سقوط 4 پله‌ای کاروان پاراآسیایی در ناگویا با عنوان ششمی
در حسرت نقره‌هایی که طلا نشد
رضا عباسپور
خبر‌نگار
پرونده عملکرد فنی کاروان ورزش ایران در پنجمین دوره بازی‌های پاراآسیایی ناگویا ۲۰۲۶ روز گذشته با کسب عنوان ششمی در آیچی ناگویا برای ما بسته شد. کاروان پاراآسیایی ورزش ایران با کسب مجموع ۱۰۲ مدال شامل ۲۶ طلا، ۳۶ نقره و ۴۰ برنز، در جایگاه ششم جدول توزیع مدال‌ها قرار گرفت. یعنی به نسبت بازی‌های پاراآسیایی 2022 هانگژو ما 4 پله سقوط داشتیم و این یعنی نگرانی بابت آینده و بازی‌های پارالمپیک 2028 لس‌آنجلس. هرچند با توجه به شرایط حساس و فضای ملتهب حاکم بر کشور، همچنین اعزام دشوار و مسیر سخت و پرمخاطره‌ای که کاروان ورزش کشورمان برای حضور در ناگویای ژاپن تجربه کرد، شاید بتوان نقره‌ای شدن برخی مدال‌ها که می‌شد رنگش طلایی باشد را توجیه کرد. البته قطعاً سقوط چهار پله‌ای کاروان ایران در این دوره از بازی‌ها قابل چشم‌پوشی و نادیده گرفتن نیست زیرا اگر ناکامی‌هایی که در ژاپن به ما تحمیل شد و مدال‌های نقره‌ای که می‌شد طلا باشد را فراموش کنیم و از کنارش به سادگی رد شویم، قطعاً در بازی‌های پارالمپیک لس‌آنجلس باید منتظر ثبت نتایجی وخیم‌تر و دردناک‌تر از آنچه باشیم که در ناگویای ژاپن برما گذشت.
بستن پرونده پاراآسیایی
با ناکامی میکس وزنه‌برداری
پنجمین دوره بازی‌های پاراآسیایی پس از چند روز رقابت در رشته‌های مختلف، دیروز به ایستگاه پایانی رسید و نمایندگان کشورهای آسیایی آخرین فرصت خود را برای افزایش شمار مدال‌هایشان دنبال کردند. کاروان ایران نیز در آخرین روز تنها در رشته پاراوزنه‌برداری میکس نماینده داشت، اما نتوانست مدال دیگری به مجموع افتخارات خود اضافه کند. تیم پاراوزنه‌برداری میکس ایران با ترکیب علی سیفی، محسن بختیار و نیکو روزبهانی در این رقابت‌ها حاضر شد و با ثبت امتیاز ۱۱۶.۵۴ در جایگاه دهم قرار گرفت تا از صعود به مرحله نیمه‌نهایی باز بماند. در جریان این رقابت، تنها علی سیفی موفق شد وزنه ۱۶۰ کیلوگرمی را مهار کند و برای دو ورزشکار دیگر ایران رکوردی به ثبت نرسید. به این ترتیب، آخرین حضور ورزشکاران ایران در ناگویا بدون کسب مدال به پایان رسید. قطعاً این شرایط قابل پیش‌بینی بود، اما اینکه چرا تعداد زیادی از مدال‌های نقره‌ای رنگ ما که پیش‌بینی طلا از آن داشتیم در ناگویا عکس جواب داد، سؤالی است که باید پس از بازگشت کاروان کشورمان از ژاپن مورد تحلیل و ارزیابی ویژه قرار بگیرد.
چین قهرمان بلامنازع
پاراآسیایی ناگویا
همان‌طوری که پیش‌بینی می‌شد، کاروان پاراآسیایی چین، مثل بازی‌های آسیایی بی‌رقیب صدرجدول رده‌بندی را به تسخیر خود درآورد. در جدول نهایی توزیع مدال‌ها، چین با ۲۰۷ مدال طلا، ۱۱۷ نقره، ۱۱۱ برنز و مجموع ۴۳۵ مدال، مقتدرانه قهرمانی را به نام خود سند زد. ژاپن میزبان پنجمین دوره بازی‌های پاراآسیایی با ۶۴ طلا، ۶۰ نقره و ۶۲ برنز و مجموع ۱۸۶ مدال نایب قهرمانی را از آن خود کرد. ازبکستان نیز با ۴۵ طلا، ۴۹ نقره و ۵۱ برنز، با مجموع ۱۴۵ مدال سوم شد. پس از این 3 تیم که عناوین سه‌گانه قهرمانی را در ناگویا دشت کردند، به ترتیب هند با ۳۰ طلا و مجموع ۱۱۴ مدال در رتبه چهارم ایستاد و کره جنوبی با ۲۹ طلا و ۱۰۰ مدال، جایگاه پنجم را به خود اختصاص داد. ایران نیز با ۲۶ طلا، ۳۶ نقره و ۴۰ برنز و مجموع ۱۰۲ مدال، ششم شد. تایلند با وجود کسب ۱۲۵ مدال، به دلیل شمار کمتر طلاها در رتبه هفتم قرار گرفت. اندونزی، قزاقستان، عربستان سعودی و عراق نیز رتبه‌های هشتم تا یازدهم را به دست آوردند.
نیازمند یک بازنگری ریشه‌ای
کاروان ایران در پنجمین دوره بازی‌های پاراآسیایی ناگویا ۱۰۲ مدال کسب کرد؛ مدال‌هایی که حاصل تلاش ورزشکارانی است که در شرایطی متفاوت و سخت برای کشورمان با تحمل سفری دشوار و پرفراز و نشیبب به ژاپن رسیدند. اما در کنار قدردانی از این تلاش‌ها، نمی‌توان از واقعیت سقوط چهارپله‌ای ایران چشم‌پوشی کرد. کاهش ۱۸ مدال طلا، حذف رشته‌های مدال‌آور، تأثیر شرایط جنگی بر آماده‌سازی و پیشرفت رقبای آسیایی، مجموعه‌ای از عوامل هستند که افت جایگاه ایران را قابل بررسی و تا حدی قابل توضیح می‌کنند. با این حال، پاسخ نهایی به چرایی سقوط کاروان ایران نیازمند ارزیابی دقیق و شفاف عملکرد فدراسیون‌ها و برنامه‌های آماده‌سازی است.
ایران در هانگژو نشان داد ظرفیت نایب‌قهرمانی آسیا را دارد، اما ناگویا ثابت کرد حفظ چنین جایگاهی بدون استمرار برنامه‌ریزی و انطباق با شرایط جدید ممکن نیست. اکنون مهم‌ترین مسأله برای ورزش پارالمپیکی ایران نه صرفاً حسرت رتبه دوم هانگژو، بلکه تبدیل تجربه ناگویا به برنامه‌ای عملی برای بازگشت به جمع قدرت‌های برتر آسیاست. ضمن اینکه نگاه اصلی تصمیم سازان کمیته ملی پارالمپیک ایران سوای بررسی نقاط ضعف و قوت ما در ناگویا، باید روی برنامه‌ریزی برای حضوری درخشان در بازی‌های پاراالمپیک 2028 لس‌آنجلس باشد. آوردگاهی که قطعاً هم مدالش از پارالمپیک آسیایی ارزشمندتر و مرغوبتر است هم کسب مدال در آن برای ورزشکاران پارالمپیکی ایران دشوارتر از ناگویا خواهد بود. به همین دلیل اگر در لس‌آنجلس دنبال جبران ناکامی ناگویا هستیم، بلافاصله بدون وقت‌کشی باید دنبال آنالیز شفاف و بی‌پرده نقاط ضعف و کمبودهای خود باشیم تا با یافتن پاشنه آشیل خود، آن را به نقطه قوتمان در لس آنجلس 2028 تبدیل کنیم.
هند و ازبکستان
چراغ قرمز را روشن کردند
یکی از مهم‌ترین هشدارهای این دوره از بازی‌ها در ژاپن، افزایش قدرت کشورهایی آسیایی و رقیب ما مثل ازبکستان و هند است. ازبکستان در سال‌های اخیر به یکی از رقبای جدی ایران در رشته‌های مختلف پارالمپیکی تبدیل شده و عملکرد این کشور در ناگویا نشان می‌دهد که دیگر نمی‌توان آن را صرفاً یک مدعی نامید. هند نیز با عبور از ایران در جدول مدال‌ها، نشان داد که رقابت برای قرار گرفتن در جمع پنج کشور برتر آسیا دشوارتر از گذشته شده است. برای ایران، این اتفاق یک هشدار و زنگ خطری جدی و مهم است زیرا بازگشت به رتبه‌های بالاتر تنها به بهبود نتایج داخلی وابسته نیست، بلکه مستلزم شناخت روند پیشرفت رقبای آسیایی و رقابت با آنها در رویدادهای بین‌المللی است.
دشت 18 طلا کمتر از هانگژو
نخستین و مهم‌ترین تفاوت عملکرد فنی و مدالی رشته‌های مختلف ورزشی که در ترکیب کاروان پاراآسیایی ایران راهی بازی‌های 2026 ناگویا شدند تفاوت کیفیت مدال‌های طلایی است که در دوره قبل(هانگژو) به نسبت این دوره در (ناگویا) کسب کردیم. کاروان کشورمان در هانگژو ۴۴ مدال طلا به دست آورد، اما این تعداد در ناگویا به ۲۶ طلا کاهش یافت؛ یعنی ۱۸ طلا کمتر از دوره گذشته. در مجموع مدال‌ها نیز کاهش قابل توجهی دیده می‌شود. ایران در هانگژو ۱۳۱ مدال کسب کرده بود، اما در ناگویا با ۱۰۲ مدال به کار خود خاتمه داد. 29 مدال اختلاف که ثابت می‌کند کاروان ناگویا تنها در مقوله کسب مدال طلا ضعیف‌تر از هانگژو نبوده است. با این حال قطعاً تعداد طلا در بازی‌های پاراآسیایی اهمیت بیشتری دارد. چرا که رتبه‌بندی کشورهای حاضر در بازی‌های پاراآسیایی ابتدا بر اساس مدال‌های طلا تعیین می‌شود و سپس تعداد نقره و برنز در محاسبه جایگاه کشورها نقش پیدا می‌کند. بنابراین، کاهش محسوس طلاها یکی از اصلی‌ترین دلایل سقوط ما در رتبه‌بندی نهایی است. حتی اگر تعداد مدال‌های نقره و برنز همچنان مد نظر باشد.