بی‌عدالتی به سبک AFC
سینا حسینی
خبرنگار
تصمیم کنفدراسیون فوتبال آسیا برای سلب امتیاز میزبانی از تیم‌های ایرانی حاضر در رقابت‌های آسیایی، پرسش‌هایی جدی درباره عدالت و شفافیت در تصمیم‌گیری‌های این نهاد ایجاد کرده است؛ تصمیمی که هزینه‌های ورزشی و اقتصادی آن مستقیماً بر دوش باشگاه‌های ایرانی و هوادارانشان قرار می‌گیرد.
در شرایطی که خاورمیانه با تنش‌ها و چالش‌های امنیتی روبه‌رو است، انتظار می‌رود کنفدراسیون فوتبال آسیا معیارهایی یکسان برای ارزیابی شرایط کشورها داشته باشد. اگر وضعیت امنیتی مبنای محرومیت تیم‌های ایرانی از میزبانی است، چرا همین رویکرد درباره سایر کشورهای منطقه، از جمله عربستان سعودی، اعمال نمی‌شود؟ چرا امتیاز میزبانی برخی کشورها محفوظ می‌ماند، اما نمایندگان ایران باید از حق میزبانی در رقابت‌های آسیایی محروم شوند؟
بی‌تردید شرایط امنیتی کشورها باید بر اساس ارزیابی‌های کارشناسی بررسی شود، اما تفاوت در تصمیمات، بدون ارائه توضیحات روشن و مستند، شائبه تبعیض را تقویت می‌کند. مسأله این است که کنفدراسیون فوتبال آسیا باید مشخص کند چه معیارهایی برای سلب یا حفظ میزبانی در نظر گرفته و چرا این معیارها ظاهراً نتایج متفاوتی برای کشورهای عضو به همراه داشته‌اند.
محرومیت از میزبانی تیم‌های ایرانی مصداق بارز یک تصمیم غیرورزشی در حوزه فوتبال است. این اقدام هزینه‌های سفر و اقامت را افزایش می‌دهد، شرایط آماده‌سازی تیم‌ها را دشوارتر می‌کند و می‌تواند بر عملکرد ورزشی آنها اثر بگذارد. باشگاه‌های ایرانی که برای حضور شایسته در رقابت‌های قاره‌ای تلاش می‌کنند، نباید بدون توضیحی قانع‌کننده متحمل چنین محدودیت‌هایی شوند.
از رئیس بحرینی کنفدراسیون فوتبال آسیا انتظار می‌رود به این پرسش‌ها پاسخ دهد و دلایل تفاوت برخورد با تیم‌های ایرانی و عربستانی را شفاف‌سازی کند. عدالت رقابتی زمانی معنا دارد که همه اعضا از حقوق برابر برخوردار باشند. دفاع از حق میزبانی نمایندگان ایران، مطالبه‌ای برای حفظ برابری و جلوگیری از تصمیمات دوگانه در فوتبال آسیاست؛ مطالبه‌ای که پاسخ روشن و مستدل می‌طلبد.