اینکه می‌گویند ورزشکاران دو بار می‌میرند، واقعاً حرف درستی است. از رونالدو و مسی گرفته تا همین ورزشکاران خودمان جان می‌کنند تا از ورزش قهرمانی و حرفه‌ای جدا شوند. دست خودشان هم نیست؛ نمی‌توانند. مسی هم که باشد با قهرمانی و نایب قهرمانی در جام جهانی و قهرمانی در باشگاه‌های اروپا و لالیگا وقتی می‌خواهد خداحافظی کند مدام به شک و تردید می‌افتد. رونالدو هم همین است با این همه افتخار حالا وقت خداحافظی رسیده اما مگر می‌تواند دل بکند. وقتی نمی‌تواند دل بکند همینی می‌شود که امروز همه می‌بینند. مثال‌های داخلی فراوانی هم داریم؛ علی پروین نزدیک دهه چهارم زندگی‌اش بود که فوتبال را کنار گذاشت. یا علی دایی وقتی می‌خواست از فوتبال کنار برود. امیررضا خادم رفت نماینده مجلس شد اما دوباره برگشت تا کشتی بگیرد یا رسول خادم بعد از المپیک 96 خداحافظی کرد اما برگشت و در قهرمانی جهان 98 کشتی گرفت. اینها را گفتیم که بگوییم، کنار رفتن از دنیای قهرمانی واقعاً برای هیچ کس آسان نیست. حتماً برای ساره جوانمردی هم ساده نیست. ساره جوانمردی موفقیت‌های زیادی را در پارالمپیک و پاراآسیایی کسب کرده است؛ او در مجموع 8 طلای این بازی‌ها را در افتخاراتش دارد اما حالا مدتی است که از دوران اوجش فاصله گرفته است. او حالا دارای فرزند است و طبیعی است که مشکلات زندگی شخصی او هم افزایش پیدا کرده و ورزش قهرمانی‌اش را تحت تأثیر می‌گذارد اما او باید با این همین وضعیت که در ماه‌های اخیر داشته به ورزش حرفه‌ای ادامه بدهد؟
جوانمردی در ماه‌ها و سال‌های اخیر در اردوهای تیم ملی حاضر نشده و هر از گاهی در اردوها و تورنمنت‌ها بوده و طبیعی است که خروجی این کار می‌شود از دست دادن مدال طلای بازی‌های پاراآسیایی ناگویا آن هم در رقابت با یک جوان تازه‌وارد و یا قبل‌تر از این شکست در مسابقات کره‌جنوبی که همه اینها این سؤال را به وجود می‌آورد؛ کسی که لقب ملکه را در ورزش ایران به خودش اختصاص داده باید بماند و هر روز بیشتر این جایگاهی را که دارد به خطر بیندازد؟
این یک اصل در ورزش است که اگر نتیجه نگیری دیگر کسی به نام و نشانت نگاه نمی‌کند و هر روز بیشتر مورد انتقاد قرار می‌گیری و به مرور جایگاه خودت را از دست می‌دهی. شاید برای حفظ این جایگاه بهتر باشد که هر چه زودتر ساره برای آینده ورزشی خود تصمیم بگیرد. البته در پارالمپیک هم نمی‌توان خیلی به کسی زور کرد که بماند یا برود؛ می‌تواند تا 50 سالگی بماند و تیراندازی کند و شاید هم مدال بگیرد اما ارزش انسان‌ها چیزی فراتر از مدال‌ها است.
