سفر طولانی قهرمانان پاراآسیایی ایران به سرزمین آفتاب
۶۰ ساعت رنج برای ثبت افتخار
محسن وظیفه
خبرنگار اعزامی به ناگویا
استان آیچی و شهر ناگویا در ژاپن، از ۲۶ مهر تا ۲ آبان میزبان پنجمین دوره بازی‌های پاراآسیایی خواهند بود؛ رویدادی که با حضور حدود ۴ هزار ورزشکار از کشورهای مختلف آسیا و در ۱۸ رشته ورزشی برگزار می‌شود.
کاروان ورزشی ایران نیز با نام «جان فدای ایران قوی» و شعار «به یاد کودکان غزه، هیروشیما و میناب» راهی این بازی‌ها شده است.
ایران با ۱۶۶ ورزشکار، متشکل از ۶۲ زن و ۱۰۴ مرد، در ۱۵ رشته ورزشی و پس از سفری سخت، عازم ناگویا شد.
در چهار دوره گذشته، کاروان ورزشی ایران با یک هواپیمای چارتر و به‌صورت یکپارچه به شهر میزبان منتقل می‌شد؛ پروازی که امکان جابه‌جایی تمام ورزشکاران، از جمله شمار زیادی از افراد ویلچرنشین، را فراهم می‌کرد. تحریم‌های ظالمانه آمریکا و رژیم صهیونیستی و البته برخی تصمیمات اشتباه داخلی، شرایط اعزام این دوره را تغییر داد و کاروان ایران در سخت‌ترین وضعیت ممکن راهی بازی‌ها شد.
سفر طاقت‌فرسا
کاروان ایران در چند مرحله به این بازی‌ها اعزام شد. آخرین گروه اعزامی شامل ورزشکاران بسکتبال با ویلچر مردان و زنان، تعدادی از ورزشکاران پارادوومیدانی، بوچیا، تیراندازی، وزنه‌برداری، دوچرخه‌سواری، تنیس روی میز و شمشیربازی بود؛ گروهی که مسیر عجیبی را پشت سر گذاشت.
سفری که حدود ۶۰ ساعت طول کشید و شاید بتوان آن را یکی از کم‌سابقه‌ترین سفرهای کاروان‌های ورزشی ایران به مسابقات بین‌المللی دانست. سفری سخت و دشوار که می‌توانست برای بسیاری از ورزشکاران، به‌دلیل شرایط جسمانی و دشواری‌های مسیر، تجربه‌ای فرساینده باشد. تهران به استانبول، استانبول به مانیل و مانیل به ناگویا، مسیری بود که بخش بزرگی از ورزشکاران طی کردند تا سرانجام به شهر میزبان برسند.
ورزشکارانی از جنس آهن
این سفر تقریباً از ساعت ۲ بامداد یکشنبه ۱۹ مهر آغاز شد. ورزشکاران با اتوبوس از محل اردو راهی فرودگاه امام خمینی(ره) شدند. قرار بود پرواز ساعت ۶:۳۰ صبح انجام شود. از آنجا که بخشی از کاروان را ورزشکاران ویلچرنشین تشکیل می‌دادند، لازم بود چند ساعت زودتر در فرودگاه حاضر شوند. به همین دلیل، تقریباً تمام ورزشکاران پیش از ساعت ۳ بامداد به فرودگاه رسیده بودند.
طی کردن چنین مسیری برای افراد عادی نیز دشوار است، چه برسد به ورزشکارانی که از بدو تولد با معلولیت‌های مختلف روبه‌رو بوده‌اند و برای جابه‌جایی به امکانات و هماهنگی‌های ویژه نیاز دارند. این ورزشکاران باید در کنار تحمل خستگی سفر، با محدودیت‌های جسمانی و شرایط دشوار جابه‌جایی نیز کنار می‌آمدند.
تأخیر چهار ساعته و توقف ۱۲ ساعته
طبق روال همیشگی، پرواز نیز با چهار ساعت تأخیر انجام شد؛ به‌طوری‌که هواپیما به‌جای ساعت ۶:۳۰، ساعت ۱۰:۴۵ صبح به سمت استانبول پرواز کرد. با رسیدن کاروان به استانبول، اولین مرحله سفر پشت سر گذاشته شد، اما توقف ۱۲ ساعته در این شهر، چالش تازه‌ای برای ورزشکاران ایجاد کرد.
مسئولان برای رفاه اعضای کاروان، هتلی در نظر گرفته بودند تا ورزشکاران بتوانند چند ساعتی استراحت کنند؛ اما شرایط برخی از آنها، از جمله ورزشکاران دارای ضایعات مغزی، نیازمند توجه و هماهنگی بیشتری بود. خستگی مسیر و دشواری‌های جابه‌جایی، استراحت کافی را به مسأله‌ای مهم تبدیل کرده بود.
چک‌شدن اسلحه‌ها و نبود هماهنگی
هتل هماهنگ‌شده بین ۱۰ تا ۱۵ کیلومتر با فرودگاه استانبول فاصله داشت و ورزشکاران باید با خودرو به آنجا منتقل می‌شدند. برای جابه‌جایی حدود ۱۰۰ ورزشکار دارای معلولیت، تنها یک دستگاه ون از سوی شرکتی که بلیت‌ها را تهیه کرده بود، هماهنگ شده بود. عملکرد این شرکت با انتقاد جدی روبه‌رو شد؛ چراکه ظاهراً نه از تعداد دقیق بلیت‌های خریداری‌شده اطلاع داشت و نه از هویت و شرایط مسافران.
این ناهماهنگی‌ها موجب شد ورزشکاران حدود چهار ساعت از زمان استراحت خود را از دست بدهند و در عمل فرصت استفاده از هتل و هزینه صرف‌شده برای آن نیز هدر برود. وضعیت به‌اندازه‌ای نامناسب بود که ساره جوانمردی و همراهانش در فرودگاه ماندند و از رفتن به هتل صرف‌نظر کردند. افزون براین مشکلات، اسلحه‌های ورزشکاران تیراندازی نیز باید بررسی می‌شد؛ موضوعی که به هماهنگی بیشتری نیاز داشت.
کاروان دو دسته شد
حدود ساعت ۲ بامداد، دو پرواز از فرودگاه استانبول انجام شد؛ یکی به مقصد ژاپن و دیگری به مقصد فیلیپین. مسیر این دو گروه متفاوت بود: یک پرواز به سمت اوزاکا رفت و پرواز دیگر راهی مانیل شد. هر دو پرواز حدود ۱۱ ساعت طول کشید و همین موضوع، رسیدن تمام اعضای کاروان به ناگویا در روز دوشنبه را تقریباً ناممکن کرد.
گروهی که به فیلیپین رفت، پس از ۱۱ ساعت پرواز به مانیل رسید و بعد از ۱۲ ساعت توقف، با پروازی پنج‌ساعته راهی ناگویا شد. گروه دیگر که از استانبول به اوزاکا پرواز کرده بود، شامل تیم ملی وزنه‌برداری و تعدادی از همراهان بود. این گروه پس از حدود ۱۱ ساعت پرواز به اوزاکا رسید و سپس با اتوبوس، مسیری حدوداً پنج‌ساعته را تا ناگویا طی کرد.
پایان سفر ۶۰ ساعته
سرانجام، بخشی از کاروان بامداد سه‌شنبه و گروهی دیگر عصر همان روز وارد ناگویا شدند. سفری به‌شدت آزاردهنده که بخشی از دشواری‌های آن به تحریم‌های آمریکا و بخش دیگری به اشتباهات داخلی و ضعف هماهنگی‌ها مربوط می‌شد.
شاید اگر کاروان به‌صورت تیم‌به‌تیم و از مسیر چین اعزام می‌شد، شرایط مناسب‌تری برای ورزشکاران فراهم می‌شد.
در نهایت، تصمیمات و ناهماهنگی‌هایی که در روند اعزام رخ داد، هزینه سنگینی برای ورزشکاران داشت؛ قهرمانانی که به‌جای تمرکز بر رقابت، مجبور شدند خستگی یک سفر طولانی و دشوار را تحمل کنند.
این شرایط صدای اعتراض حسین توکلی را نیز درآورد. او با انتقاد از برنامه‌ریزی انجام‌شده، گفت: «نمی‌دانم چه اتفاقی رخ داده، اما تا به حال چنین برنامه‌ریزی را ندیده بودم. انگار می‌خواهند پارالمپیک را جمع کنند.»
برش
چه کسی کاروان را اذیت کرد
ظاهراً یک آژانس داخلی از شرایط به وجود آمده نهایت استفاده را برده و همین باعث شده تا کاروان در شرایط غیرعادی به ناگویا برسد. با توجه به تحریم‌های ایجاد شده، کمیته ملی پارالمپیک تمام تلاش خود را برای اعزام کاروان در یک پرواز انجام داد اما هیچ شرکتی به دلیل تعداد زیاد ورزشکاران ویلچری حاضر نشد ارائه خدمات را بپذیرد. ظاهراً در نهایت با توصیه یک ارگان داخلی یک آژانس داخلی بلیت را تهیه می‌کند که الان همه متوجه شدند هنرنمایی کرده است. در واقع کمیته ملی پارالمپیک، هم پول داده و هم ورزشکارانش اذیت شده‌اند.