درسی که سهراب به فوتبال می‌دهد
مجید سلطانی
خبرنگار
در میانه بحران ترسناک کرونا، در ورزشگاه خالی از تماشاگر، دو بزرگ فوتبال دنیا (زین‌الدین زیدان و پپ گواردیولا) به عنوان سرمربیان رئال مادرید و منچسترسیتی در برابر هم قرار گرفتند. گواردیولا برنده آن مصاف بود؛ اما اتفاق بزرگ، پس از آن بازی افتاد. دو سرمربی بزرگ تا دقایقی پس از پایان بازی کنار هم ایستادند و با هم حرف زدند. بعدها فاش شد که صحبت آنها فقط پیرامون تاکتیک‌های متداول و آینده دنیای فوتبال بود. آن مکالمه پر از احترام و دوستانه، درسی شد برای تمام جهان فوتبال. دنیای فوتبال که مدام شعار «احترام» را روی پیراهن بازیکنان حک می‌کند، نیاز به معلمانی دارد که این واژه را آموزش دهند و آن شب دنیا دید که می‌شود یک مربی بزرگ شکست بخورد و فارغ از هیجانات بازی، محترمانه با مربی حریف مواجه شود. دیروز سهراب بختیاری‌زاده در کنفرانس بازی امروز با گل‌گهر، با واژه‌هایی کاملاً محترمانه در مورد مهدی رحمتی سرمربی گل‌گهر صحبت کرد. سهراب پس از دربی هم در مواجهه با کریم باقری نشان داد که برای «جایگاه فوتبال» احترام قائل است.
اینکه مربیانی داشته باشیم که به فوتبال ما شخصیت بدهند، امیدوارکننده است. مربیانی که به فوتبال، تیم حریف و قدرت تیم برنده احترام بگذارند و شأن فوتبال ایران را حفظ کنند. فوتبالی ملول و خسته از داشتن مربیانی که پس از شکست‌ها یا به بازیکن خودی حمله می‌کنند یا به داور یا به تیم و مربی حریف، با دیدن مربیانی که پس از بازی فارغ از نتیجه، جنتلمنانه با تیم خودی و حریف روبه‌رو می‌شوند، ذوق‌زده می‌شود. درسی که سهراب بختیاری‌زاده به فوتبال ما می‌دهد، دقیقاً واژه احترام است. مانند او را هم البته داریم. گرچه تعدادشان زیاد نیست اما هستند. وحید هاشمیان این گونه بود و محرم نویدکیا این گونه است. کاش فوتبال ما تلاش کند نسل چنین مربیانی توسعه پیدا کند نه مربیانی که نتیجه و برد را به هر قیمتی می‌خواهند.