی کارآمد نیز در کنار آن قرار بگیرد؛ در غیر این صورت، هزینه‌های انجام‌شده لزوماً به استقلال فنی و رشد پایدار فوتبال ایران منجر نخواهد شد.