آرسنال می‌برد، اما با نمایش‌های معمولی
دور از قواره یک مدعی!
آرسنال همچنان می‌برد، اما هنوز آن تیمی نشده است که میکل آرتتا پیش از آغاز فصل وعده‌اش را داده بود. سرمربی اسپانیایی تأکید کرده بود که تیمش قصد ندارد صرفاً از عنوان قهرمانی دفاع کند، بلکه می‌خواهد با رویکردی تهاجمی‌تر برای فتح جام‌های بیشتر بجنگد. با این حال، پیروزی دشوار یک‌برصفر مقابل ناتینگهام فارست بار دیگر نشان داد که فاصله‌ای میان جاه‌طلبی‌های آرتتا و کیفیت نمایش هجومی تیمش وجود دارد.
گل دقیقه۸۰ نونی مادوئکه، که توپ پس از برخورد به مدافع حریف تغییر مسیر داد و وارد دروازه شد، سه امتیاز ارزشمند را برای توپچی‌ها به همراه داشت. این دهمین پیروزی آرسنال در ۱۱مسابقه این فصل در تمامی رقابت‌ها بود؛ آماری که از قدرت نتیجه‌گیری تیم حکایت دارد، اما لزوماً به معنای ارائه فوتبالی تماشایی و بی‌نقص نیست.
فقط یک شوت در چهارچوب!
آمار دیدار با فارست، تصویری روشن از تناقض موجود در بازی آرسنال ارائه می‌دهد. شاگردان آرتتا ۷۵درصد مالکیت توپ را در اختیار داشتند؛ آماری که از فصل گذشته تاکنون در هیچ مسابقه لیگ برتری آنها ثبت نشده بود. با این حال، توپچی‌ها تنها یک شوت در چهارچوب داشتند و برای رسیدن به گل تا دقیقه۸۰ منتظر ماندند.
البته نباید از سازمان دفاعی ناتینگهام فارست به‌سادگی گذشت. میزبان با آرایش پنج‌دفاعه و عقب‌نشینی گسترده، فضاهای نفوذ را بست و آرسنال را به گردش مداوم توپ در اطراف محوطه جریمه وادار کرد. با وجود این، انتظار می‌رفت تیمی با این همه مهره باکیفیت، راه‌های متنوع‌تری برای شکستن چنین ساختار دفاعی پیدا کند.
معمای جناح چپ و ناکامی خریدهای بزرگ
یکی از مشکلات پایدار آرسنال، نبود یک راه‌حل مطمئن در جناح چپ خط حمله است؛ نقطه‌ضعفی که در تابستان نیز به‌عنوان یکی از اولویت‌های نقل‌وانتقالاتی باشگاه مطرح بود. تلاش برای جذب بازیکنانی مانند مورگان راجرز، وینیسیوس جونیور و خولیان آلوارز به نتیجه نرسید و مصدومیت کریستوس تزولیس نیز دست آرتتا را بیشتر بست.
در این شرایط، فرصت مناسبی برای ابراچـی اِزه فراهم شد تا توانایی‌هایش را به نمایش بگذارد، اما او پس از نیمه‌ای کم‌فروغ و تنها ۲۱ لمس توپ، در آغاز نیمه دوم جای خود را به مادوئکه داد. تعویضی که سرانجام نتیجه داد و بار دیگر اهمیت عمق ترکیب آرسنال را به رخ کشید.
برای سومین مسابقه متوالی، بازیکنان تعویضی نقشی تعیین‌کننده در نتیجه داشتند.
آرتتا از آنها به‌عنوان «تمام‌کننده‌ها» یاد می‌کند؛ بازیکنانی که باید در دقایق پایانی وارد زمین شوند و سرنوشت مسابقه را تغییر دهند.
آیا نتیجه‌گرایی برای قهرمانی کافی است؟
آرسنال با ۱۸ امتیاز از 7مسابقه لیگ برتری، شروعی درخشان داشته است. استحکام خط دفاع، کنترل میانه میدان و توانایی استفاده از نیمکت قدرتمند، این تیم را به یکی از مدعیان اصلی قهرمانی تبدیل کرده است.
با این حال، تفاوت میان یک تیم نتیجه‌گرا و یک قهرمان مسلط، در همین مسابقات دشوار آشکار می‌شود. آرتتا می‌خواهد حریفان را با کنترل بازی از پا درآورد، اما مالکیت توپ زمانی ارزش واقعی پیدا می‌کند که به موقعیت‌های گل و حملات مؤثر منجر شود.
آرسنال فعلاً بهای اشتباهات هجومی‌اش را با امتیاز از دست نمی‌دهد؛ اما اگر قرار است وعده آرتتا برای حمله به جام‌ها جدی گرفته شود، توپچی‌ها باید فراتر از پیروزی‌های اقتصادی ظاهر شوند. بردن مهم است، ولی برای تیمی با چنین جاه‌طلبی‌هایی، صرفاً بردن نمی‌تواند تمام داستان باشد.